tag:blogger.com,1999:blog-43521565710058273622012-02-02T21:17:55.004+02:00Don't fear the criticrentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.comBlogger591100tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-12716500937003754862008-07-05T08:57:00.003+03:002008-08-25T22:25:08.965+03:00"Παραλογίζομαι.<br />Ζάχαρη στα χείλια, κεντρί μέλισσας η σκέψη<br />τρυπώντας, με εκδικείται<br />αναπνοή που γεννάει συμβιβασμούς<br />καθημερινούς, σιωπηλούς<br />μικρά πνιχτά βογγητά πόνου μου,<br />ξεφεύγουν αυτόματα.<br />Όλα γίνονται αυτόματα:<br />θλίψη, χαρά, ευτυχία, αγάπη.<br />Σημεία στίξης φωτεινά πάνω στο μαύρο μου.<br />Χαμόγελα απροσδόκητα, μωρουδίστικα<br />σαν μικρά ξανθά κεφαλάκια κουρνιάζουν<br />στη λακουβίτσα του λαιμού μου,<br />περιμένοντας.<br />Ίσως να ζωντανέψουν.<br />Μα πάλι δε με νοιάζει..<br />Να! σαν τα λουστρίνια μου, κόκκινα παπούτσια<br />που, κάποιος , κάπου μου είπε "φέρνουν τύχη", ξέχασε να μου πει<br />πως το διάβασε σε παραμύθι.<br />Δεν με νοιάζει ,λοιπόν, γι αυτά -<br />για την τύχη που σέρνεται απ'τα τακούνια τους.<br />Η μοναξιά, η ευλογημένη γραπώθηκε στην πλάτη μου-<br />με νύχια.<br />Ζητάει μερτικό κι εγώ δεν έχω να της δώσω άλλο<br />από κομμάτια δικά μου, παρατημένα, ατροφικά.<br />Τρέφεται άπληστα, επιτακτικά.<br />Σκάβει τα μάτια μου να βρει εικόνες, να<br />κατασπαράξει.<br />Δεν αρκούν οι αναμνήσεις ρε.<br />Για να ζεις, λέω, δεν αρκούν.<br />Κοίτα μαμά.. Είμαι καλά. Ναι, καλά.<br />Εσύ δε θα μάθεις ποτέ τι κρύβω μέσα μου.<br />Κι οι άλλοι που θα μάθουν, δεν το ήθελαν.<br />Σου είπα ιστορία ολόκληρη.αληθινή.<br />Φτάνει για σήμερα. ε;<br />καληνύχτα."<br /><br /><br />http://alicia-fragile.blogspot.com/<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Θα ήθελα να γράψεις ένα κείμενο που να επιτίθεται σ' αυτό που έγραψες. Το πρώτο μάθημα είναι πως οι ωραίες λέξεις δεν κατοικούν κάπου στη γλώσσα και τις φέρνουμε στο ποίημα. Αυτό λέγεται ωραιολογία και όχι ποίηση. Το δεύτερο είναι να μην ανησυχείς ώστε να φέρνεις αυτό που γράφεις να μοιάζει με όσα σου έμαθαν να θεωρείς ποίημα. Τρίτο: </span><span style="color: rgb(0, 0, 153);">σαν μικρά ξανθά κεφαλάκια κουρνιάζουν/στη λακουβίτσα του λαιμού μου,/περιμένοντας.</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Να το διατάξουμε ώστε να βγάζει ανατριχίλα: Ίχνη χειλιών νεκρών αγγέλων στη λακουβίτσα του λαιμού μου κ.λ.π. Θέλω να πω, ξετίναξέ το. Καλύτερα κακό και πρωτότυπο παρά ευπρεπές και βουλιαγμένο.<br />Και γράφε, γράφε τόσο που να σιχαθείς τις ωραίες εικόνες που σε έκαναν να γράψεις... που να μην έχεις άλλο, να σε πιάσει απελπισία και να τα σκίσεις γιατί δεν είσαι τίποτα. Και την επόμενη αν σε τραβάει να ξαναρχίσεις... Δεν υπάρχει δρόμος... Κάποια μέρα το γραφτό σε κάνει ποιήτρια ή σταματάς. Αλλά έχοντας επιμείνει ίσαμε ένα Σάββατο που γίνεται το καλύτερο πάρτυ κι εσύ μένεις μέσα μουτζουρώνοντας παλιόχαρτα...</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-1271650093700375486?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-49025895913665539952008-05-16T23:11:00.001+03:002008-08-25T22:36:28.324+03:00Στην αρχή οι υπεύθυνοι του μουσείου πίστεψαν πως πρόκειται για φάρσα. Γρήγορα όμως πανικοβλήθηκαν, κι επιστράτευσαν όλα τους τα μικροσκόπια και τους φασματογράφους για να δουν τι φταίει. Μέχρι και λέιζερ έφεραν. Στάθηκε αδύνατο να βγάλουν άκρη, και σύντομα άρχισαν να κυκλοφορούν θεωρίες για κάποιο εξωτικό μικρόβιο που δε μπορούσε να ανιχνευτεί, για σαμποτάζ αλλόθρησκων, ακόμα και για χρήση εξωγήινης τεχνολογίας. Το μυστικό δεν άργησε να διαρρεύσει στα αδηφάγα μέσα, που έσπευσαν να αναμεταδώσουν την είδηση σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης.<br /><br />Η εικόνα Του συνέχιζε να ξεθωριάζει από τον πίνακα του Ντα Βίντσι σταθερά μέχρι που εξαφανίστηκε. Σύντομα άρχισε να συμβαίνει το ίδιο και με άλλους πίνακες που Τον απεικόνιζαν, καθώς επίσης και με τοιχογραφίες, βιτρό, ακόμα και με γλυπτά. Σε μερικές περιπτώσεις η μορφή Του έμοιαζε να λιώνει, να την απορροφάει ο καμβάς, το ξύλο ή η πέτρα. Κάποιοι επιστήμονες χαρακτήρισαν το φαινόμενο επιδημία, ενώ αρκετοί ήταν εκείνοι που παρέμεναν σκεπτικιστές, χωρίς ωστόσο να μπορούν να εξηγήσουν τι ακριβώς συνέβαινε. Οι πιστοί ανά τον κόσμο άρχισαν να προσεύχονται, σίγουροι πως είχαν να κάνουν με θεϊκό σημάδι. Η αλήθεια είναι πως κι οι θρησκευτικοί ηγέτες τους τα χρειάστηκαν, το ίδιο όμως και όσοι τόσα χρόνια τολμούσαν να αμφισβητήσουν την ύπαρξή Του. Δεν είναι και λίγο να σε εγκαταλείπει ο Κύριος σου. Ιδίως όταν εξαφανίζεται ακόμα και από τον σταυρό που έχεις περασμένο στο λαιμό σου…<br /><br />Όταν έσβησε και το τελευταίο ίχνος Tου από την Ιερά Σινδόνη του Τορίνου, κανείς πλέον δεν είχε αμφιβολία ότι πλησιάζει το τέλος. Τα γραφεία στοιχημάτων έπαιζαν 3 προς 1 την πιθανότητα να επέλθει η Δευτέρα Παρουσία σε λιγότερο από μία βδομάδα. Σε αρκετές μεγάλες πόλεις ξέσπασαν ταραχές που η αστυνομία αρνήθηκε να ελέγξει, ενώ το κραχ στην παγκόσμια οικονομία ήταν πια οριστικό και αμετάκλητο. Δεν είχε πια νόημα να πάει κανείς στη δουλειά του, ούτε να υπομείνει τίποτα πέρα από τις απολύτως προσωπικές του επιθυμίες. Όλα τα απωθημένα βγήκαν στη φόρα, αφού πολλοί σκέφτηκαν ότι αν είναι να τιμωρηθούμε από τον Θεό τουλάχιστον να προλάβουμε να το γλεντήσουμε. Οι φυλακισμένοι δραπέτευσαν λοιπόν κι οι καταπιεσμένοι όλου του κόσμου ξεσάλωσαν, με αποτέλεσμα οι βιασμοί διασημοτήτων και οι δολοφονίες πολιτικών να αυξηθούν κατακόρυφα. Αν και δεν υπήρχε πλέον κανείς για να μετρήσει στατιστικές. Το μόνο που υπήρχε ήταν ένα άναρχο και βρώμικο χάος.<br /><br />Ο σώζων εαυτώ σωθήτω. Εκείνος δεν το είχε πει άλλωστε; Δεν ήταν λίγοι οι πρώην πιστοί Του που διατύπωναν θεωρίες ότι δεν υπήρξε ποτέ. Γι’ αυτό εξαφανίστηκε έλεγαν, κι ας αποτελούσε παράδοξο το γεγονός ότι Τον διατηρούσαν αναλλοίωτο στη μνήμη τους. Οι ταπεινοί βεβαίως απέρριπταν τέτοιες βλασφημίες, και πέρναγαν τις ημέρες τους γονατισμένοι απέναντι σε άδειους τοίχους, κλαίγοντας και ικετεύοντας για άφεση αμαρτιών πριν τους καταπιεί η κόλαση.<br /><br />Πέρασαν μπόλικες ημέρες χωρίς να εμφανίζεται από πουθενά κανένα θεϊκό σημάδι. Ούτε σεισμοί, ούτε κατακλυσμοί, ούτε ουράνιο πυρ και χερουβείμ με φωτόσπαθα. Μόνο οι συνηθισμένες για την εποχή κακοκαιρίες, καμιά τοπική κατολίσθηση και το πολύ-πολύ μια άσχημη επιδημία γρίπης. Οι νεκροί εξακολουθούσαν να αναπαύονται ήρεμα στους τάφους τους, ενώ παρατηρήθηκε ότι μέχρι και οι πάγοι σταμάτησαν να λιώνουν. Πέρασε μήνας. Τρεις. Έξι. Χωρίς να συμβεί απολύτως τίποτα το μεταφυσικό ή εσχατολογικό. Με τεράστια δυσκολία, κάποια στοιχειώδης τάξη άρχισε πάλι να επιβάλλεται σε μερικές από τις πιο καλά οργανωμένες χώρες. Σε τελείως άλλες βάσεις αυτή τη φορά, με νόμους περίεργους και κοινωνικές συμπεριφορές τελείως απρόβλεπτες. Παραδόξως, κανείς δεν είχε πια ιδιαίτερη όρεξη να σκοτώσει κανέναν.<br /><br />Το περίεργο ήταν ότι τα βιβλία εξακολουθούσαν να Τον αναφέρουν με όλες τις λεπτομέρειες. Αν και ούτε εκεί μπορούσε πια κανείς να δει φωτογραφίες. Τα ευαγγέλια παρέμεναν σχεδόν ανέπαφα, το ίδιο και όλα τα κείμενα που αφορούσαν τη ζωή Του και το έργο Του. Ακόμα και τα ανέκδοτα. Μιλούσαν για την ιστορία της γέννησης Του, για τις παραβολές Του, για τον ερχομό Του στην Ιερουσαλήμ. Και όλα σταματούσαν το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης. Ούτε Ιούδας, ούτε Ρωμαίοι, ούτε τίποτα. Και καθόλου εικόνες. Ακόμα και στο ίντερνετ, τα αρχεία που κάποτε απεικόνιζαν τη μαρτυρική πορεία Του μέχρι την Ανάσταση δεν άνοιγαν με καμία δύναμη. Μας είχε αφήσει για τα καλά λοιπόν κι αυτό ήταν όλο;<br /><br />Σ’ αυτό τον μπερδεμένο και βαθύτατα προσβεβλημένο από τον Δημιουργό του κόσμο ανακοίνωσε ένας καθηγητής από τη Φλωρεντία τη λύση του αινίγματος. Με μια θεωρία που ολοένα και κέρδιζε έδαφος στις τάξεις των πιο ψύχραιμων, ο Αλγερινός στην καταγωγή καθηγητής ισχυριζόταν ότι κάτι τέτοιο είχε προβλεφθεί από τα κρυπτικά κείμενα του Λεονάρντο και τις προφητείες του Νοστράδαμου, ενώ υπήρχε και σύντομη αναφορά στην Αποκάλυψη του Ιωάννου. Καθώς οι επιστημονικές τους γνώσεις εκείνη την εποχή ήταν ανεπαρκείς, οι κάθε λογής φωτισμένοι και προφήτες αδυνατούσαν να περιγράψουν καλύτερα αυτό που τελικά θα έπρεπε να είναι σε όλους μας αυτονόητο. Ο Χριστός υπήρξε, ήταν αναμφίβολα γιος του Θεού ή ακόμα και Θεός ο ίδιος, μόνο που δεν σταυρώθηκε. Κάτι συνέβη και άλλαξε γνώμη την τελευταία στιγμή. Λάκισε. Ο καθηγητής τοποθετούσε την κρίσιμη απόφαση στη διάρκεια του Μυστικού Δείπνου – στην κορυφαία απεικόνιση του οποίου παρατηρήθηκε για πρώτη φορά το ακατανόητο φαινόμενο.<br /><br />Στη συνέχεια έλεγε κάτι σχετικά με την αντιστροφή προβολής του Θεανθρώπου που οφειλόταν σε ρήξη του χωροχρονικού συνεχούς, και με μαθηματικούς υπολογισμούς αποδείκνυε ότι η μόνη περίπτωση να έχει συμβεί κάτι τέτοιο είναι το ταξίδι κάποιου ή κάποιων πίσω στο χρόνο. Τολμώντας να κάνει εικασίες, ένας άλλος διακεκριμένος διανοητής από την Αυστραλία υπέθεσε ότι ο παρολίγον Σωτήρας μας πληροφορήθηκε με κάποιο τρόπο την εξέλιξη της ανθρωπότητας μετά τη σταύρωση και ανάστασή Του, και απογοητεύτηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε να αποφασίσει ότι δεν αξίζει τον κόπο να μαρτυρήσει για κανέναν. Αν είναι έτσι ας βγάλουν άκρη μόνοι τους πρέπει να είπε. Ή κάτι παρόμοιο.<br /><br />Παράτησε σύξυλους τους μαθητές Του λοιπόν κι έφυγε, έτσι απλά όπως είχε έρθει. Μπορεί να ξανάγινε ξυλουργός σε κάποιο χωριό της Ιουδαίας, ίσως να πήγε ένα μακρινό ταξίδι κάπου που δεν τον γνώριζαν, μπορεί ακόμα και να παντρεύτηκε. Μια ομάδα ερευνητών από τη Νορβηγία έφερε στο φως μια επιγραφή θαμμένη στα ερείπια ενός αρχαίου οικισμού των Μάγια, που μιλούσε για έναν περίεργο γέρο που περπατούσε πάνω στο ποτάμι και μετέτρεπε το καυτό νερό σε σοκολάτα. Μπορεί να ήταν Εκείνος. Ποιός ξέρει; Μετά από τέτοιο σοκ οι άνθρωποι ήταν διατεθειμένοι να πιστέψουν πλέον οτιδήποτε.<br /><br />Κανείς δεν έμαθε αν όντως υπήρξε κάποιος που κατάφερε να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο για να συναντήσει τον Ιησού από τη Ναζαρέτ και να Τον αποτρέψει από το να θυσιαστεί για τους ανθρώπους. Κανείς δεν ξέρει τι Του είπε. Ή τι Του έδειξε. Αν και όλοι μας μπορούμε να φανταστούμε.<br /><br /><br />http://nefelikas.wordpress.com<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(0, 0, 153);font-size:85%;" >Είναι ενδιαφέρουσα η μετατόπιση από τον Κώδικα Ντα Βίντσι στην Ιερά Σινδόνη. Κυρίως γιατί αφήνει να φανεί η υποδόρρεια υποτίμιση. Δεν αναήκω στους αναγνώστες του βιβλίου και συμμερίζομαι την περίληψή σας που θέλει να αποκαλύψει το κέντρο της πλήξης που συνέχει μια μαζική αναγνωστική υστερία. Τα καταφέρνετε να φτιάξετε ένα προσχέδιο σεναρίου, θέλοντας μ αυτό να πω ότι η έκταση του θέματος σε σχέση με το μέγεθος της ανάπτυξής του δεν σας αφήνει περιθώρια για τον δειγματισμό ενός ύφους. Για βάλτε την κάμερά σας σε μια γωνία της ιστορίας και χωρίς εξηγήσεις πολλές αφήστε μας ίχνη από συναισθήματα και γεγονότα, σαν να ξέραμε ήδη την ιστορία. Προυπόθεση: Όχι παραπάνω από εκατό λέξεις. Έτσι πιθανόν θα μπορούσατε να αξιοποιήσετε το κείμενο και να κάνετε την αναγκαία παραγωγή ύφους, δηλαδή δίνοντας μεγαλύτερη σημασία στο πως και όχι στο τί. Αυτό δεν καταλαβαίνουν οι περισσότεροι που ξεκινούν. Το πως αναδύεται αργά σαν ο σημαντικότερος παράγοντας...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-4902589591366553995?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-10841889308123430952008-04-15T10:08:00.003+03:002008-04-22T15:31:37.716+03:00''Τoreador''<br /><br />''Να πιάσεις τη ζωή απ' τα κέρατα'' του 'λεγαν<br />ώσπου μια μέρα μπήκε στην αρένα<br />κι ο ταύρος τον ξεκοίλιασε.<br /><br />Δεν θ’ άφηνε το φόβο και τη συνήθεια<br />να τον καρφώσουν άπραγο στο στρώμα<br />ωστόσο ο ταύρος που δεν ήξερε<br />από ρητά και αποφθέγματα<br />ανελέητος τον ξεκοίλιασε.<br /><br />*****<br /><br />''Λευτεριά στα καναρίνια''<br /><br />Τ' απόβραδο στους δρόμους σουλατσάρει<br />μ' ένα κουβά μαύρη μπογιά<br />τους γκρίζους τοίχους να γεμίσει<br />συνθήματα επαναστατικά.<br /><br />''Λευτεριά στους αγωνιστές πίσω απ' τα κάγκελα''<br />''Λευτεριά στα καναρίνια''<br /><br />Το πρωί ανήξερος την πόλη τριγυρνά<br />κανείς δεν βλέπει που γελούν και τα μουστάκια του<br />Τον λένε Salvador<br />(αλίμονο δεν είναι ο Dali)<br />είναι ο γάτος της γειτονιάς μας...<br /><br />*****<br /><br />‘‘Προμηθέας II ’’<br /><br />Πιστός στις παραδόσεις του βουνού<br />(που τον γέννησε και τον ανέστησε) ο Προμηθέας<br />έζησε μέχρι τα βαθιά του γεράματα.<br /><br />Σαν έφτασε η ώρα του - κατοχρονίτης πια -<br />τη ράχη ακούμπησε σε βράχο απόκρημνο<br />μα ταπεινό (εν αντιθέσει<br />με τις υπερβολές των σκηνογράφων της Επιδαύρου)<br />όρθιος να ξεπροβοδίσει τη στερνή πνοή του.<br /><br /><em>Αχ! μωρέ ζωή.<br />Γιομάτη είσαι βάσανα<br />και τελειωμό δεν έχεις..<br /><br />Ανάθεμα σε Tάμαθα<br />τα σου τα κατατόπια<br />μου ‘φαγες τα συκώτια.</em><br /><br />Ο γύπας κοιτούσε από μακριά.<br />Που να τολμήσει.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:85%;" >Εδώ έχουμε το χαρακτηριστικό ευρημάτων που δεν μπορούν να υποστηριχτούν λεκτικά. Έτσι αυτό που θα ήταν ποίημα είναι ένα σενάριο που υποστηρίζει μιαν ανατροπή. Έτσι απολαμβάνουμε ένα ευφυολόγημα που πιθανόν να δίνει μιαν νοητική ευχαρίστηση αλλά θέλει ακόμα πολλά για να γίνει ποίημα.<br />Τέτοια ποίηση που έλκεται από ευρήματα είναι της μόδας σε μερικούς ποιητές που χρησιμοποιούν διάφορες μανιέρες για να παράγουν απόλαυση ευφυίας. Για να έχουμε ποίηση πρέπει οι λέξεις να βρίσκονται στο ίδιο ύψος με το εύρημα, κάτι που πετυχαίνει ας πούμε η Δημουλά στα περισσότερα ποιήματά της, καθώς ρίχνει τη μανιέρα της σαν προβολέα πάνω στα γεγονότα του κόσμου.<br />Και επειδή τα ευρήματα δεν έρχονται κάθε μέρα, σας συμβουλεύω να γράφετε πάλι και πάλι κάθε κείμενό σας, δοκιμάζοντας ποια παραλλαγή υπηρετεί καλύτερα το εύρημά σας. Αν έχετε και φιλολογικές γνώσεις θα μπορούσατε να βρείτε ένα βιβλίο Ρητορικής για να μελετήσετε τα λεκτικά σχήματα που παράγουν εφέ ικανά να υπηρετήσουν αυτό που φαντάζεστε.<br /><br />Το πιο απλό ίσως θα ήταν να ψάξετε τα ευάριθμα βιβλία με ποίηση Ζεν ή ποίηση που περιέχει αυτό που λέγεται Κοάν. Μόνο που τα μεταφράσματα έχουν φτωχό λεξιλόγιο γιατί έγιναν με φιλοσοφική κι όχι ποιητική πρόθεση... Δοκιμάστε να κάνετε παραλλαγές πάνω σ' αυτά με δικά σας λόγια... Πρώτον θα διαπιστώσετε ότι ποίηση σαν αυτή που φαντάζεστε πρωτότυπη έχει ήδη την παράδοσή της και δεύτερον οι παραλλαγές σε δοσμένα ποιήματα θα σας βοηθήσουν αντί να δίνετε σημασία στο εύρημα να δίνετε περισσότερη σημασία στην έκφρασή του. Αν τελικά το επιχειρήσετε, πολύ θα ήθελα να δω κάποια αποτελέσματα εδώ...<br /><br />Σωστά έχετε καταλάβει πως οι ανατροπές πρέπει να γίνονται σε θέματα που είναι γνωστά στον αναγνώστη.<br />Για δοκιμάστε γραφές όπου στο πρώτο μέρος θα εκθέτετε την ιστορία και στο δεύτερο την ανατροπή της.<br /><br />Και εννοείται πως ο καλύτερος τρόπος για να πλουτίζει κάποιος το λεξιλόγιό του είναι η ασταμάτητη ανάγνωση ποίησης... όπου τη βρίσκετε...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-1084188930812343095?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-4171903632033097602008-03-17T19:34:00.005+02:002008-04-13T17:51:32.595+03:00<strong>Πέτσινα ρεζερβουάρ </strong><br /><br />Σε δημοσιά τα μεσάνυχτα<br />φωτισμένη και μάταιη<br />κοντράρεις το τέλος του χρόνου.<br /><br />Γρούζει η σαρκή μηχανή σου.<br />Στη σέλα του ίλιγγου<br />βιάζεις τα γκάζια της.<br /><br />Μυστήρια της μνήμης<br />πυρωμένα αποθέτεις<br />στα ριζιμιά των πηγών<br />που αναβλύζουν στο αίμα σου.<br /><br />Χωλές αμαρτίες του αύριο<br />ν' αρνιέσαι επιμένεις.<br />Τον δύσποτμο Σκύθη λογχίζοντας<br />μυρωμένος μετάλαβες<br />του άχραντου θανάτου.<br /><br />Η σκέψη ποτάμι που τρέχει<br />σε ισχνές διεγέρσεις του απείρου<br />αυτή με ριπές σε εξυψώνει.<br />Τεταρτημόρια άστρων<br />μπροστά σου απλώνει<br />και γράφει:<br /><br />Είναι ίσως ακόμη μακρύς<br />ο δρόμος για σένα<br />ή μπορεί και να χάθηκες<br />σε κάποια στροφή του<br />καθώς βιαζόσουν<br />να φθάσεις στο τέρμα του.<br /><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">Διαδρομή </span></strong><br /><strong><br /></strong><span style="font-size:130%;">Μάζεψα στον άνεμο πνοές<br /></span><span style="font-size:85%;">φωνές μικρών πουλιών<br />και χυμούς ευωδιαστών ερώτων<br />απίθωσα τυφλός,<br />πάνω στο χαμηλό θυσιαστήρι.<br /><br />Μήνες μετρώντας έντεκα<br />στα ηλιοτρόπια της λήθης<br />τον μόσχο τον χρυσό εγκολπώθηκα<br />τις κουκουβάγιες τις ευτραφείς<br />των πρυτανείων εκέλευσα<br /></span><br /><span style="font-size:85%;">Απόρησα.<br />Πώς χώρεσε το μέγα πλήθος<br />σε μια σκλήθρα ουτοπίας;<br /><br />Ζύμωσα<br />με θυμάρι κι αγιόκλημα<br />οπτασίες άλαλων παιδιών<br />στα καλντερίμια.<br /></span><br />Έπλασα ψωμί γλυκό της ξεγνοιασιάς<br />-<span style="font-size:85%;">σώμα και αίμα Διονύσου-<br />προσφορά στον εσπερινό<br />κάποιου μαρτυρίου<br />μακρινού και ακατάληπτου.<br /><br />Μιας μεταπολίτευσης τα άστρα<br />εμέτρησα<br />στα πολύγωνα, πολύφρακτα<br /></span><span style="font-size:130%;">σκαλοπάτια<br /></span><span style="font-size:85%;">τις πλαστικές ιριδίζουσες αψίδες<br />και τους κίονες<br />με τις τραχιές χαραγματιές της ιστορίας<br /><br />Ένοιωσα.<br />Οι στρατιές των αθώων ριγώντας<br />παλιννοστούσαν στο εξαγνισμένο<br />έρεβος.<br /></span><br /><br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://krinis.blogspot.com/" target="_blank">http://krinis.blogspot.com/</a><br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου<br />Να προσέχετε τις ωραίες λέξεις και τα ευρήματα... Είναι σαν την πεπονόφλουδα. Θα σας αδικήσω αν γράψω κάτι περισσότερο, σε μια φάση που το κρίτικαλ έρρορ περνάει μια περίοδο εγκατάλειψης... Γι αυτό στείλτε κάτι ακόμα για να πούμε λεπτομέρειες εκεί.<br /><br />Η Ρέντον με ειδοποίησε ότι υπάρχει ένα κείμενο ακόμα προς ανάρτηση. Ας μπεί. Είναι κρίμα κάποιος που αποφάσισε να εκτεθεί σε κρίση να μην έχει μιαν απάντηση...<br /><br />Υ.Γ. Έλαβα ένα ενθαρρυντικό γράμμα... Δεν σκέπτομαι να εγκαταλείψω γιατί δεν το έκανα ως εδώ για προσωπική υπεραξία δημοσιότητας, αλλά για να δοκιμάσω πιο πολύ την ευγένεια...<br /><br />Τα πράγματα για μένα είναι απλά.<br /><br />Βάζεις σ' ένα ψαχτήρι τη λέξη ποίηση και διαβάζεις... Και το Σαραντάκο μόνο να βρεις θέλεις χρόνια να τον εξαντλήσεις. Και βέβαια το καθημερινό πέρασμα από το Στίχοι τζι αρ.<br />Και το Σπουδαστήριο του Σαββίδη έχει πολλά. Διαβάζεις, διαβάζεις , διαβάζεις... Κάθε τι που θ' ανακαλύψεις μόνος σου αξίζει όσο δέκα τόμοι φιλολογικών μελετών... και ότι σου αρέσει μάθε το απέξω.<br /><br />Όσο για τα πεζά, να αργείτε και να επιβραδύνετε κάθε έρωτά σας για κάποιο συγγραφέα... Αργά, αργά. Από μία άποψη η τέχνη της γραφής είναι κατατεθειμένη σε κάθε μυθιστόρημα αν το μικροσκοπήσεις... Αποφύγετε τα ευπώλητα, είναι γραμμένα σε μπαμπινιώτικα στην πλειοψηφία τους και τις πιο πολλές φορές είναι λευκοπλάστες για τις απωθημένες κοινωνικές μας αδεξιότητες και έχουν μια εμφανή και ψυχαναλυτικά ερμηνεύσιμη επιθυμία αυτοδιακαίωσης. Και να εμπιστεύεστε τις προσωπικές κρίσεις που βγαίνουν από το συγχρωτισμό με τα κείμενα. Μη χάνετε πολύτιμο χρόνο διαβάζοντας λογοτεχνικά ένθετα εφημερίδων. Με το επίπεδο του σημερινού τύπου, μόνο ένας αφελής θα συνέχιζε να δίνει το χρόνο του διαβάζοντας εφημερίδες. Για όποιον έχει λογοτεχνικές φιλοδοξίες απαγορεύεται...:)<br /><br />Η πεζογραφία είναι διεθνές παιχνίδι ρουλέτας στα πονταρίσματα του οποίου η ελληνική γλώσσα δεν συμμετέχει... Γι αυτό ξεπέφτει στον εγχώριο τυχοδιωκτισμό μπας και σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και τα πιάσουμε... 23.000 κιόλας εξυπνάκηδες, ίσως και μ' αυτούς εκείνος που θα τελειώσει αυτή την αθλιότητα συνωστίζονται στα γραφεία των εκδοτών προς ανάγνωση... Είναι να αλλάζεις άλογο σου λέω... Εκτός κι αν είσαι κατάδικος της γραφής... οπότε αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλλων... Όπως το πάμε, σε λίγο θα γίνονται διαγωνισμοί Ασεπ για το ποιός θα εκδόσει... Για μένα η πεζογραφία έχει ξεμείνει μεταξύ Ίταλο Καλβίνο και Ζωρζ Περέκ... και δεν βλέπω προ πάντων στην Ελληνική ούτε καν την υποψία για το τι συμβαίνει... Μονάχα συνωστισμός από λαμόγια της πέννας για να τσιμπήσουν τα ψιλά που ξεπέφτουν από τις μεγάλες μάσες για τον πολιτισμό... Διαβάστε Αξιώτη για παράδειγμα για να δείτε πόσο αναχρονιστικά είναι τα βραβεία και τα ευπώλητα των ψωνισμένων και κινουμένων από αδράνεια αναγνωστών...<br /><br />Γι αυτό η μαρτυρία του Κωσταντίνου Τζούμα έχει τη γνησιότητα του ύφους που δεν καταφέρνουν οι επαγγελματίες πεζογράφοι... και τη διψάει ένα κοινό βαριεστημένο από διάφορες παπάρες μετά βιογραφικών και τιμών του χρηματιστηρίου της ανάγνωσης...<br /><br />(Είναι μια άποψη σχηματική ίσως αυτά που γράφω, αλλά περιεκτική... Δεν υπογράφει ο πάπας, αλλά κάποιος που στο βαθμό που υποψιάζεται αναυθεντικότητα δεν συγκατανεύει... οπότε έχει όρια και διακινδύνευση να συμφωνεί κάποιος ή να μη συμφωνεί.)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-417190363203309760?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-31461895103146273662008-01-28T08:35:00.001+02:002008-02-09T08:01:57.242+02:00Ήταν μια φορά ένα Κοσμοπολίτικο Πτώμα. Που ταξίδευε.<br /><br />Όλοι του λέγανε : ' Koσμοπολιτικο Πτώμα, δεν γίνεται να ταξιδεύεις. Δε γίνεται να είσαι Κοσμοπολίτικο. Αφού είσαι πτώμα.»<br /><br />Όμως αυτό απαντούσε: "Όχι. Γίνεται"<br /><br />"Mα Κοσμοπολίτικο πτώμα", ξανάλεγαν όλοι, "πως γίνεται να ταξιδεύεις; Πως γίνεται να είσαι Κοσμοπολίτικο; Αφού είσαι πτώμα"<br /><br />Το Κοσμοπολίτικο πτώμα γελούσε και ξανάλεγε:<br /><br />"Γίνεται."<br /><br />Και ξαναγελούσε λίγο.<br /><br />Όπου και να πήγαινε, όλοι έβρισκαν το Κοσμοπολίτικο πτώμα θανάσιμα γοητευτικό. Τον καλούσαν στα καλύτερα σαλόνια. Έβρισκαν πως διηγιόταν πολύ νόστιμα, αν και οι κύριες βιάζονταν να τελειώσει την διήγηση του για να τις σηκώσει να χορέψουν.<br /><br />Γιατί το Κοσμοπολίτικο πτώμα ήταν θαυμάσιος χορευτής, και τις κύριες δεν τις ένοιαζε καθόλου αν σκάλωνε κανένα κομματάκι από τη Μύτη η το Χέρι του στα φορέματα τους. Το αντίθετο μάλιστα. Το έπαιρναν και το φυλούσαν μέσα σε μεταξωτά σακουλάκια αρωματισμένα με γιασεμί, και κάθε βράδυ το έβαζαν κάτω απ το μαξιλάρι τους κι αναστέναζαν γλυκά. Και δεν τις σταματούσε ούτε το ροχαλητό του κύριου στο διπλανό μαξιλάρι. Μάλιστα, όσο πιο δυνατό ήταν το ροχαλητό του ενός μαξιλαριού, τόσο πιο βαθιά αναστέναζε το άλλο.<br /><br />Μα και οι κύριοι εκτιμούσαν πολύ το Κοσμοπολίτικο πτώμα. Οι νεότεροι έβρισκαν σε αυτό ένα πρότυπο, και οι γηραιότεροι μια γλυκιά ενθύμηση της νεοτητος των.<br /><br />Και μια μέρα, το Κοσμοπολίτικο Πτώμα εξαφανίστηκε!<br /><br />Στην αρχή κανείς δεν ανησύχησε. Είπαν ότι κάπου θα ταξιδεύει και θα κοσμοπολιτευεται. Όμως ο καιρός περνούσε, και κανείς δεν είχε νέα του. Ο κόσμος άρχισε να ανησυχεί.<br /><br />Και δεν μπορούσαν καν να κολακευσουν τον εαυτό τους λέγοντας ότι πέθανε! Το Κοσμοπολίτικο πτώμα ήταν ήδη πτώμα και δεν μπορούσε να πεθάνει. Απλώς τους είχε βαρεθεί.<br /><br />Οι κυρίες έκλαιγαν στα μαξιλάρια τους απαρηγόρητες, ενώ οι καμαριέρες προσπαθούσαν να τις συνεφέρουν με άλατα και ζεστά χαμαίμηλα.<br /><br />Οι κύριοι εσφιγκαν τα δόντια τους πίσω από τα περιποιημένα τους μουστάκια και αντάλλασσαν βουβές ματιές απόγνωσης. Που πήγε;<br /><br />Ο κόσμος δεν άργησε βέβαια να βρει την διέξοδο απ' αυτήν την κοινωνική κρίση. Το Κοσμοπολίτικο Πτώμα είχε αναληφθεί εις τους ουρανούς, και θα επέστρεφε όταν ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου!<br /><br />Ο καιρός περνούσε, και ο θρύλος του Μεσσία-Κοσμοπολίτικου Πτώματος όλο και μεγάλωνε. Στο τηλεμαρκετινγκ, κανείς δεν προσπαθούσε να πουλήσει φυλαχτά με κομματάκια Τιμίου Ξύλου. Κανείς δεν ασχολούταν με το ζήτημα γνησιότητας της Ιεράς Σινδονης. Τώρα πια, όλοι προσπαθούσαν μανιωδώς να αποκτήσουν ένα κομματάκι από τη Μύτη η το Χέρι του Κοσμοπολίτικου Πτώματος. Κι επειδή ήταν οι κυρίες που τα είχαν κρατήσει ως φυλαχτά, αυτό τις έφερε σε θέση ισχύος, και είχαμε μια αναβίωση της μητριαρχικής κοινωνίας.<br /><br />Προέκυψε κι ένα μεγάλο, πανανθρώπινο ντιμπεητ, για την κλωνοποιηση η μη του Κοσμοπολίτικου Πτώματος απ' τα εν λόγω κομματάκια. Οι παγκόσμιες συρράξεις αποφευχθησαν την τελευταία στιγμή, όταν μια κυρία ισχυρίστηκε ότι είδε Όραμα με το Κοσμοπολίτικο Πτώμα, το οποίο της παράγγελνε να πει στους ανθρώπους να σταματήσουν αμέσως τις εχθροπραξίες και να χορέψουν όλοι χαλι-γκαλι γιατί αυτό ήταν το θέλημα Του. Καθώς αυτή η κυρία είχε στην κατοχή της το μεγαλύτερο κομματάκι από τη Μύτη του, ο λόγος της θεωρήθηκε εγγύηση, και η κασέτα της Φίνος Φιλμ με τη Βουγιουκλάκη να άδει και να χορεύει:<br /><br />«Μοντέρνος, ζωηρός, αληθινός χορός, ελάτε πάλι στο χαλι-γκαλι»<br /><br />εξαφανίστηκε εν ριπή οφθαλμού από την αγορά.<br /><br />Και το Κοσμοπολίτικο Πτώμα; Το Κοσμοπολίτικο Πτώμα παρακολουθούσε ικανοποιημένο τις εξελίξεις. Έβγαινε πια μόνο το βράδυ (με κίνδυνο να θεωρηθεί βαμπίρ, αλλά προσοχή! Δεν ήταν βαμπίρ, ήταν Πτώμα), για να διαβάσει τι λέγαν η εφημερίδες γι' αυτό.<br /><br />Και ο καιρός περνούσε, και ο θρύλος του Κοσμοπολίτικου Πτώματος όλο και μεγάλωνε.<br /><br />Είχε έρθει πια το πλήρωμα του χρόνου, η στιγμή προς την οποία είχε πλάσει τα σχέδια του το Κοσμοπολίτικο Πτώμα. Το Κοσμοπολίτικο Πτώμα μπορούσε να ξανακάνει την εμφάνιση του, και να αναλάβει τη θέση του Παγκόσμιου Ηγέτη.<br /><br />Αλλά τελικά βαρέθηκε, και προτίμησε να πάρει έναν υπνάκο.<br /><br /><br /><a href="http://tsigaramaseskaialcohol.blogspot.com/">http://tsigaramaseskaialcohol.blogspot.com/</a><br /><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >Η παραβολή του κοσμικού πτώματος σκοπεύει να αποκαλύψει ένα μηχανισμό. Και μια και είσαι μπορισβιανικός έχεις καταλάβει ότι το μεγαλύτερο ζήτημα είναι η επιλογή του στόχου. Ο στόχος πρέπει να έχει συνοχή και να αποτελεί κάτι αξιοσέβαστο... και θέλει εξαντλητική εφευρετικότητα για να διεκπεραιώσεις μια παρωδία. Το μειονέκτημα εδώ είναι ότι ο στόχος γίνεται πολύ γενικός και στο τέλος παρωδείς και τις ίδιες τις προθέσεις σου. Για δοκίμασε να παρωδήσεις ένα γάμο υπό την προοπτική του ότι στατιστικά σε περίπου δυο χρόνια θα καταλήξει σε διαζύγιο. Θέλω να πω ότι αν σε ενδιαφέρει να καλλιεργήσεις την παρωδία ξεκίνα από μικρούς ορίζοντες στα θέματά σου και δοκίμασε τη φαντασία σου. Μια σειρά διηγήματα πάνω σε θεσμούς π.χ. Το μπάρ, η ουρά στην τράπεζα, ο ενημερωμένος για τις πολιτικές συνομωσίες, ο πωλητής βιβλίων στην τηλεόραση και πάει λέγοντας. Κοινωνιολογικά μιλώντας η λογοτεχνία της παρωδίας δεν είχε τύχες στην Ελλάδα κυρίως γιατί η ίδια η πραγματικότητα είναι παρωδική εδώ κι αυτό είναι μια επιπρόσθετη δυσκολία. Τη ρυθμολογία για να παράγεις το εφέ την κατέχεις κάμποσο. Ψάξε κι άλλο.</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-3146189510314627366?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-78882055644417050482008-01-14T08:32:00.000+02:002008-01-21T02:18:10.952+02:00Ο Απόλλωνας στηριζόμενος στην ασυλία που του πρόσφερε η θεϊκή του ιδιότητα, αδιαφορούσε για την αγωνία που πρόσφερε απλόχερα στις θνητές ερωμένες του. Δεν τον ένοιαζε τί θα γράψει η Ιστορία για αυτόν. Τροφή της έδινε να γεμίσει τα ανόητα συγχωροχάρτια της και τις άδειες, από έρωτα, ώρες της. Δεν το ομολογούσε, όμως η αφοσίωσή της στην καταγραφή όσων η αεικίνητη ματιά της ανακλούσε, τον εξέπλησε, τον τρόμαζε και του επέβαλε το σεβασμό. Την αισθανόταν συνεχώς πλάι του, ούριο άνεμο στο βήμα του.<br /><br />Αυτή, με την πλεξούδα της μαζεμένη κάτω από το μαντίλι της, με τα παλαιομοδίτικα γυαλιά της και το χυμένο πακτωλό στραβοραμμένων ρεταλιών στο ανέγγιχτο κορμί της, έγραφε, έγραφε, έγραφε… Πίσω από την κρυστάλλινη μνήμη, την αετίσια ματιά και την ταχύτητα του μολυβιού της επέλεξε να κρύψει τον δικό της ανεκπλήρωτο ερωτισμό, τα ανείπωτα ψιθυρητά και τα άγρυπνα βράδια. Κάτω από το επιληπτικό φως της πανσέληνου και την αναποφάσιστη συννεφιά του Σεπτέμβρη θάφτηκε η νιότη και η δροσιά της.<br /><br />Κι όμως, σε αιματόχρωμες ανατολές και δύσεις, αναζητούσε αυτόν που θα έσπαγε την κατάρα της. Αυτόν που θα σκάλωνε το βήμα του σε απότομη κορφή να τραγουδήσει στον ίσκιο του. Τον ίδιο που θα έτρεχε αλλοπρόσαλλα στα στενά, θα άραζε αποκαμωμένος στις χορταριασμένες γωνιές τους, θα καθρέφτιζε, με φόντο χελιδονοπετάγματα, την εκστασιασμένη όψη του σε λασπόνερα, αδιαφορώντας για απορημένα πρόσωπα περαστικών, για ειρωνικά σχόλια άλλων, για τα τρομαγμένα πρόσωπα όλων στην ξαφνική παρουσία του διαφορετικού, του αυθόρμητου.<br /><br />Δεν ήταν μακριά, δεν ήταν κοντά τούτες οι ώρες για κανένα. Η Ιστορία αγέραστη, κρυφέλπιδα περίμενε. Το καλύβι της σε πρόποδες βουνού, όχι παραμυθένιου. Πού ήταν οι θαρραλέοι να τρυγήσουν το ολόγιωμο φεγγάρι; πού ήταν οι ονειροπόλοι να απαρνηθούν έστω και για λίγο το σοβαροφανές, ψυχρό και αταίριαστο ύφος που τους φόρτωσε η ηλικία, η κοινωνική τους θέση και να παλινπαιδίσουν αναπολώντας;<br /><br />Οι κόρες της Ιστορίας – ξερονήσια κυκλωμένα από το θαλασσινό γαλάζιο του μανδύα - ρουφούσαν καθετί που φώτιζε ο ήλιος, το κερί, το φανάρι, καθετί που έκρυβε το κλειστό παντζούρι και η γροθιά. Αεικίνητες κόρες έπεφταν σε βράχους και στρώματα, σάρωναν δρομίσκους, κλειδώνονταν σε παλιές και τωρινές φυλακές, κρύβονταν πίσω από άγιες Τράπεζες. Έπειτα, αγγελιοφόροι αποκαμωμένοι, απίθωναν την πραμάτεια τους να την ξεδιαλύνει η γραφή και να την εναποθέσει συγυρισμένα στο χαρτί. Τα βλέφαρα βαριά, δε συναντιούνταν, δάχτυλα πλεγμένα με το μολύβι και γράμματα ολοστρόγγυλα.<br /><br />Μέσα της όμως, σκέψεις πάλευαν να σιμώσουν την καρδιά, να την εγείρουν, να την κάνουν να ξεχειλίσει από προσδοκία για νίκη και ετοιμότητα για μαρτυρία. Κι αυτή θέριευε, ξερνούσε το αίμα και προσπαθούσε να περάσει τα ξύλινα τείχη που ήταν ορθωμένα γύρω της. Γινόταν αγρίμι και με δαγκωματιές πλήγωνε το ξύλο. Ύστερα από λίγο, πονούσε, κουραζόταν. Γινόταν λίθος και κουτουλούσε πάνω τους να τα γκρεμίσει. Ραγισμέμνη, σωριαζόταν χάμω. Άντρας δυνατός στο τέλος, προσπαθούσε να σκαρφαλώσει για να πηδήσει στην άλλη μπάντα. Ίδρωνε, γλιστρούσε, έπεφτε.. Στην αρχική της μορφή και ρόλο, η καρδιά υποτασσόταν, συνέχιζε να αιματώνει το χέρι που έγραφε. Δε μπορούσε δίχως τον παλμό του έρωτα. Μονάχα με αυτόν, θα μετέτρεπε το ξύλινο τείχος σε στάχτη, στην οποία θα απόθετε περήφανα το ίχνος του ποδιού της. Μέχρι τότε, η Ιστορία στο μυαλό και την καρδιά είχε δικό της δεκάλογο.<br /><br />Η ιστορία οφείλει να συνεχίσει να καταγράφεται.<br /><br />Οφείλει να αποτελεί μέρος που εναποτίθενται όλες οι στιγμές με μοναδικό κριτήριο την αλήθεια, το δίκαιο.<br /><br />Οφείλει να κρατά αποδείξεις.<br /><br />Οφείλει να αποτελεί αντίβαρο των ανθρώπινων αδυναμιών.<br /><br />Οφείλει να αποτελεί ανεπηρέαστο δικαστή, αξιόπιστο μάρτυρα και δημόσιο κατήγορο.<br /><br />Οφείλει να απονέμει το δίκιο και να κατακρίνει το άδικο, το ψέμα, την υποκρισία.<br /><br />Οφείλει να αποτελεί φόβητρο των ανθρώπων και των θεών ακόμα.<br /><br />Οφείλει να θυμίζει στους κατοπινούς αιώνες το παρελθόν.<br /><br />Οφείλει να αποτελεί καταφύγιο των κατατρεγμένων, των αδικημένων και των υποδουλωμένων.<br /><br />Ψίθυροι γίνονταν τούτες οι σκέψεις και τρύπωναν στ' αυτιά της, μικρόβιο και φώλιαζαν στα κύτταρά της. Οι ενοχές πλήθαιναν. Η καρδιά κατσούφιαζε, ξεγελιόταν, ημέρευε. Ακουμπούσε την πλάτη της στο τείχος που μέχρι πριν λίγο πάλευε να γκρεμίσει. Τελευταία σκέψη ερχόταν να θέσει άλλο ένα δοκάρι.<br /><br />Σωστές εντολές, δε μπορείς να τις παραβλέψεις.<br /><br />Προδοτική, δέκατη ανέβαλλε οποιοδήποτε εναλλακτικό τέχνασμα. Η κραυγή που είχε φτάσει ως τα χείλη και η βαθιά ανάσα κρούβονταν, οπισθοχωρούσαν, γαντζωνόντουσαν απ' όπου έβρισκαν και έμεναν εκεί μέχρι την επόμενη ανταρσία. Χλεύαζαν τις ανάσες που πήγαιναν και ερχόντουσαν έτσι απλά για να κρατήσουν την ύλη στη ζωή.<br /><br /><em>«Όλες οι ανάσες πρέπει να ορθώνουν το στήθος μέχρι εκεί που μπορεί, πρέπει να βυζαίνουν απ' τα στήθη ιαχές απελευθέρωσης. Άμα το σώμα είναι υπόδουλο, τότε τί του χρειάζονται οι ανάσες; Τάφο θέλει, λησμονιά και ευχή να μην εμφανιστεί τούτο το χτικιό ξανά».</em><br /><br />Η καρδιά, στο γνωστό της ρόλο, καρτερούσε για επόμενη, επιτυχημένη εξέγερση. Το μπλε του μανδύα των ματιών αγκάλιαζε και πάλι με στοργή την κόρη, όπως η θάλασσα το ξερονήσι. Τραβιόταν πίσω, φανέρωνε λίγη στεριά. Φούσκωνε και έκανε βυθό λίγη ακόμα γη. Και φτου κι απ' την αρχή.<br /><br /><br /><a href="http://www.mantinadeskaipeza.blogspot.com/">http://www.mantinadeskaipeza.blogspot.com/</a><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου<br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);font-size:85%;" >Αν κατάλαβα καλά, όπως κάποιες ιστορίες προσπαθούν να πετύχουν τη δημιουργία ενός σύμπαντος από την μικρή κοινωνία της Σκιάθου ας πούμε, εσείς κάνετε ακριβώς το αντίθετο. Θέλετε από μια ανθρωποποίηση συμπαντικών όρων όπως η Ιστορία να βγάλετε κάτι απτό όσο και μια καθημερινή ιστορία. Πριν να μιλήσω για τα αφηγηματικά θα πρέπει να σας κάνω κάποιες πραγματολογικές υποδείξεις. Εκεί που δοκιμάζετε υπάρχει τεράστια παράδοση. Ας πούμε η φράση του Χέγκελ όταν είδε το Ναπολέοντα είπε οτι είδε την ιστορία να περνάει έφιππη.<br />Για να στηρίξετε ένα τέτοιο κείμενο θα πρέπει να κάνετε μιαν επώδυνη αναγνωστικά αλλά και συναρπαστική περιδιάβαση σ' αυτό που λέμε Φιλοσοφία της Ιστορίας... Για να μείνω στο Χέγκελ, ο ίδιος στη δική του Φιλοσοφία της Ιστορίας, έχει σελίδες που θα σας έκαναν να ανατριχιάσετε για την ποιητική δύναμη των γραφομένων του. Σε κάποιον αναγνώστη που τα ξέρει όλα αυτά έχετε λοιπόν το δύσκολο καθήκον να συνομιλήσετε με όλα τα κείμενα φιλοσοφίας της ιστορίας που του είναι γνωστά.<br />Αν σας γοητεύει ακόμα το εύρημά σας ρίξτε μια ματιά σε κάποιο από τα εγχειρίδια φιλοσοφίας της ιστορίας που κυκλοφορούν. Εκεί θα δείτε ότι έχουν γίνει ικανές προσπάθειες να δοθεί ένας μπούσουλας στη συσσώρευση των γεγονότων. Μη λησμονήσετε να βρείτε και κάποια σχολιασμένη έκδοση των θέσεων για τη φιλοσοφία της ιστορίας του Βάλτερ Μπένγιαμιν. Και μόνο από το κείμενο για τον Άγγελους Νόβους θα σας ανταμείψει. (Μπορείτε να το βρείτε και στο μπλογκ μου με μιαν αναζήτηση.)<br />Έτσι βρίσκομαι μάλλον να σας συμβουλεύω περισσότερο σαν πολιτικός επιστήμονας και μελετητής των ουτοπιών, και που υπήρξαν οι σπουδές μου οι ακαδημαϊκές.<br />Στη λογοτεχνία μας υπάρχουν ικανές αναφορές για να λάβετε μια γνώση με πρώτη την Ασκητική του Καζαντζάκη που μου έρχεται στο νου. Σαν δείγμα αυτού που λέμε λογοτεχνία με φιλοσοφικό υπόβαθρο.<br />Ξέρω ότι είναι μεγάλο το ξεστράτισμα για την μικρή ιστορία σας, αλλά για να έχετε μια ιδέα σε ποιά παράδοση χτυπάει το κείμενό σας και κυρίως για να δείτε τι θα έκανα στη θέση σας.<br />Κάποια από αυτά που σας έγραψα ελπίζω να γίνουν εναύσματα... Και κρατήστε την επιθυμία για πρωτοτυπία...<br /><br />Όταν προσεγγίσετε τα κείμενα που σας πρότεινα θα καταλάβετε γιατί για την ώρα δεν σας έκανα καμιά παρατήρηση αφηγηματικής τάξεως. Κάποιες από τις παρομοιώσεις σας τις βρήκα δραστικές...</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-7888205564441705048?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-89641653541577265982007-12-11T08:27:00.000+02:002007-12-14T15:49:16.390+02:00Η ξανθιά γιατρός σταύρωσε τις καλοσχηματισμένες γάμπες της δίπλα στο κεφάλι μου και δήλωσε:<br /><br />"Πρέπει να αντιμετωπίσεις τους φόβους σου, να νικήσεις τους δαίμονες που σε βασανίζουν, να δεις το πρόσωπό τους, να τους κοιτάξεις στα μάτια, να απελευθερωθείς."<br /><br />Θολούρα …"ψηλοτάκουνες γόβες …πολύ πουτανίστικες γκαύλα μου".<br /><br />Συνήλθα εντελώς.<br /><br />Ήμουν ξαπλωμένος στο ίδιο κρεβάτι κάθε Πέμπτη στις εφτά το βράδυ τις τελευταίες πέντε εβδομάδες. Η ψυχολόγος μου ήταν μια σεξουάλα, βυζαρού, πρασινομάτα με κατάλευκο δέρμα και ο λόγος των επισκέψεών μου ,ειδικά σ' αυτή, είχε να κάνει κατά ένα μέρος με την ιατρική της ιδιότητα και κατά ένα άλλο με τη φήμη, ότι είχε γαμήσει κάνα δυο ασθενείς της πάνω στο ίδιο μαύρο δερμάτινο ανάκλιντρο που ξάπλωνα για να της διηγηθώ τις φοβίες μου και να θεραπευτώ από αυτές. Είχα την εντύπωση , πως η θεραπεία μου από τον τραυλισμό και τους απαίσιους εφιάλτες που με κυνηγάνε από παιδί, θα ήταν , μια και δεν πίστευα ότι είχα και τίποτα σοβαρότερο απ' ότι όλοι οι γνωστοί μου, ένα γερό χύσιμο μέσα στο σφιχτό κορμί της γιατρού, παρά οτιδήποτε άλλο. Άλλωστε είναι γνωστό, ότι ένα γερό γαμήσι με μια τριαντάρα κούκλα θεραπεύει πάσα νόσο και πάσα μαλακία. Η μήπως είναι, ότι μια γερή δόση μαλακίας θεραπεύει πάσα νόσο μιας τριαντάρας κούκλας... η μήπως είναι, ότι μια γερή μαλακία θεραπεύει έναν τριαντάρη απ' τις φαντασιώσεις για ένα γερό γαμήσι με μια σφιχτοκώλα ψυχολόγο.... όπως και να χει το πράγμα, δεν πολυπίστευα ότι είχα ανάγκη από ψυχανάλυση, αλλά από γκόμενα και μάλλον έπρεπε να σταματήσω να βλέπω τσόντες με νοσοκόμες και γιατρίνες.<br /><br />Ήταν λοιπόν η πέμπτη επίσκεψή μου στην κυρία Ανίτα. Σύμφωνα με την άποψή της, αυτή η επίσκεψη μου θα ήταν πολύ σημαντική, γιατί θα της διηγούμουνα τα σχετικά με κάτι εφιάλτες, που έβλεπα τα τελευταία είκοσι χρόνια. Είχαν αρχίσει αμέσως μετά το αυτοκινητιστικό δυστύχημα απ' το οποίο είχα σωθεί, όταν ήμουν δώδεκα, μαζί με τον ξάδερφό μου τον Νίκο και στο οποίο είχαν χάσει τη ζωή τους η μάνα του η θεία Τζούλια , ο πατέρας του ο θείος μου ο Ντίνος και ο μεγαλύτερος αδερφός του Νίκου , ο συνομήλικος μου ο Ζήνων. Αυτό έκανε τον Νίκο μοναδικό κληρονόμο μιας τεράστιας περιουσίας, που περιλάμβανε ναυτιλιακές επιχειρήσεις, σπίτια σ' όλον τον κόσμο και καταθέσεις δισεκατομμυρίων σε ελβετικές τράπεζες. Ο πατέρας μου ανέλαβε με χαρά , παρά το βαρύ πένθος ,την κηδεμονία του μικρού ανιψιού του κι εγώ έπαιξα το ρόλο του μεγάλου αδερφού του μέχρι να ενηλικιωθεί...μετά ο Νίκος ανέλαβε την κηδεμονία όλων μας και ιδιαίτερα τη δική μου καθώς ήταν φανερό από νωρίς , ότι όλη μου τη ζωή θα ήμουν το αργό άλογο της οικογένειας (για να μην πω γαϊδούρι....και μη με κοροϊδεύετε γιατί ξέρετε ότι τα γαϊδούρια φημίζονται και για κάτι άλλο εκτός από την ταπεινότητα και το πείσμα τους και έχω αρκετό και από αυτό) .<br /><br />Εκεί στην Ελβετία που σπούδαζε (ενώ εγώ έτρωγα ελάχιστα απ’ τα λεφτά του σε αλκοόλ και γυναίκες βρισκόμενος σε μόνιμες διακοπές , ανίκανος για οτιδήποτε έχει σχέση με δουλειά ή σπουδές σε πλήρη αντίθεση με το Νίκο που ήταν πάντα μεγαλοφυΐα), είχε γνωριστεί και με την κα Ανίτα. Καθώς μου είπε, σπούδαζαν στο ίδιο κολέγιο και υπήρξε κάποτε γκόμενά του. Τυχερός πάντα ο ξάδερφος με τις γυναίκες και γενικά , κωλόφαρδος μια ζωή ...αν εξαιρέσουμε το ατύχημα βέβαια . Αυτός μου την είχε συστήσει για την θεραπεία, αφού του είχα εξομολογηθεί μέρος απ' τους εφιάλτες μου. Ισχυριζόταν ότι τον είχε θεραπεύσει από παρόμοια συμπτώματα στο παρελθόν και ότι έκανε φανταστικά τσιμπούκια. Βέβαια αυτό το τελευταίο, πρέπει να το είπε γνωρίζοντας ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πάω σε τρελογιατρό χωρίς έξτρα κίνητρο. Πόσο καλά με ήξερε ο μπαγάσας! Αυτό που μάλλον αγνοούσε, ήταν ότι ο καλός επαγγελματίας δεν συνάπτει ποτέ ερωτική σχέση με τον πελάτη. Είναι σ' όλες τις ταινίες με ψυχιάτρους αυτό.<br /><br />Πάντως το γεγονός ότι ήμουν ξαπλωμένος στο ανάκλιντρο και είχα ελαφρές σηκωμάρες, αποδείκνυε ότι η κακή επαγγελματική φήμη της ξανθιάς με τις υπέροχες μπούκλες, που μου έδειχνε τις ποδάρες της σε γκρο πλαν κάθε Πέμπτη βράδυ τον τελευταίο ενάμιση μήνα, ενώ εγώ ήθελα να ζουμάρω στο άσπρο της κιλοτάκι, μέχρι η μύτη μου να το χαϊδέψει , δε με πολυπείραζε. Αυτό που με πείραζε, ήταν ότι οι συνεδρίες τελείωναν και δεν την είχα καταφέρει ακόμα. Το κωλόπαιδο ο Νίκος, επέμενε ότι η γιατρός ,δόκτωρ της ψυχολογίας του πανεπιστημίου του Μισκατόνικ παρακαλώ, θα μου την έπεφτε απρόκλητα και αποφασιστικά από μέρα σε μέρα. Εγώ δε βιαζόμουν, γιατί ο καλός μου ξαδερφούλης είχε αναλάβει και τα έξοδα της όλης φάσης. Και που στα σκατά είναι το Μισκατόνικ , έχω γυρίσει όλα τα χιονοδρομικά της Ελβετίας κι έχω φάει τόσες Ελβετικές τρύπες (όχι μόνο τυριού) ,αλλά δεν άκουσα ποτέ τίποτα γι αυτό ....anyway ποιος νοιάζεται τώρα πια .....η σχολή που μ’ ενδιέφερε πάντα περισσότερο , μοσχοβολούσε λίγα εκατοστά μακριά απ’ τη μύτη μου , ανάμεσα στους λευκούς μηρούς της , λίγο πιο πίσω απ’ τις όμορφες γάμπες της .<br /><br />"ΚΑΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΝΑ ΚΟΙΤΑΖΕΤΕ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ", μου φώναξε, "θα στραβολαιμιάσετε".<br /><br />Αφού σας ενδιαφέρει τόσο πολύ η υγεία του λαιμού μου γιατρέ, φέρτε την καρέκλα σας λίγο πιο μπροστά, για να μη χρειάζεται να γέρνω προς τα πίσω και φέρτε και κάνα μπουκαλάκι απ το καλό, για να ρίξω λίγο μέσα στο λαρύγγι μου να ζεσταθεί και πιείτε και σεις λίγο για να χαλαρώσετε και να το ευχαριστηθείτε, σκέφτηκα.<br /><br />"Σ Σ Συγνώμη γ γ γιατρέ, π παρασύρθηκα", είπα.<br /><br />"Δε νομίζω να σας έδωσα δικαίωμα για κάτι τέτοιο", είπε αυστηρά.<br /><br />Παλιοπουτάνα, θα τον σκίσω το Νικολάκη αν δε μου κάτσεις και σήμερα ξανασκέφτηκα.<br /><br />"Λοιπόν, είστε έτοιμος να αρχίσετε?".<br /><br />Αν με ρωτούσε "είστε έτοιμος να χύσετε" θα απαντούσα σίγουρα ναι.<br /><br />"Ν Ν Ναι, είμαι ε ε έτοιμος", είπα… να χύσω , σκέφτηκα .<br /><br />Μου ένευσε ν' αρχίσω (δυστυχώς όχι να χύσω) και πάτησε το κουμπί του ψηφιακού δημοσιογραφικού μαγνητοφώνου της.<br /><br />Προσπάθησα να ελέγξω τη γκαύλα και ν' αρχίσω την πάρλα. Σκέφτηκα λίγο, έκλεισα τα μάτια και...<br /><br />" Ει ει είναι σκοτάδδδι και είμαι π π πολύ π π πιτσιρικάς, γύρω στα δ δ δύο τ τ τρία χρονών, α α α ρκουδίζω...".<br /><br />"Μα νομίζω ότι μου είπατε ότι οι εφιάλτες άρχισαν στα δώδεκά σας μετά το ατύχημα", διαμαρτυρήθηκε.<br /><br />"Σ ΣΣτο όνειρο είμαι δ δύο-τριών γιατρέ, σας παρακαλώ, π προσπαθώ πολύ εδώ πέρα, μη με διακόπτετε”, είπα με ύφος για να πάρω ρεβάνς. ”Α Αρκουδίζω λοιπόν μέσα σ' ένα σκοτεινό δωμάτιο και χτυπάω το κεφάλι μου σε γωνίες και πονάω και κλαίω, φωνάζω τη μαμά μου, αλλά δε μ' ακούει κανείς. Το σκοτάδι είναι π πηχτό σαν κόλαση και φ φ φοβάμαι ότι κάπου θα πιάσω κάτι τ τριχωτό σα ζώο, η γλοιώδες σαν ερπετό και ότι από κάπου θ' ακούσω ένα φριχτό σύρσιμο, η μια καυτή βρωμερή αναπνοή θα φτάσει στ' αυτιά μου, αλλά ποτέ δε φτάνει και τα χτυπήματά μου στις γ γωνίες γ γίνονται όλο και πιο αγωνιώδη και επ επώδυνα. Κ Κρυώνω π πολύ και ζη η τάω βοήθεια, που κάπως βαθιά μέσα μου το ξέρω ότι δ δεν υπάρχει ελπίδα να έρθει και γι αυτό κλαίω γοερά, με αναφιλητά και ξυπνάω κα κάθιδρος και λ λαχανιασμένος και πα αα ννικόβλητος."<br /><br />"Αυτό είναι όλο;", με ρώτησε σχεδόν απογοητευμένη η γιατρίνα.<br /><br />"Εεεεεε, το π π πρώτο...", διαμαρτυρήθηκα.<br /><br />"Συνεχίστε σας παρακαλώ", με διέταξε.<br /><br />"Είμαι σ' ένα φ φλεγόμενο ξύλινο φ φρούριο από μ μ μυτερούς κορμούς δέντρων, που πολιορκείται από μια φυλή αιμοδιψών, τερατόμορφων ερυθρόδερμων, που είναι βαμμένοι με ε αίμα και κάρβουνο κι έχουν λιμαρισμένα δόντια. Θέλω να πάω να β βοηθήσω μία όμορφη κοπέλα απέναντί μου, αλλά α τ τα πόδια μου είναι καρφωμένα στο έδαφος και κάθε σκέψη για οποιαδήποτε κ κίνηση με β βασανίζει ακόμα περισσότερο και το αίμα στις φλέβες μου παγώνει από τρόμο και β βεβαιότητα ότι θ θα πεθάνω πριν κκαλά καλά κινηθώ. Ξαφνικά το φ φρούριο χ χάνεται και είμαι κκρυμμένος πίσω απ’ την ε εμπριμέ, αδιαφανή κουρτίνα του παιδικού μου δ δωματίου, όπως αυτό ήταν δ διακοσμημένο στα δ δέκα με δ δώδεκά μου χρόνια. Θέλω ν' ανοίξω την μπαλκονόπορτα, πρέπει ν' ανοίξω την μπαλκονόπορτα, δε μπορώ να κάνω αλλιώς. Ξέρω όμως ότι ένας α ασχημομούρης ιι νδιάνος περιμένει να βγάλω το ο κεφάλι μου έξω και να κοιτάξω, για να κατεβάσει το τσεκούρι του, που στάζει ε ε αίμα και να με α αποκεφαλίσει και να μου φάει τα ση η ηκώτια. Είμαι τόσο σίγουρος ότι θα πεθάνω και τόσο α απρόθυμος, που κλαίω μ μέσα στον ύπνο μ μου, αλλά ποτέ δεν ανοίγω την πόρτα, ούτε τολμάω να ξυπνήσω από μ μ μόνος μου, μ μήπως και όλα αυτά συμβαίνουν στην π πραγματικότητα και χ χάσω στ' αλήθεια το κεφάλι και το σηκώτι μου και το κλάμα μου συνεχίζεται για ώρες μέχρι το πρωί, ή μέχρι να με ξυπνήσει η μάνα μου, ή κάποια άλλη που κοιμάται μαζί μου, για να μ μ μ με σώσει απ' το μ μαρτύριο του θανάτου και απ' την αφύσικη ακινησία που με ε εξουθενώνει σ σωματικά και πνευματικά".<br /><br />"Χμμμμμμ, τα πηγαίνετε καλύτερα τώρα.... αλλά ο ξάδερφός σας μου μίλησε για κάτι το οποίο έχει σχέση με το ατύχημα που είχατε όταν ήσασταν παιδιά. Θέλετε να περάσουμε σ' αυτό?", μου γλυκομίλησε.<br /><br />"Ξ Ξ Ξέρετε, αισθάνομαι π π πολύ α α α άσχημα όταν μ μιλάω γι αυτό", είπα.<br /><br />Ξεσταύρωσε τα πόδια της, πλησίασε πιο κοντά μου και μου χάιδεψε τα μαλλιά. Τα βυζιά της απειλούσαν να πεταχτούν έξω απ’ το σουτιέν από στιγμή σε στιγμή ...να μια απειλή που δεν πρέπει να φοβάται κανένας σκέφτηκα...Το άρωμα της με ζάλισε.<br /><br />Σιχαίνομαι να μου χαϊδεύουν το κεφάλι σα να είμαι παιδάκι αλλά φαντάστηκα ότι ίσως πλησίαζε η ώρα της δικαίωσης μια και είχε γίνει επιτέλους πιο τρυφερή μαζί μου .<br />"Ελάτε τώρα... μπορείτε νομίζω να το κάνετε αυτό για μένα... και για σας φυσικά", είπε με τόση γλυκύτητα και αφήνοντας τόσα υπονοούμενα ώστε να αγνοήσω την ενόχληση, που μου προκάλεσε το χάδι της στο κεφάλι, καθώς πρέπει να φορούσε και κάποιο δαχτυλίδι με πέτρα σε μέγεθος κεφαλής βλήματος των 9mm, γυρισμένο από μέσα. Ίσως για να μην εκτίθεται στα λαίμαργα μάτια και να μην προκαλεί, όπως συνήθιζε να μου λέει κι ο Νίκος.<br /><br />Εμένα πάντως ο πλούτος της με προκαλούσε και με διέγειρε ακόμα περισσότερο και ο πόθος μου γι αυτήν φούντωσε τόσο , ώστε αποφάσισα να ανοιχτώ και να της πω πράγματα που δεν είχα πει σε κανέναν, μπας και τελικά γαμήσω. Τι στο διάολο, στο τέλος μπορεί να μου έκανε και καλό αυτή η φάση ...όλοι έχουμε τη δόση μας έτσι κι αλλιώς .<br /><br />Άντρας είμαι, υπέκυψα στα κάλη της προδίδοντας κάθε αρχή μου. Ξέρετε «ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΥΣΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΣ ΝΑ ΓΑΜΗΣΕΙΣ» και τέτοια ...της τα είπα λοιπόν όλα .<br /><br />"Είμαι στο πίσω κ κάθισμα του αυτοκινήτου, μια π παλιά, άνετη, λ λ λευκή μ μερσεντές με μ μπεζ δερμάτινα καθίσματα και παίζουμε με τον Ζήνωνα και τον Νίκο. Εγώ κι ο Ζήνων είμαστε σχεδόν δώδεκα χρονών και ο Νίκος, ο μικρός της παρέας ,δυο χρόνων μωρό ,πραγματικό διαβολάκι όμως, μας κάνει να γελάμε με τα καμώματά του. Είναι βράδυ και έξω ψιλοχιονίζει... όλα γυρω μας είναι άσπρα, μ μαγευτικά, ακίνητα και ο δρόμος ψιλογλιστράει. Ανεβαίνουμε σ' ένα β βουνό και η μ μερσεντές είναι φ φορτωμένη με σκι και μπότες και βαλίτσες γεμάτες ζεστά ρούχα. Φ Φοράμε ο όλοι μάλλινα πουλόβερ, είναι παραμονές Χριστουγέννων και πάμε στο σαλέ του θείου Σπύρου στην Κορτίνα ντ' Αμπέτσο.. Το ράδιο παίζει κάτι στα ιταλικά...ο θείος τραγουδάει V V Volare, oh oh,<br />c cantare, oh oh oh oh.<br />Nel blu dipinto di b b blu,<br />f f felice di stare lassu`. , π πόσο το μισώ αυτό το τραγούδι !<br /><br />Και γελάει ...γελάει δυνατά ...έχει ρουφήξει α αρκετές τζούρες κονιάκ απ’ το φ φφλασκί του...ο δρόμος είναι όλο στροο φφές... είμαστε πάνω σε μια κατηφορική δεξιά φ φουρκέτα της διαδρομής, είμαστε όλοι εεφ φτυχισμένοι και ο θείοs γέρνει δίπλα, να δώσει ένα πεταχτό, παιχνιδιάρικο φ φφιλί στη θεία Τζούλια , που διαμαρτύρεται και του λέει να φορέσει κι αυτός τη ζώνη του και να προσέχει. Εμείς από πίσω σταματάμε μόνο μια στιγμή τα παιχνίδια, μ μαγεμένοι απ' το θαύμα του φ φφιλιού, που πρόκειται να δούμε , αλλά ο θείος μου ποτέ δεν το κάνει.... έχει το ένα του μάτι στο δρόμο, όπως και η θεία μου και μεις από πίσω διακρίνουμε απ' το μισοθολωμένο παρμπρίζ, μια σκοτεινή, σκυφτή φιγούρα στη μ μέση του δρόμου, αμέσως μετά το τέλος της φ φουρκέτας... η θεία ουρλιάζει, ο θείος φ φρενάρει και το αυτοκίνητο γλιστράει αθόρυβα προς το απροσδόκητο εμπόδιο, ανήμπορο να νικήσει την ταχύτητα, την ολισθηρότητα του χιονισμένου δρόμου και την βαρύτητα. Τελευταία στιγμή πριν πέσουμε πάνω της, η η η φ φ φιγούρα σηκώνεται, πιο σκοτεινή κι απ' το σκοτάδι, πιο μ μαύρη και πιο απειλητική απ' τη νύχτα, πιο μ μεγάλη κι απ τον τρόμο που μας κυριεύει και μας κάνει να ουρλιάζουμε όλοι μ μαζί. Παρ’ όλο που χτυπάμε πάνω της με τόση δ δ δύναμη, που το αυτοκίνητο α α ακινητοποιείται δεν ακούγεται κανένας θόρυβος από τη σύγκρουση κ και είναι τόσο συμπαγής αυτή η ασχήμια, τόσο δ δυνατή η κακία της, που δ δεν μετακινείται ούτε χιλιοστό καθώς ακούγεται μόνο η λλλαμαρίνα που τσαλακώνεται με τη συνοδεία απαίσιων ήχων . Από κει και πέρα υπάρχει μ μ μόνο πόνος."<br /><br />"Αυτό είναι λοιπόν? Χτυπήσατε πάνω σε κάποιο μεγάλο ζώο?", συμπέρανε η γιατρός.<br /><br />"Δε δεν τελείωσα γιατρέ και δ δεν είναι τόσο απλά τα π πράγματα ξέρετε... αυτά που θα σας πω από δω και π πέρα δεν τα έχω πει σε κανέναν γιατί φοβάμαι ότι θα με πάρουν για τρελό ή δεν ξέρω γω τι άλλο... τουλάχιστον μμ μυθο μμανή!".<br /><br />"Απ' όσο ξέρω εγώ μέσω του ξαδέρφου σας, σας βρήκανε τους δυο σας την άλλη μέρα το πρωί μισοπεθαμένους, είκοσι μέτρα μακριά απ' το καμένο αυτοκίνητο, θαμμένους μέσα στο χιόνι και το αίμα, λίγο πριν περάσετε οριστικά το κατώφλι του θανάτου. Τον κρατούσες σφιχτά αγκαλιά και αυτό τον έσωσε.<br /><br />Μου είπε μάλιστα ότι γι αυτό σου οφείλει παντοτινή ευγνωμοσύνη . Η εκδοχή της αστυνομίας είναι ότι χτυπήσατε σε κάποιο δέντρο αφού βγήκατε απ' το δρόμο. Η σύγκρουση προκάλεσε τη φωτιά και σεις γλιτώσατε, γιατί πεταχτήκατε έξω απ' τ' αυτοκίνητο από μια ευτυχή σύμπτωση. Φαίνεται μάλιστα ότι βλέποντας ότι θα χτυπούσατε τον άρπαξες στην αγκαλιά σου . Βέβαια οι άλλοι τρεις επιβάτες κάηκαν σε σημείο που να μην είναι καν εφικτή η νεκροψία", δήλωσε μελοδραματικά η κυρά-γιατρίνα.<br /><br />"Έτσι λένε όλοι γιατί δδεν άκουσαν α αυτά που θ' ακούσεις εσύ τώρα κούκλα μου", την προετοίμασα για τη συνέχεια. Δε φάνηκε να την πειράζει καθόλου το “κούκλα μου”. Αν δεν την έριχνα και μ’ αυτό που θα της έλεγα, δε θα έπεφτε με τίποτα.<br /><br />"Μετά τη σύγκρουση ποονούσα και β βογκούσα, αλλά είχα τις αισθήσεις μου μέχρι εένα σημείο. Η φωτιά δεν προκλήθηκε απ' τη σύγκρουση, α αλλά την άναψε το πλάσμα. Το φριχτό πλάσμα που προκάλεσε και το ατύχημα. Και δεν ήταν ζώο κυρία μου, όχι. Ήταν το τίποτα , ήταν μόνο σκοτάδι, όπως σου είπα... μμ μια μ μαύρη σκιά που άνοιξε τις πόρτες του αυτοκινήτου , έσκυψε μέσα και χάραξε το λαιμό του αναίσθητου θείου μου και της θείας μου, την ώρα που αυτή γεμάτη εε αίματα εε εκλιπαρούσε για τη ζωή των παιδιών της και τη δικιά μου. Με σαδιστικές, αργές κίνησεις έδειχνε να απολαμβάνει κάθε ατέλειωτο δευτερόλεπτο.....και ήταν σαν να μας κοίταζε . Το κρύο που νοιώθαμε απ’ το , ααας το πούμε β βλέμμα του, μια και στην ουσία ήταν μόνο το βαθύτερο σκοτάδι, δεν θέλω να το νοιώσω ποτέ πια . Ήταν ένα κρύο φερμένο από κάποιο άλλο κόσμο που σε πάγωνε πρώτα από μέσα . Μπροστά του ο χιονιάς ήταν ένα καλοκαιρινό, δροσερό αεράκι . Α αφού τελείωσε, ήρθε στα πίσω καθίσματα και χάραξε πρώτα το λαιμό του Ζζηήνωνα. Το αίμα του τινάχτηκε σαν σιντριβάνι πάνω μου. Τον χάραζε και με κοίταζε. Με κοίταζε και ε ένοιωθα κάθε σπίθα θέλησης για ζωή να μ’ εε εγκαταλείπει . Το μόνο που ήθελα ήταν να πεθάνω και να γίνω δικός του μια ώρα αρχύτερα. Το φτωχό παιδί ήταν ήδη αναίσθητο και δεν κατάλαβε τίποτα. Μετά χάραξε το Νίκο. Στο λαιμό… α αργά αργά και το αίμα του τινάχτηκε μ’ ένα ζωηρόχρωμο, κόκκινο πίδακα πλημμυρίζοντας το πίσω κάθισμα , εμένα και τον ήδη νεκρό συνομήλικο ξάδερφο μου. Δεν ακούστηκε σχεδόν τίποτα ... είχε χάσει κι αυτός τις αισθήσεις του πολύ νωρίτερα. Μετά το πλάσμα ββ ου ούτηξε το δάχτυλό του, το οποίο έλαμπε με χρώματα που ευτυχώς δεν ξαναείδα ποτέ από τότε, σε τίποτα πάνω στη γη, μμ εέσα στο τραύμα του λαιμού του Νίκου και έφερε το δάχτυλό του προς τα κει που θα έπρεπε να ήταν το στόμα του, αν είχε πάνω του ίχνη ανθρώπινης φύσης. Όλα αυτά σιωπηλά, χωρίς ν' ακουστεί ο παραμικρός ήχος απ' αυτό το τέρας, εκτός από το αίμα που αάφριζε. Μόνο ανεξίτηλες ,εκκωφαντικές ροζ φφ υυσαλίδες έσκαγαν στ΄αυτιά και στα παιδικά μου μάτια….ζζζωηρό, κόκκινο αίμα έτρεχε σε πορφυρά ρυάκια πάνω στα μπεζ καθίσματα, στραγγίζοντας από τους συγγενείς μου κάθε ίχνος ζωής . Μια λάμψη με εναλλασόμενα χρώματα, φερμένα έξω απ’ αυτόν τον κόσμο, έκανε το δάχτυλο να ξεχωρίζει απ' το σκοτεινό σώμα του πλάσματος, κι ένα μεγάλο πετράδι δδεε μένο σ' ένα δδ ααχτυλίδι ακτινοβολούσε παγωνιά και θάνατο . Μετά θα πρέπει να μας έσυρε έξω και να έκαψε ότι είχε μείνει από το αυτοκίνητο και τους νεκρούς . Το χιόνι που έπεφτε θα κάλυψε τα υπόλοιπα ίχνη. Πάντως δεν πεταχτήκαμε από καμιά καλή τύχη έξω και πως θα γινόταν αυτό χωρίς να χτυπήσουμε αφού έκανε πολύ κρύο και είχαμε όλα τα παράθυρα κλειστά και μάλιστα εγώ φορούσα ζώνη ασφαλείας".<br /><br />Μόλις τέλειωσα την τελευταία μου φράση, η όμορφη γιατρός έσκυψε προς το μέρος μου για να ξαναχαϊδέψει τα μαλλιά μου. Αντανακλαστικά τράβηξα το κεφάλι μου μακριά απ’ το χέρι της. Αυτή τη φορά ένοιωσα μια ανατριχίλα να ξεκινάει από τα βάθη της ψυχής μου. Γύρισα τα μάτια μου και είδα το κάτω μέρος των λεπτών, αριστοκρατικών δαχτύλων της με τα μεγάλα γυαλιστερά και… ω θεέ μου…!!! κοφτερά νύχια και την τεράστια πέτρα του δαχτυλιδιού της . Η φρίκη των χρωμάτων που αντίκρισα, μ’ έκανε να χλομιάσω και να χάσω για μια στιγμή τη μιλιά μου.<br /><br />Είδα την έκφραση της κας Ανίτας και την περίεργη λάμψη των ματιών της. Μου φάνηκε ότι άλλαξαν χρώμα και είδα μέσα τους αντανακλάσεις των ίδιων απόκοσμων χρωμάτων, που είχα πρωτοδεί πριν είκοσι χρόνια . ”Δ δ δαίμονες απ’ το δ δ δ διάστημα “ τραύλισα ψιθυριστά και αμέσως μετά σε μια σπάνια για μένα στιγμή διαύγειας, προσπάθησα να την παραπλανήσω.<br /><br />"Φ Φ Φ Φυσικά γ γιατρέ, όλα α α α αυτά γ γίνονται στον εφ φιάλτη μου και δεν πρέπει να δίνουμε και π πολλή σημασία στις χαζομ μάρες που βλέπουμε στα ο όνειρα, ε ε έτσι?", είπα δήθεν ήρεμος, προσπαθώντας να κρύψω τον πανικό μου απ' την γιατρίνα καθώς τα μάζευα για να φύγω βιαστικός, ενώ ταυτόχρονα έψαχνα να ξαναδώ την πέτρα του δαχτυλιδιού της, την οποία τόσο επιμελώς έκρυβε, για να σιγουρευτώ .<br /><br />"ΜΑ ΠΟΥ ΠΗΓΑΙΝΕΤΕ? ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΓΥΡΙΣΤΕ ΠΙΣΩ, Ο ΝΙΚΟΣ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΑΣΧΗΜΟ ΟΝΕΙΡΟ, ΓΥΡΙΣΤΕ ΠΙΣΩ ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ", φώναζε έξαλλη πίσω μου η κα Ανίτα, το παλιομπάσταρδο, αηδιαστικό, δολοφονικό, εξωγήινο σκατόπραμα, που με στοίχειωνε τόσα χρόνια .<br /><br />Έτρεξα έξω με όλη τη δύναμη των φτερούγων, με τις οποίες προίκισε τα πόδια μου ο υπερφυσικός φόβος. Πέταξα μέχρι το γραφείο του Νίκου, πέρασα εύκολα την φρουρά της εισόδου γιατί με γνώριζαν όλοι σαν τον αγαπημένο, τραυλό , τρελούτσικο ξάδερφο και δεν περίμενα ούτε καν να με αναγγείλει η γραμματέας του, που φώναζε "ΠΟΥ ΠΑΤΕ ΚΥΡΙΕ ΛΕΥΤΕΡΗ ...ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΕ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΧΩΡΙΣ ΡΑΝΤΕΒΟΥ". Οι φωνές της προκάλεσαν την παρέμβαση του αγαπημένου μου εξαδέρφου, ο οποίος με παρακάλεσε να ηρεμήσω και να περάσω στο γραφείο του. Του διηγήθηκα την ιστορία μου για την εξωγήινη σκύλα, που είχε σκοτώσει τους γονείς και τον αδερφό του και που τώρα ήθελε να σκοτώσει και μένα και ίσως και κείνον, έναν αρχηγό κράτους, τον μελλοντικό ηγέτη της ενωμένης Ευρώπης, κατά γενική ομολογία. Το καμάρι της πατρίδας, το νέο αίμα της πολιτικής, το άφθαρτο, κοφτερό μυαλό που θα έλυνε όλα τα προβλήματα όλου του κόσμου .<br /><br />Προσπάθησε να με καλμάρει, λέγοντας μου ότι ήξερε την Ανίτα πολλά χρόνια και ότι ήταν μια αξιολάτρευτη κυρία και... και.... και ότι τον είχε ενημερώσει για την ανάρμοστη συμπεριφορά μου και ότι ήμουν υπερβολικός όπως πάντα και ότι μ' αγαπούσε και με συντηρούσε τόσα χρόνια, αλλά εγώ πάντα πρόδιδα την εμπιστοσύνη του....<br /><br />Τον άκουγα και δε μπορούσα να πιστέψω τ' αυτιά μου. Του ζήτησα να μου δείξει τα χέρια του... τις παλάμες του από μέσα. Να δω την πέτρα αυτού του μεγάλου δαχτυλιδιού που είχε κι αυτός μόνιμα γυρισμένη προς τα μέσα, για να την προστατέψει απ' τα λαίμαργα βλέμματα, όπως μου έλεγε. Ο Νίκος σήκωσε το τηλέφωνο καθώς παραληρούσα και φώναξε την ασφάλεια και μου χαμογελούσε μ' αυτό το ψεύτικο φωτογενές χαμόγελο, που έκανε εμένα και όλο τον κόσμο να τον πιστεύει.... να πιστεύει όλα τα ψέματα, που του αράδιαζε τόσα χρόνια τώρα... τα ψέματα που τον έφεραν εδώ που είναι .... και τα μάτια του.... τα σπινθηροβόλα, γοητευτικά μάτια του ηγέτη ιριδίζανε και άλλαζαν αυτά τα απερίγραπτα χρώματα , φερμένα κατευθείαν από κάποιον άλλο, μακρινό κόσμο. Πρόλαβα να ορμήξω πάνω του με τη δύναμη που δίνει η οργή και η απελπισία στους προδομένους ανθρώπους και να βάλω και τα δυο μου χέρια στο λαιμό του . Μέσα σε απόλυτη σιωπή, τον έσφιγγα τόσο δυνατά στο καρύδι που δεν μπορούσε να βγάλει άχνα . Είχε αρχίσει να γίνεται μωβ και η γλώσσα του έχασκε έξω από το στόμα , όταν ακούστηκαν φωνές και τρεχαλητά απ' έξω . Οι άντρες της ασφάλειας μπούκαραν μέσα στο γραφείο και με τράβηξαν από πάνω του για να με ακινητοποιήσουν αμέσως μετά . Τον είδα να κρατάει το λαιμό του με τα δυο του χέρια προσπαθώντας να αναπνεύσει . Βογκούσε κι έβηχε . Τον έφτυσα . Κάποιος με χτύπησε στο κεφάλι κι έχασα τις αισθήσεις μου .<br /><br />Συνήλθα εντελώς .<br /><br />Ανοιγοκλείνω τα βλέφαρα μου , ξεθολώνω και βλέπω καθαρά . Απόλυτη σιωπή.<br /><br />"Τώρα μιλάνε τα μάτια μωρό μου". Οι ψηλοτάκουνες γόβες χτυπάνε ρυθμικά στα λευκά αστραφτερά πλακάκια και στέκονται δίπλα μου. Κοιτάω ψηλά. Θεέ μου σώσε με.. οι βυζάρες της θα χυθούν πάνω μου , θα με πνίξουν. Τα φως παίζει περίεργα παιχνίδια στα μάτια της . Κρύο φως. Είναι καλοκαίρι αλλά τρέμω . Η τρεμούλα ξεκίνησε κάπου από τον βαθύτερο εαυτό μου και ανεβαίνει . Φόβος .<br /><br />Η μεγάλη σύριγγα χαμογελάει μοχθηρά και σηκώνεται ψηλά. Αρχίζω να χτυπιέμαι και να στριφογυρνάω σα φίδι για να ξεφύγω απ' τα λουριά που με κρατάνε ξαπλωμένο. Θέλω να τρέξω μακριά, αλλά βαθιά μέσα μου γνωρίζω ότι αυτό είναι αδύνατο. Θα πεθάνω; Γλυκιά<br />μανούλα ξύπνα με. Σώσε με απ' αυτούς . Η απόλυτη σιωπή και το κρύο με καταπίνουν . Απελπισία .<br /><br />Απελπισμένος ξεσπάω σε ικεσίες και βρισιές γνωρίζοντας πόσο μάταιες είναι.<br /><br />"Πιάστε αυτόν Γιατρέ... αφήστε εμένα και πιάστε αυτή την κωλοεξωγήινη ρουφήχτρα που θέλει να κυβερνήσει τον κόσμο... αλήθεια σας λέω Γιατρέ, πιάστε αυτό το σκατόπραμα, που πήρε τη θέση του Νίκου... πάρτε την αστυνομία να το μαγκώσει... το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να ζητήσετε να σας δείξει τα χέρια του... ...όχι δε θέλω ένεση... όχι σε μένα Γιατρέ, σ' αυτούς να την κάνετε μπας και ψοφήσουν.... "<br /><br />"Ηρέμισε, σε λίγο όλα θα γίνουν όμορφα όπως πριν" ."δεν τραυλίζεις πια ! είδες ;"<br /><br />Η σύριγγα είναι ψηλά. Την πιέζει λίγο να βγει ο αέρας από μέσα, κι ένας μικρός πίδακας βγαίνει ορμητικά απ' τη βελόνα και με βρέχει. Σηκώνει το μανίκι, της πυτζάμας με τις άσπρες και μπλε ρίγες που φοράω και νοιώθω το τσίμπημα της λεπτής βελόνας. Το ελαιώδες φάρμακο χύνεται βίαια και επώδυνα στο αίμα μου. Επιτίθεται σε όλες μου τις αισθήσεις. Ροζ φυσαλίδες σκάνε στ'αυτιά και τα μάτια μου. Πριν ξαναθολώσει εντελώς το κεφάλι μου.... στην τελευταία αναλαμπή της λογικής, το βλέμμα μου δραπετεύει στο γραφείο της κας Ανίτας. Χαλαρώνω στο μαύρο δερμάτινο ανάκλιντρο και βλέπω τις λευκές γάμπες της να ξανασταυρώνονται λίγα εκατοστά πίσω μου... Χαμογελάω ευχαριστημένος και ο γαϊδουρινός φιλαράκος μου μέσα στην άσπρη σκελέα κουνιέται ζωντανός , κάνοντας με να ξεχάσω το τραύλισμα , τη δυστυχία μου και τους σφετεριστές της παγκόσμιας εξουσίας .όπως έκανε πάντα. Ίσως για πάντα αυτή τη φορά.<br /><br /><br />ΥΓ. πρέπει να ευχαριστήσω τον κύριο lovecraft, σε ιστορία του οποίου υπάρχει αναφορά στο παραπάνω ανοσιούργημά μου.<br /><br /><br />http://wpleftyboy.blogspot.com/<br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 102, 255);">H άποψη του Μίχου</span><br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Δεν έχω καμιάν αντίρρηση να προσπαθεί κάποιος να απομυθοποιήσει την ψυχαναλυτική συνεδρία, αλλά εδώ δυστυχώς έχουμε όλες τις προβολές που κυκλοφορούν ως μύθοι γύρω από το φαινόμενο... Ψυχαναλυτικά δείχνουν φόβο και σαν αναπλήρωση προτάσσεται αυτή η ας την πούμε φρασεολογία των ερωτικών τελεστών... Κατά περίεργο τρόπο στην αφήγηση η κατά μέτωπον χρήση αποδίδει λιγότερο από τον υπαινιγμό όταν μιλάμε για τέτοια πράγματα.</span><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Στο βαθμό που κάποιος θα επιθυμούσε να μάθει να διαχειρίζεται τέτοια θέματα, θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε με πρόπλασμα αυτή την ιστορία στοχεύοντας στο να αναλύσουμε γιατί κάποια πράγματα δεν λειτουργούν και κυρίως να δείξουμε στρατηγικές για το πως μια πρόθεση μπορεί να γίνει κάτι που να την εισπράττει και ο αναγνώστης με κατάλληλη χρήση αφηγηματικών τεχνικών... Μια και δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια θα σας συνιστούσα να πάρετε ένα βιβλίο από αυτά που έχετε διαβάσει και να το ξαναδιαβάσετε δίνοντας αυτή τη φορά περισσότερη σημασία στο πως τα λέει και όχι στο τι λέει... Ή κάτι πιο απλό: Δοκιμάστε να γράψετε την ίδια ιστορία από μνήμης σε μερικούς μήνες χωρίς να συμβουλευτείτε το ήδη γραμμένο και συγκρίνετε τις δυο εκδοχές... Δεν σας λέω αν είναι καλή ή κακή... σας λέω όμως πως κατά την άποψή μου, μια άποψη είναι, είναι κάτω από το εκδόσιμο... Καλά κουράγια και καλή συνέχεια... </span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-8964165354157726598?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-24908058627259976682007-10-16T13:34:00.000+02:002007-10-21T01:08:39.771+02:00<div style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102); text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">ΖΗΤΗΜΑ ΑΡΧΗΣ</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Σαν το τοπίο είναι γκρίζο.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">μην αρνηθείς να το διαβείς.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Όταν διστάσεις, κάνεις πίσω,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">δε θα μπορέσεις να σταθείς.<br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Δε θέλει δίλημμα ο δρόμος.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Δώ είναι ζήτημα Αρχής.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Όταν σε γυροφέρνει ο φόβος,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">μη σ' εμποδίσει να σκεφθείς.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Να έχεις πάντα την ελπίδα<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ότι θα δείξει ο καιρός.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Εχεις αόρατη ασπίδα,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">εφόσον είσαι καθαρός.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Φαντάσματα που σε τρομάζουν<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">σαν τον καπνό θα διαλυθούν.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Βεβαίως την ψυχή τραντάζουν.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Στιγμές δικαίωσης θαρθούν.<br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Οποιο συμβιβασμό άν κάνει<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">εκείνος που δεν έχει Αρχή,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">στο τέλος το παιγνίδι χάνει.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μόνο η ντροπή κυριαρχεί.<br /><br /></span></div><div style="text-align: left;"><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">***</span><br /></div><div style="text-align: left;"><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold; color: rgb(102, 51, 102);">ΣΗΜΑΤΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ</span><br /><br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ένα περιστέρι βρέθηκε νεκρό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Ηταν έν' αστέρι είκοσι χρονώ.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μία μάννα κλαίει καί μοιρολογεί,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">λέει πονεμένα: Πάει το παιδί.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Βρέθηκε χαμένο σ΄ ένα πέλαγο.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κανείς δεν εσκέφθηκε το δράμα του.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ο καθένας έχει το φορτίο του<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">που δεν τον αφήνει καθαρά να δεί.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Χάθηκ' η ζωή του χωρίς να τη ζήσει.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πουθενά δε θέλησε κάτι να ζητήσει.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Αποκλεισμένο πέρασε σ' έρημο λειβάδι<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ώσπου τέλος χάθηκε σε βαθύ σκοτάδι.<br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Στ' άψυχο το χέρι υπάρχει το σημάδι.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Εκαν' η κατάρα τον κόσμο ρημάδι.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πώς βρέθηκε το παιδί σε αυτό το δρόμο.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πώς η μοναξιά του νίκησε τον τρόμο.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τώρα το αστέρι είναι πιά νεκρό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Ενα περιστέρι είκοσι χρονώ.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Η καμμένη μάννα κλαίει, μοιρολογεί,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">όλο μουρμουρίζει: Πάει το παιδί.<br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Θυμάτ' από τότε, πριν πολύ καιρό,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">τότε που το είχε ακόμα μωρό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Λέγανε τ' ανάστησε. ΄Εδωσε την ψυχή της<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">να το δεί να στέκεται στη ζωή μαζί της.<br /><br /></span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Ολα πιά γκρεμίστηκαν. Χάθηκαν τα όνειρα.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Η ελπίδα έσβησε.΄Εμεινε στο ράφι.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Αναπάντεχα έγινε τ' όνειρο εφιάλτης.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ιστορίες άδικες η ζωή μας γράφει.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πατέρας αμίλητος. Βαρύς, σκυθρωπός,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">μαζί με τους άλλους το ίδιο κι αυτός.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κανείς δεν εσκέφθηκε ποτέ του να πεί<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">πως θάφευγ' απότομα το καλό παιδί.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κάποιος φίλος λέει: Ποτάμι που κυλάει.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μα ο διπλανός του ούτε κάν μιλάει.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Σκέπτετ' ότι ίσως κάτι θα μπορούσε<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">κάτι πιά να έλεγε τότε, όταν ζούσε.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κάτι είχ΄ αρπάξει. Κάτι είχε δεί.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μα δεν ήταν σίγουρος. ΄Ισως νάχε λάθος.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τότε εφοβήθηκε δυό λόγια να πεί.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τώρα το κατάλαβε. Τούλειπε το θάρρος.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Ενα παλληκάρι κείτεται νεκρό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Ητανε καμάρι, είκοσι χρονώ.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τώρα η μάννα κλαίει, κλαίει, μοιρολογεί.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κάποιος δίπλα λέει: Κρίμα το παιδί.<br /><br /></span><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τί να φταίει τάχα. Τάχα ποιός μπορεί,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">νάβρει την αιτία. Σίγουρα να πεί:<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Οχι άλλη πίκρα. Κουραστήκαμε.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Οχι αδιαφορία. Εχαθήκαμε.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Θέλουμε μιά λύση. Να βρεθεί το πώς,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ώστε στο σκοτάδι να φανεί το φως.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Χωρίς κάποια μάννα να μοιρολογεί,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">μ' ένα παλληκάρι θαμμένο στη γή.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Ενας άλλος πάλι στη γωνία κλαίει,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">ενώ μιά φωνή ακούγεται να λέει.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Να μην περιμένεις ποτέ απ' τους άλλους,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">πολύ περισσότερο από τους μεγάλους.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Στη ζωή καθένας μόνος προχωράει.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Στα προβλήματά του κανείς δε χωράει.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Αυτός μόνο έχει όλη την ευθύνη.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Δεν αφήνει άλλον να τον κατευθύνει.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τώρα το αστέρι είναι πιά νεκρό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Ενα περιστέρι είκοσι χρονώ.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μαζί με τη μάννα που μοιρολογεί,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">κλαίνε πονεμένα όλοι το παιδί.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μιά φωνή απούγεται: Εδώ σταματάει;<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ποιός θα έχει άραγε, τη σειρά να πάει;<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μα θα περιμένουμε με δεμένα χέρια,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">να πέφτουν στα σπίτια μας νεκρά περιστέρια;<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Αλαλη η ομοίγυρη. Πού να είναι σίγουροι.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Κάπου η κατάπληξη, κάπου το παράπονο,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">πώς μπορούν ν' αντισταθούν σ' έναν κόσμο άπονο.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πώς, με τί βοήθεια, που σ΄αυτά είν΄ άγουροι.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Του μεροκάματου οι άνθρωποι απλοί,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">έχουν γυμνά τα χέρια τους καί την καρδιά αγνή.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τη μοίρα δεν περίμεναν τόσο να τους λαβώσει,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">απρόσμενα ο θάνατος διπλά να τους σκλαβώσει.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Ισως κάποιος νάλεγε ότι δεν αρκεί,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">στη δουλειά να τρέχεις, χωρίς να προσέχεις,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">το στραβό, το ίσιο καί το κάθε τί.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Το κακό στη στήνει, στη γωνιά εκεί.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Μπροστά τους παλληκάρι βρίσκεται νεκρό.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Λεβεντιάς κλωνάρι, είκοσι χρονώ.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τώρα τούτ' η μάννα, κλαίει, μοιρολογεί.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Αύριο ποιός ξέρει, ποιά ακολουθεί;<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Τί να φταίει τάχα. Τάχα ποιός μπορεί,<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">νάβρει την αιτία. Σίγουρα να πεί:<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Οχι άλλη πίκρα. Κουραστήκαμε.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">΄Οχι αδιαφορία. Εχαθήκαμε.<br /><br /><br /></span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πόσα χρόνια άπρακτα, άρα θα περάσουν!<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πόσ΄ αμέριμνα παιδιά, τη ζωή θα χάσουν!<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Ποιός ο φόρος της ζωής, θάναι γιά την άγνοια.<br /><br /></span><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πιό το κόστος πιά αυτής, που τη λέν' Παράνοια!......<br /><br /><br /><br /></span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Γνώμη του Γιάννη Ρηγόπουλου</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);"></span> </div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Δεν θέλω να σε πικράνω αλλά πολύ απέχουν από το να είναι ποιήματα. Έντονος διδακτισμός, χωρίς τεχνική δόμηση, χωρίς γλωσικό θεμέλιο. Υπάρχει φυσικά μια διάθεση. Θέλεις κάτι να πεις. Όμως δεν το λες ποιητικά. Λόγια, λόγια, λόγια ιδιαίτερα στο δεύτερο ποιήμα. Η ποίηση πρέπει να έχει μια επιγραμματικότητα. Ο λυρισμός όπου υπάρχει πρέπει να μεταπλάθεται σε συμπυκνωμένη διαφάνεια.</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(255, 0, 0);">Διάβασε ελληνες ποιητές πριν αποφασίσεις να γράψεις. Μην πεις σαν κάποιους "εγώ προτιμώ να γράφω από το να Διαβάζω". Η περιπέτεια και το παιγνίδι της λογοτεχνίας είναι δύσκολο και περιλαμβάνει και την ανάγνωση και τη γραφή. Παρθενογέννεση δεν υπάρχει. Δεν τα ξέρουμε όλα όταν ένα πρωί ξυπνήσαμε και είπαμε "θέλω να είμαι ποιητής". Οι στίχοι σου έχουν δραπετεύσει πιθανόν από μια τέτοια σκέψη.<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου<br />Το ζήτημα δεν είναι ότι τα στιχουργήματα αυτά είναι άψητα αν μου επιτρέπεται η έκφραση, το ζήτημα είναι τι λες σε κάποιον που ζητάει μια γνώμη όταν το μόνο που διαθέτει είναι η πίεση ενός εσωτερικού ρυθμού που τον ωθεί να κόβει δεκαπεντασύλλαβους στη μέση για να αρθρώσει λεκτικά μια συγκίνηση που τον κυριεύει... Το πρότυπο το ξέρω καθότι επισκέπτης τακτικός κοιμητηρίων... Γραφές αδιαβροχοποιημένες με καολίνη ξέχειλες από πόνο οικείο... σε μια στάθμη που δείχνει περισσότερο τι μας έχει μείνει από το σχολείο... αυτή η ιδέα ενός πράγματαος σε ρυθμικό λόγο που αποκαλούσαν οι δάσκαλοι ποίημα... ο διδακτισμός είναι η συνέπεια της ακολουθούσας ανάλυσης... Θα χρησιμοποιούσα αυτά τα δύο ποιήματα σαν αφετηρία για το πως περνάμε από την χύδην άποψη περί ποιήσεως στην ποίηση την ίδια...Θέλω να πω κάτι στο συντάκτη τους... Είναι τόσο χαμηλά το αποτέλεσμά του που δεν ξέρω αν θα του έλεγα να συνεχίσει ακόμη και να διαβάσει ποίηση... Επειδή κανέις δεν ξέρει, ας κάνει τον κόπο να συνεχίσει να καταθέτει γραπτώς τα ξεχειλίσματά του ενώ ταυτόχρονα να προσπαθεί να αποθέσει σε ποιήματα άλλων ένα μέρος της συγκίνησής του... Στη ζωή υπάρχουν δόξα τω Θεώ πολλοί μηχανισμοί να συγχρονίσουμε τη συναισθηματική μας φόρτιση, δεν είναι υποχρεωτικό να γίνουμε όλοι ποιητές γι αυτό... Ευχαριστώ πάντως για το θάρρος σας... </span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-2490805862725997668?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>Παπαρούναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-49591229456333268232007-10-05T10:09:00.000+02:002007-10-16T11:48:06.764+02:00Oκτώ χρόνια τώρα είναι κάτι παράξενα πουλιά που έρχονται στην αγαπημένη αίθουσα-θεατράκι κάθε φθινόπωρο. Εκείνος, με ποτό - τσιγάρο, ένα διατρητικό πιάνο, ένα ελατηριακό ακορντεόν και ορισμένα νέα πρόσωπα στην ομάδα, κάνει πρόβες ενώ τα πουλιά αυτά, που κανένας δεν ξέρει τι είναι –δεν είναι ψαρόνια- και που Εκείνου του αρέσει να λέει ότι «είναι μαύρα σαν το χρέος», κουρνιάζουν στα παράπετα, γουργουρίζουν ή αναπουπουλιάζουν έτσι και φυσήξει λιγάκι παραπάνω.<br /><br />Ο Δάσκαλος είναι ηθικός αυτουργός στο έργο. Είναι Εκείνος που κάθε σαιζόν φέρει και την ιδέα - διδασκαλία του θεάματος, με ρομαντική πίστη σε μια περιπέτεια που γίνεται κάθε χρόνο και πιο συναρπαστική.<br /><br />Απόφαση της τελευταίας στιγμής, φέτος ο Δάσκαλος αποφάσισε να βάλει και τα πουλιά να παίξουν στο έργο. Θα τα χρησιμοποιούσε, είπε, τι στο καλό τα ταΐζε τόσα χρόνια και τους έδινε στέγη; Καιρός ήταν να κάνουν κι αυτά κάτι για την Τέχνη, πρόσθεσε αστειευόμενος. Τα κορίτσια ενθουσιάστηκαν γιατί αυτομάτως σήμαινε ότι θα έπαυαν να τα έχουν υπό την επίβλεψή τους και να τα παίρνουν το βράδυ στα δωμάτιά τους – μια απόφαση του Δασκάλου που όταν είχε κοινοποιηθεί είχε προκαλέσει δυσθυμία.<br /><br />Δεν ήταν προγραμματισμένο να ξεκινήσουμε με αυτό το έργο, το προορίζαμε για δεύτερο έργο στη σαιζόν, αλλά ήταν γνωστό από καιρό ότι ο Δάσκαλος δούλευε πάνω σε μια σύνθεση με μελοποιήσεις Αγκιταίων ποιητριών από το 2050 και μετά, που δεν είχαν μελοποιηθεί ποτέ ως τότε.<br /><br />Σκέφτηκε λοιπόν, αφού είχε ψάξει στο θέατρο και τη λογοτεχνία των γήινων, τα ποιήματα και τα τραγούδια, για να βρει στοιχεία της ζωής των πουλιών, γιατί να μην έβαζε να παίξουν και οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, ή τέλος πάντων αυτοί που θεωρούνταν απόγονοί τους;<br />Ζήτησε τη βοήθεια Πανεπιστημιακών μελετητών, που πρόθυμα ήρθαν να βοηθήσουν και να εκπαιδεύουν το κοινό στα γουργουρίσματα και τις συνήθειες των πτηνών (γιατί στην εποχή που αναφερόμαστε, πριν πάει στο θέατρο, το κοινό έκανε επίσης πρόβες προκειμένου να μπορεί να ανταπεξέλθει στην απληστία της έμπνευσης των δημιουργών).<br /><br />Εκεί λιγάκι τα χρειαστήκαμε, γιατί τα προγονικά αυτά πλάσματα αφοδεύουν παντού και σε αντίθεση με μας, δεν κάνουν πολύ συχνά τη γενετήσια πράξη, συνεπώς δεν ξέραμε πώς να τους φερθούμε όταν εκνευρίζονταν ή αισθάνονταν εγκλωβισμένα. Μια λύση, πρόσκαιρη όπως αποδείχθηκε, ήταν να τους βάζουμε να ακούν μουσική. Είχαν αδυναμία σε ένα μυθικό συγκρότημα ονόματι Durutti Column από μια αρχαία δισκογραφική εταιρία ονόματι Sporadic Recordings, την οποία είχε ανακαλύψει ο Δάσκαλος σε μια εξωσωματική του εμπειρία.<br /><br />Πέρα από αυτό, οι συμπρωταγωνιστές μας, αποδείχθηκαν ανυπόφορα οικείοι, θα μπορούσα να πω. Όταν άρχισαν να φτάνουν τα πρώτα κομμάτια από τα έργα και τα κείμενα, από διάφορες ατάκες και από διαφορετικούς συγγραφείς και χρονολογίες, διαβάζοντας, συνειδητοποιούσα ότι οι ήρωές μας, είχαν αυτομολήσει στα έργα… Ήταν έξω. Και ήταν εδώ. Ανάμεσά μας. Απλά οι συγγραφείς τους είχαν χρησιμοποιήσει. Τα πουλιά αυτά ήταν τα ίδια πάντα, πλάσματα της καθημερινότητας. Με αυτή τη λογική προχωρήσαμε και αρχίσαμε να δουλεύουμε τη συνθήκη αυτή – γιατί όσο ερχόντουσαν στο στόμα των τωρινών πτηνών τα παλιά λόγια, έπαιρναν μια άλλη δύναμη.<br /><br />Δημιουργικά πάλι, στην ομάδα τα πράγματα άλλαζαν πιο γρήγορα κι από τις διαθέσεις του Δασκάλου. Κάποιοι έφυγαν , κάποιοι άλλοι έρχονταν… Ήταν μια πάρα πολύ ωραία περιπέτεια. Ήταν η πιο συντονισμένη μας ενεργειακά προσπάθεια, με επίγνωση του στόχου. Ήταν σαφής ο στόχος του τι θέλαμε να πούμε σε αυτή την παράσταση: όσο μπορεί ο καθένας μας, πρέπει να πετάξει.<br /><br />Ο τρόπος π.χ. που δινόταν άφεση στην πράξη του φόνου μέσα στην παράσταση ήταν συνταρακτικός. Μας έκανε όλες να θέλουμε να εγκληματίσουμε, εγώ μάλιστα είχα βρει και ποιον ήθελα να σκοτώσω, αλλά δεν το ομολογούσα από φόβο μην με προλάβει κάποια άλλη. Θα με τσάκιζε αυτό.<br /><br />Η ιστορία των πουλιών ήταν η ιστορία της σκόνης. Και είχε πολύ αίμα. Θυμάμαι τον εαυτό μου στις πρόβες να λέει συνέχεια «ελαφρώστε το, Δάσκαλε. Δώστε μου ένα άλλοθι ελαφρότητας… όλη αυτή η κατάσταση…» και άλλα τέτοια μισόλογα, γιατί Εκείνος ερχόταν και έχωνε το χέρι του ανάμεσα στα πόδια μου για να μου δείξει με ποιο τρόπο πρέπει να γουργουρίζω όπως τα πουλιά.<br /><br />Η πρεμιέρα ήταν απόλυτη επιτυχία. Το κοινό, εκπαιδευμένο, το δέχθηκε ιδανικά.<br /><br />Με πήραν άνθρωποι την επόμενη μέρα και μου έλεγαν «είμαστε καλύτερα σήμερα. Με πήρε μια φίλη μου και μου είπε «με βοηθήσατε να σκοτώσω τρεις ανθρώπους που μου έχουν κάνει πάρα πολύ κακό. Αισθάνομαι εξαίσια!» Κάναμε ιαματική δουλειά στον κόσμο.<br /><br />Αυτό που με συγκινεί τρομερά σήμερα, που συμπληρώνεται η δεύτερη οκταετία από την μέρα που πρωτοήρθαν τα πουλιά στο θεατράκι μας, είναι η προσέλευση του κοινού. Οκτώ χρόνια από την πρεμιέρα, ομολογώ ότι φοβόμουν ότι η παρουσία τους θα μειωνόταν λόγω και της θνητής τους υπόστασης αφού δεν ζουν 200 χρόνια όπως εμείς. Ωστόσο, με κάποιο μαγικό τρόπο έχουν καταφέρει να αναπαράγονται χωρίς να τα βλέπουμε και χωρίς να ζητούν τη βοήθειά μας.<br /><br />Όσο για το έργο, κακά τα ψέματα… Όσο βαστάει η έρευνα και το ψάξιμο και το διάβασμα, τόσο αναβαθμίζεται συνεχώς η απαίτηση. Και κατά πρώτο λόγο η δικιά μας. Του κάθε συνεργάτη, του κάθε μέλους της ομάδας μας.<br /><br />Δεν είναι εύκολο. Πρόπερσι όταν ανακοίνωσα στο Δάσκαλο πως δεν θα ήθελα να συμμετέχω στην επόμενη παράσταση, η κριτική και ο εξευτελισμός που υπέστην ήταν απόλυτος ενώπιον όλων. Για να ανταπεξέλθω χρειάστηκαν κάμποσες γερές δόσεις παραισθησιογόνων, αλλά τελικά τα κατάφερα να έχω σταθερές προμήθειες από XJHHG-fly55 κάθε βράδυ λίγο πριν το τρίτο καμπανάκι. Τα τελευταία χρόνια, είναι μόνος τρόπος για να ανταποκρίνομαι στις απαιτήσεις του έργου, πείθοντας τον εαυτό μου ότι πετάω.<br /><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255);font-size:85%;" >Ωραία η παραβολή. Και απ'οσο θυμάμαι η δεύτερη φορά που η επιστημονική φαντασία γίνεται λύση σε μια ιστορία εδώ... Πρόκειται βέβαια για την παιγνιώδη προβολή του κρίτικαλ έρρορ ... με αυτόν το τίτλο παρμένο μάλλον από καμιά πτήση σε τυχαίο έγγραφο... Περιστατικό της καθημερινότητας του γεναίου καινούριου κόσμου του Χάξλευ... Οι αρμοί οι αναγκαίοι για την διαμόρφωση ενός κόσμου που παρατηρούμε τα ήθη του καλοί... Αυτό που το προδίδει είναι ότι τότε θα μιλάμε ένα αγγλοαλβανικό ιδίωμα με κινέζικους ιδιωματισμούς... λεω με τις ίδιες πιθανότητες της κειμενογράφου... Μπορούμε να απολαύσουμε σαν προϊόν μιας ευφυίας που οδηγεί οριακά αυτό το μεταδημοσιογραφικό ιδίωμα και τη φυσιολογικότητα ενός μικροαστού ενηλίκου που το χαρακτηρίζει... Ένα τελευταίο εξαγόμενο που θα μπορούσε να βγεί είναι πως η γράφουσα αποστασιωποιούμενη παιγνιωδώς από το αφήγημά της το έχει κατά κάποιο τρόπο θωρακίσει απέναντι στις κρίσεις περιορίζοντας τη φιλοδοξία της για το κείμενο και υποσημειώνοντάς την αφηγηματικά. Μόνο που αναλαμβάνοντας το παιγνιώδες αυτού του ύφους και εμβαθύνοντας στις τεχνικές που τώρα είναι ενστικτώδεις μπορεί να κρύβει την δυνατότητα τη σοβαρή μιας ιδιοφωνίας... Το εύχομαι...<br /><br />Βέβαια υπάρχει και μια άλλη ανάγνωση: Είναι τα πουλιά, ήτοι οι αντρικές παράτες φαλλοφορίων που τόσο τρέφουν το γέλιο στις μικρές θεές της καθημερινότητας της μεσογειακής υποφώσκουσας μητριαρχίας...</span><br /><span style="font-size:85%;color:#3366ff;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#3366ff;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Σημείωση του Γιάννη Ρηγόπουλου</span><br /><span style="font-size:85%;color:#ff0000;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Έξυπνη η παραβολή και γεμάτη από νέες αναζητήσεις. Η ιστορία της σκόνης και η ιστορία του αίματος. Το πλησίασμα του φόνου με τη δικαιολόγηση. Ζητάμε το αίμα και ζούμε το φόνο. Και ύστερα με τη σκόνη ανασταίνουμε τη συμμετοχή μας.</span><br /><span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Τα πουλιά πάντα έρχονται για να μας δείξουν πως να πετάμε. Κουβαλόντας όμως όλο το παρελθόν μας, για να μην ξεχαστεί τίποτα. Και εκεί είναι που χρειαζόμαστε τα παραισθησιογόνα. Μπορούμε να αντέξουμε το παρεθλόν μας;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-4959122945633326823?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-87733119703579262142007-09-28T10:56:00.000+02:002007-10-04T19:56:18.274+02:00<p><span style="font-family:Georgia;"><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-size:180%;" >Η</span> βροχή είχε δυναμώσει. Περπατούσε γρήγορα χωρίς ομπρέλα και δεν υπήρχε ούτε ένα υπόστεγο για να την προφυλάξει. Της άρεσε αυτός ο ήχος. Θυμόταν μία ταινία μικρού μήκους που είχε γυρίσει για να τη στείλει σ’ ένα φεστιβάλ και το σενάριο απαιτούσε βροχή. Ήταν Αύγουστος μήνας και ο υδράργυρος πλησίαζε τους σαράντα βαθμούς Κελσίου. Έβαλε στο τηγάνι μία μπριζόλα και ηχογράφησε τον ήχο του λαδιού που έκαιγε. Η ψευδαίσθηση ήταν μοναδική. Ο ήχος έμοιαζε απίστευτα. Πολλές φορές , το φθινόπωρο που ακολούθησε με τους καύσωνες, έβαζε την κασέτα και άκουγε την χοιρινή με το λεμονάκι να ψήνεται. Έκλεινε τα μάτια της και φανταζόταν ότι είναι σ’ ένα στενό κάπου στην Παροικιά, βρέχει καταρρακτωδώς κι εκείνη περπατάει αργά κι αμέριμνα ακούγοντας τη βροχή. Τώρα βρισκόταν στη Σταδίου. Βιαζόταν για να προλάβει μία παρουσίαση βιβλίου και σκόνταφτε σε πεταμένες μουλιασμένες κούτες. Θυμήθηκε τη μέρα που έφυγε ο Στέφανος από το σπίτι. Το σημείωμα στην πόρτα του ψυγείου. ‘Δεν θα είμαι εγώ αν μείνω΄. Σκέπασε τους καθρέφτες με πανί σαν να είχε πένθος, έκρυψε όλα τα άλμπουμ και τα σουβενίρ από τις διακοπές τους σε κούτες στο μπαλκόνι κι εκεί τις ξέχασε μέχρι τα πρωτοβρόχια. Με αυτό το αίσθημα της νοσταλγίας πλησίαζε το μετρό, κι όχι τόσο για τον Στέφανο , όσο για εκείνη τη χοιρινή μπριζόλα.</span></p><p><span style="font-family:Georgia;">Ανακατεύτηκε με το πλήθος, ακύρωσε το νοτισμένο της εισιτήριο και με τα χέρια στις τσέπες περίμενε στις αποβάθρες το βαγόνι που θα της άλλαζε τη ζωή. Δύο λεπτά ακόμη έλεγαν τα κόκκινα ψηφία στο ρολόι. Έγειρε το κεφάλι της στο πλάι και κοίταξε τον κόσμο. Εκατοντάδες διαφορετικά πρόσωπα, ιστορίες μπλεγμένες, ρυτίδες σε ξένα μέτωπα, άλλες από τον χρόνο, άλλες από τον πόνο. Τι σκέψεις να έχει το κάθε κεφάλι, που πηγαίνουν και από πού έρχονται όλοι αυτοί. Σκέφτηκε την Αθήνα σαν μία σκηνή θεάτρου κι όλους τους ανθρώπους γύρω της κομπάρσους σε ένα απίθανο σενάριο που κανείς δεν το γνωρίζει. Μια κυρία βάζει μέηκ απ, ένα κορίτσι γύρω στα δεκαοκτώ στύβει την κοτσίδα του, ένας άνδρας καπνίζει στα κρυφά κοιτάζοντας ένοχα δεξιά κι αριστερά. Με ποιους από αυτούς έχει ξανασυναντηθεί χωρίς να το γνωρίζει, ποιοι από όλους αυτούς δεν θα ζουν σε μία βδομάδα από τώρα, πόσοι είχαν οργασμό το τελευταίο εικοσιτετράωρο. Κουνάει το κεφάλι της απότομα, σαν να προσπαθεί να αποφύγει ένα μυγάκι, κάθε φορά που ο νους της πάει στο σεξουαλικό, αυτή την κίνηση κάνει για να ξορκίσει τη σκέψη. Πάνε ήδη έξι μήνες. Μισός χρόνος χωρίς ανδρικό άγγιγμα. Χαζεύει τις σταγόνες από τα ρούχα της που πέφτουν στο πάτωμα. Αυτοσυγκεντρώνεται και σχεδόν τις ακούει. Να ήταν οι σκέψεις μου, μονολογεί. Να’ταν οι πίκρες μου. Να΄ μουν ουρανός και να’κλαιγα. Μια γριά την κοιτάει απορημένη, μάλλον άκουσε το παραμιλητό της.</span></p><p><span style="font-family:Georgia;">Το μετρό φτάνει μπροστά της, μπαίνει μέσα στο βαγόνι και στριμώχνεται ανάμεσα στον κόσμο. Βροχή εγκλωβισμένη σε υφάσματα, άνθρωποι που ψάχνουν αφορμή για να ξεσπάσουν. Κάποιος σπρώχνει, κάποιος φωνάζει, ένα μωρό κλαίει, ακούγεται μουσική από τα ακουστικά ενός νεαρού. Επόμενη στάση. Οι περισσότεροι κατεβαίνουν. Τρία καθίσματα κενά. Βουτάει στο ένα. Κοιτάζει στο τζάμι και βλέπει τον εαυτό της. Την ξενίζει η εικόνα. Σαν να ξέπλυνε η βροχή όλες τις εκφράσεις. Μαζί με το ρουζ και τα φτιασίδια, έφυγε και η υποψία χαμόγελου, ή η έκφραση που παίρνει όταν κάτι παρατηρεί, τότε που κάνει την παράξενη ρυτίδα ανάμεσα στα φρύδια, το κινέζικο ιδεόγραμμα όπως της έλεγε εκείνος.</span></p><p><span style="font-family:Georgia;">Κλείνει τα μάτια της. Οι κραδασμοί από το τρένο την νανουρίζουν. Δένει τα χέρια της κάτω από το στήθος και συγκρατεί με τα πόδια της το μικρό σακίδιό της. Οι φωνές σβήνουν, η φασαρία χάνεται, ακούγεται ένας ήχος όπως όταν η τηλεόραση χαλάει και κάνει χιόνια. Ένα απροσδιόριστο τίποτα που δεν σ’ αφήνει να συγκεντρωθείς. Νιώθει ένα άγγιγμα στον αυχένα της. Δεν γυρνάει να κοιτάξει. Νιώθει μία γλυκιά νύστα. Μπορεί να ορκιστεί όμως πως αισθάνεται τ’ ακροδάχτυλα κάποιου να διαγράφουν κυκλάκια στον σβέρκο της. Η αίσθηση αυτή χάνεται αμέσως. Τότε νιώθει κάτι σαν ζεστή ανάσα, σαν να της μιλάει κάποιος αλλά χωρίς ήχο και το μόνο που το μαρτυρά είναι το χνώτο και οι κοφτές αναπνοές. Σαν λέξεις πνιγμένες. Μα δεν μπορεί να δει, ούτε ν’ ακούσει.</span></p><p><span style="font-family:Georgia;">Επόμενη στάση. Μπαίνει φρέσκος αέρας. Ακούγεται πάλι βροχή. Η θέση δίπλα της αδειάζει. Κάποιος βιαστικός την καταλαμβάνει και την ξυπνάει. Βάζει τα χέρια της στο πρόσωπο σαν να το πλένει και κρατάει τα μάτια της σφιχτά κλειστά. Ξεχνιέται και αναστενάζει. Ακούει μια ψιθυριστή φωνή. Δεν μπορεί να ξεχωρίσει το νόημα. Σκόρπια λόγια, σύμφωνα και φωνήεντα χαμένα. Ξεχωρίζει μια λέξη ‘στασέρα’. Προσπαθεί μόνη της να το αποκωδικοποιήσει. Σκέφτεται ότι κάποιος πλάι της μιλάει στο κινητό του τηλέφωνο και δεν θέλει κανείς να τον ακούσει, προφανώς νομίζει πως ούτε εκείνη ακούει. Στασέρα. Μήπως είναι δύο λέξεις; Στα σέρα! Πού; Στα σέρα. Ακούει ένα πνιχτό γέλιο μα κανένα αστείο να έχει προηγηθεί και πείθεται πως όντως, η μυστηριώδης φωνή που ακούγεται αποσπασματικά είναι μέρος μιας συνομιλίας τηλεφωνικής. Δεν ανοίγει τα μάτια της. Δεν θέλει να έρθει αντιμέτωπη με το ψυχρό φως του βαγονιού, της θυμίζει νοσοκομείο, της θυμίζει την κουζίνα της, την πόρτα του ψυγείου και έξι θανατηφόρες λέξεις γραμμένες σε αυτοκόλλητο φωσφοριζέ χαρτάκι.<span style="color:red;"> </span></span></p><p><span style="font-family:Georgia;">Επόμενη στάση η δική της. Ξεμπλέκει στα τυφλά το λουρί της τσάντας της από τις γάμπες της, κάτι που κάνει πάντα όταν μπαίνει στο μετρό γιατί είναι παραπάνω από σίγουρο ότι θα αποκοιμηθεί. Ξεμπλέκει και τα δάχτυλά της που πια έχουν μπερδευτεί με τα μαλλιά της, ανοίγει τα μάτια της και τα κλείνει αμέσως τυφλωμένη από το φως. Παρατηρεί το ζευγάρι απέναντί της. Η κοπέλα έχει επίσης αποκοιμηθεί και έχει γείρει το κεφάλι στον ώμο του καλού της, εκείνος διαβάζει ένα έντυπο και έχει ένα σβηστό τσιγάρο στα χείλη του. Δεν γυρνάει να κοιτάξει αριστερά της, νιώθει όμως με την άκρη του ματιού της κάποιον να την κοιτάζει. Άνδρας, βρεγμένος κι αυτός απίστευτα πολύ. Φαίνεται ψηλός κι αδύνατος. Δεν κρατάει κινητό, τα χέρια του είναι άδεια και τα έχει δεμένα σαν να προσεύχεται.Το βαγόνι σταματάει, οι πόρτες ανοίγουν. Σηκώνεται βιαστική και κατευθύνεται προς την πόρτα. Ακόμη δεν έχει δει εκείνον που καθόταν πλάι της, ακόμη προσπαθεί να καταλάβει τι σημαίνει η λέξη που άκουσε. Άνθρωποι προσπαθούν να βγουν, άλλοι να μπουν, ένα χάος κι εκείνη αδύναμη δεν μπορεί να ορίσει το κορμί της. Την σπρώχνουν προς τα πίσω, την παρασύρουν μαζί τους και καταλήγει τρία βήματα πίσω ενώ ακούγεται το ηχητικό σήμα πως οι πόρτες θα κλείσουν πάλι. </span></p><p><span style="font-family:Georgia;">Το μετρό ξεκινά κι εκείνη είναι ακόμη μέσα. Γυρνάει απεγνωσμένη και κοιτάει γύρω της σαν να μπορεί κάποιος εκεί να τη βοηθήσει μα όλοι είναι απορροφημένοι με τους δικούς τους λογισμούς. Κοιτάζει στη θέση που καθόταν πριν και βλέπει μια ξανθιά κοπέλα. Δίπλα της ένας ηλικιωμένος κύριος επεξεργάζεται το γείσο του καπέλου του. Ο άνδρας πουθενά. Κάνει στροφή γύρω από τον εαυτό της, δεν τον βρίσκει. Τίποτα γνώριμο, πουθενά τα χακί βρεγμένα του ρούχα και το θολό πρόσωπο που δεν πρόλαβε να δει με την περιμετρική της όραση. </span></p><p><span style="font-family:Georgia;">Επόμενη στάση, πηγαίνει κοντά στην πόρτα για να εξασφαλίσει πως αυτή τη φορά θα βγει έξω. Σαν κύμα ορμητικό βγαίνουν οι άνθρωποι, άλλοι γελούν, άλλοι φωνάζουν. Κι εκείνη ανάμεσά τους να μην μιλάει με λέξεις μα με το κινέζικο γραμματάκι στο μέτωπο να φωνάζει βοήθεια, φοβισμένη από τον τόσο κόσμο. Στασέρα, σχεδόν νιώθει την τούφα από το μαλλί της να κουνιέται, σαν να της το λέει κάποιος τώρα δα, σαν να έχει κολλημένα τα χείλη του πάνω της, ιδρωμένη την νιώθει την ανάσα. Στασέρα. Γυρνάει και κοιτάει πίσω και βλέπει χίλια πρόσωπα, χίλιες εκφράσεις, τίποτα γνώριμο, μία θολούρα, σαν τα χιόνια της τηλεόρασης. Ξανά.<span class="apple-style-span"> </span></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right"><span lang="EL"><?xml:namespace prefix = o /><o:p><span style="font-size:85%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italic">created by </span><a style="FONT-WEIGHT: bold; FONT-STYLE: italic" href="http://argyrenia.wordpress.com/"><u>Αργυρένια</u></a></span></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right"><span lang="EL"><o:p> <span style="font-size:85%;color:#ff0000;">Παρατηρήσεις του Γιάννη Ρηγόπουλου</span></o:p></span><span lang="EL"><o:p></p></o:p></span><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="COLOR: rgb(255,0,0);font-size:85%;" ><o:p>Πως θα άλλαζε τη ζωή το βαγόνι; Με μια συνάντηση ή τη μεταφορά σε νέους τόπους-χώρους; Σε τέσσερις στάσεις; Μπορεί τα αισθήματα να σε πλημμυρίζουν. Αλλά το αίσθημα της νοσταλγίας για μια μπριζόλα;!!!</o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="COLOR: rgb(255,0,0);font-size:85%;" ><o:p>Κείμενο πάντως πυκνογραμμένο. Για να χωρέσει μέσα όλο τον κόσμο τον γεμάτο βάσανα που συνωστίζεται στο συρμό. Αλλά ανακατεμένο.</o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="COLOR: rgb(255,0,0);font-size:85%;" ><o:p>Δεν τονίζεται κατάλληλα ποιά είναι η αναζήτηση της ηρωίδας.</o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL" style="COLOR: rgb(255,0,0);font-size:85%;" ><o:p>Θέλει να ξεφύγει από τον κύκλο των ρημαγμένων από τον χρόνο ή τον πόνο προσώπων,το δικό της πρόσωπο;</o:p></span></p><div style="TEXT-ALIGN: justify"><span lang="EL"><o:p><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"><span style="font-size:85%;">Ή είναι η αναζήτηση του άντρα που θα αντικαταστήσει εκείνον που έφυγε;<br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">Η άποψη του Μίχου<br /><br />Ένα απο τα καλύτερα, να μην πω το καλύτερο κείμενο που έχει φτάσει ως εδώ... Μπορεί να σταθεί δίπλα όχι στο β΄ διαλογής κέιμενο του ελληνικού ευπώλητου αλλά και στο μεταφρασμένο που μας έρχεται με περισσότερα φόντα... Αξίζει κάποιος να παρατηρήσει αυτά τα ωραία περάσματα που δηλώνουν την παρουσία του άλλου... πως με νύξεις υποβάλλει ότι είναι ο κινητήρας του μονολόγου... ακόμα η επιλογή του σκηνικού... το μετρό είναι ο πλέον ενδεδειγμένος χώρος αλλοτρίωσης των μητροπόλεων... Η πρόθεση της γράφουσας αν έχω πιάσει καλά το πράγμα είναι το βάρος στην ύφανση... βλέπω μια σειρά από αφηγηματικούς τρόπους ξοδεμένους επιτυχημένα για να πετύχουν μια πυκνότητα κειμένου αξιοθαύμαστη... Θα ήθελα να σπάσω αυτό το κείμενο σε στιγμές... ας πούμε η στιγμή της πείνας είναι στιγμή του χρόνου... η μαγνητοφώνηση του τηγανίσματος σαν σύμβολο διαθεσιμότητας άδειων χρόνων... και άλλα τέτοια ευρηματικά... Από μια τέτοια γραφή μπορούμε μόνο να έχουμε την υπέρτατη απαίτηση... Να σκίσει την οθόνη των ευπώλητων και να ανοιχτεί εκεί όπου η μυθοπλασία είναι παγκόσμια ρουλέτα και την κατοικούν γραφές από όλο τον κόσμο... Προς το αδίδακτο που περιέχει ένα συνολικό στοχασμό για το μυθιστόρημα , που αναμετριέται με τη ακρότατη διαπλοκή θεωρίας και γραφής... Προς το τελικό ζητούμενο της αφέλειας των γραφομανών... Ένα μυθιστόρημα ελληνικό που θα έχει αφήσει πίσω τον καταναλωτικό επαρχιωτισμό μας για να σταθεί δίπλα στην παγκόσμια πρόζα... Αυτό όμως δεν εξαρτάται από μια άποψη εδώ, είναι σχέδιο βίου που ελπίζουμε να το διαθέτει η γράφουσα... Για την ώρα κρατάω τη μνημείωση της απογευματινής ζωής στην Αθήνα... </span><br /><br /></span></span></o:p></span></div><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: center"><span lang="EL"><o:p><span style="COLOR: rgb(255,0,0)"></span></o:p></span></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-ALIGN: right"><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-8773311970357926214?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>Παπαρούναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-17340540406913673532007-09-27T19:23:00.000+02:002008-12-10T13:49:49.250+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_qerxvljPmD8/RvvoThkCYfI/AAAAAAAAAds/hXF9VGyS0oI/s1600-h/81.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114937223934009842" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_qerxvljPmD8/RvvoThkCYfI/AAAAAAAAAds/hXF9VGyS0oI/s400/81.gif" border="0" /></a><br /><div style="TEXT-ALIGN: right"><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL"><span style="font-size:180%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold">Τ</span></span>ο </span><span lang="EN-US">Critical</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Error</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EL">σάς καλωσορίζει στον δεύτερο κύκλο του. Μετά από 8 μήνες παρουσίας στην μπλογκόσφαιρα κι ένα μικρό αναγκαίο διάλειμμα, ξεκινάμε και πάλι με διαφορετικούς συντελεστές, παγιωμένο σκοπό και λίγη περισσότερη γνώση.</span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL"><?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL">Οι αναγνώστες κειμένων κατά την περίοδο αυτή θα είναι οι <a href="http://www.giorgosmixos.blogspot.com/"><u>Γιώργος Μίχος</u></a> και <a href="http://giannisrigopoulos.blogspot.com/"><u>Γιάννης Ρηγόπουλος</u></a>. Διαφορετικοί χαρακτήρες και ίσως αντίθετοι. Άραγε θα ναι οι κριτικές τους συγκρουόμενες ή θα αλληλοσυμπληρώνονται; Θα δείξει η συνέχεια. Όσο για την αξία τους, έχουν ήδη δώσει και οι δύο διαπιστευτήρια και τους ευχαριστούμε θερμά, για την ανανέωση της συμμετοχής τον κ. Μίχο, για την αποδοχή της πρόσκλησης τον κ. Ρηγόπουλο. </span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL">Διαχειριστές την περίοδο αυτή είναι οι </span><span lang="EN-US">Mantalena</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Parianos</span><span lang="EL">, παπαρούνα και </span><span lang="EN-US">renton</span><span lang="EL">.</span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL">Ο σκοπός τώρα του </span><span lang="EN-US">Critical</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Error</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EL">αποδίδεται επιγραμματικά στις εξής φράσεις του Πετεφρή και αποτελούν πολύτιμη παρακαταθήκη του:</span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="COLOR: rgb(51,153,153)">«Αυτός που κρίνει δείχνει την κόλαση, τη δουλειά που χρειάζεται, και δε μένει στο κείμενο.</span><span lang="EL" style="COLOR: rgb(51,153,153)"><span style="font-size:100%;">Σκοπός του μπλογκ είναι οι </span><span style="font-size:100%;">χειρωναξία</span><span style="font-size:100%;">, όχι οι φιλοσοφικές ενατενίσεις».</span></span><b><span lang="EL" style="font-size:11;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></span></b></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Το ότι το </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">blog</span><span lang="EL" style="font-size:100%;"> δεν είναι κάποιο φυτώριο ταλέντων, ούτε δίνεται κάποια επιταγή στο τέλος του </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">show</span><span lang="EL" style="font-size:100%;"> θα το χετε καταλάβει. Επίσης το ότι όλοι εργάζονται ερασιτεχνικά, φιλοδοξώντας ωστόσο να επιτύχουν το καλύτερο, κάτι «επαγγελματικό» από άποψη κριτικής ή συντονισμού. <span style="font-size:0;"></span>Γράφαμε στο πρώτο εισαγωγικό κείμενο ότι θα επιχειρείτο η διδαχή του διδακτέου μέρους της γραφής μέσω της κριτικής κειμένων. Τώρα προστίθεται και μια άλλη παράμετρος. Το </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">blog</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EL" style="font-size:100%;">είναι, επίσης και κυρίως, για να διαλύσει τις όποιες αυταπάτες σχετικά με τη συγγραφή.</span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Ίσως κάποιοι άλλοι φορείς να προσφέρουν μια ελπίδα, ένας φως στους απογοητευμένους από την αγορά συγγραφείς-πρόσφατα ακούμε για πιστοποιητικά συγγραφής και πολλά άλλα. Το </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Critical</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Error</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EL" style="font-size:100%;">δεν θα προσφέρει καμία βεβαιότητα, καμία ελπίδα και καμία αυταπάτη. Θα ανοίξει απλά την πόρτα προς την κόλαση. </span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Από τη στιγμή που θα διαβείς την πύλη, γραφιά, δε θα ορίζεις εσύ την γραφή, αλλά η γραφή θα ορίζει εσένα. Δε θα μπορείς να φας, να κοιμηθείς, να ικανοποιήσεις βασικές ανάγκες, χωρίς να σκέφτεσαι πώς να συνεχίσεις το γραπτό που άφησες στη μέση. Το βλέμμα σου θα περνά μέσα από αγαπημένα πρόσωπα σαν να είναι διάφανα, ή πάλι, θα κλέβεις τις ζωές τους για να τις χαρίζεις σε χάρτινους ήρωες. Θα γίνεις ανοργάνωτος, αφηρημένος, θα κοιμάσαι ελάχιστες ώρες. </span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Θα αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τον εαυτό σου. Δε θα κρίνεις τον εαυτό σου ανάλογα με το κοινώς παραδεκτό ήθος. Θα αναπτύξεις συγγραφικό ήθος. Για σένα το έγραψες αυτό ή για τους άλλους; Σε ενδιαφέρει να πεις την αλήθεια σου ή να αρέσεις; </span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Θα χάσεις τον εαυτό σου στη διαδικασία. Γιατί θα ζεις μέσα από τους άλλους, θα κολλάς πάνω τους σαν παράσιτο και θα ρουφάς το αίμα, τη ζωή τους, αυτό που θα σου δίνει υλικό να γράφεις. Τα γραπτά κοστίζουν άνθρωπο (Μίχος </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">speaking</span><span lang="EL" style="font-size:100%;">), ή γράφονται με αίμα κατά τον πιο </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">mainstream</span><span lang="EL" style="font-size:100%;">. Το λουκέτο του πρώτου </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Critical</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EL" style="font-size:100%;">συμβόλιζε το μη αναστρέψιμο της συγγραφικής διαδικασίας. Το αίμα τώρα πάνω στη γραφομηχανή, ακριβώς αυτό.</span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Και το χειρότερο, γραφιά, <span style="font-size:0;"></span>είναι ότι θα είσαι ο μόνος που θα κρίνει την πρόοδό σου. Γιατί ακόμα κι αν πετύχεις την αναγνώριση, ακόμα κι αν νιώσεις πως κάπου έφτασες, θα σε τρώει πάντα το ότι μπορούσες και καλύτερα, ότι είσαι απάτη - και μετά πάλι απ΄την αρχή.</span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Το </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Critical</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Error</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EL" style="font-size:100%;">θα σου κρατά συντροφιά στον μοναχικό δρόμο σου, ίσως κάπου σε επαναφέρει όταν κινδυνεύεις να λοξοδρομήσεις, ίσως σε προγκήξει όταν αρχίζεις να επαναπαύεσαι. Οι βιβλιογραφίες που θα προταθούν από τους αναγνώστες μας θα είναι απλά αφετηρίες, όχι ευαγγέλια. Οι αυθεντίες θα ανασκευάζονται συνέχεια.</span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></p><div style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"></div><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL" style="font-size:100%;">Αυτά όσο αφορά την κόλαση. Όσο αφορά τώρα τον κρίσιμο παράγοντα «χειρωναξία»: το </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Critical</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">Error</span><span lang="EL" style="font-size:100%;">, διαφοροποιούμενο από τα λογοτεχνικά φόρα, στα οποία οι θεωρητικές-φιλολογικές συζητήσεις έχουν συνήθως τον πρώτο λόγο, θα επιχειρήσει τη διαμόρφωση εργατών του λόγου </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">the</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">hard</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"> </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">way</span><span lang="EL"><span style="font-size:100%;">. Έκθεση-κριτική-ανατροφοδότηση. Γιατί δέον είναι πλέον να διαχωρίζονται οι μελετητές της γραφής από τους συγγραφείς</span>.</span></p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><span lang="EL">Ευχόμαστε να συνοδοιπορήσουμε όμορφα και με την πίστη πως ο καθένας απο μας θέλει το καλύτερο για και από τον εαυτό του.</span></p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: left"><br /></p><p class="MsoNormal" style="COLOR: rgb(0,0,0); TEXT-ALIGN: center"><span lang="EL"><span style="FONT-WEIGHT: bold; COLOR: rgb(153,102,51)">Περιμένουμε τα κείμενά σας προς δημοσίευση!</span><br /></span></p><span style="font-size:78%;"><span style="COLOR: rgb(153,153,153);font-size:78%;" >(image: Eduardo Recife)</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-1734054040691367353?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>Παπαρούναnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-37858899385851909022007-09-27T14:38:00.000+02:002007-09-27T15:15:26.759+02:00<div style="text-align: justify;">Υπάρχει μια εγγραφή στα ημερολόγια του Σεφέρη... πάνω κάτω λέει τα εξής: Διάβασα ξανά σήμερα την Αντιγόνη του Σοφοκλή... Είχα να τη διαβάσω είκοσι χρόνια... Τέτοια ήταν η απέχθεια που είχα γι αυτό το έργο απόταν το κάναμε στο σχλείο....<br /><br />Το αναφέρω γιατί είναι το μόνο σημείο που παρασιωπούν οι κατά τα άλλα γνώστες του Σεφέρη στη φιλολογία και την παιδαγωγική...<br /><br />Με άλλα λόγια αυτό σημαίνει ότι πιθανόν ο Σεφέρης θέλει να επισημάνει το γεγονός ότι τα αναγκαία κείμενα που μέλλεται να διδαχτούν στο σχολείο σαν πυξίδα στην εισαγωγή στη λογοτεχνία είναι κείμενα προς καταστροφήν... Ένα είδος αναγκαίο τίμημα, το πέρασμα από το νεκροτομείο της αίθουσας διδασκαλίας, με κείμενα θυσία για να διδαχτούν τελικά κάποιες στοιχειώδεις αφετηρίες και μια γενικευμένη αφύπνιση για το δημιουργικό συγχρωτισμό με τα κείμενα...αν φτάσουν εκεί...<br /><br />Πολλοί φίλοι λογοτέχνες χάρηκαν την εισαγωγή τους στα σχολικά εγχειρίδια σαν προθάλαμο αθανασίας... Κάτω βέβαια από την προοπτική της άποψης του Σεφέρη μάλλον δεν θα έπρεπε να χαίρονται... Η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι οι μαθητές μισούν το μάθημα της Λογοτεχνίας... Και μια έρευνα από το Κέντρο Βιβλίου για το πως βλέπουν οι μαθητές το μάθημα της Λογοτεχνίας απ' όσο ξέρω ελλείπει χρόνια τώρα.... από σχολές πάμε καλά...<br /><br />Οι μοναχοί στο Όρος, όπως το παραδίδει ο Θέμος Κορνάρος, όταν ήθελαν να διώξουν επισκέπτες τους μοίραζαν ψειριασμένες κουβέρτες, τα λεγόμενα διωχτικά... Η μέθοδος αρχαία και επιτυχημένη... Δεν έχεις παρά να ακούσεις πως μεταδίδουν από ραδιοφώνου απαντήσεις για το μάθημα της Λογοτεχνίας μεγάλα φροντιστήρια... Πριν χρόνια άκουσα να αναλύουν τη Μικρή Πράσινη Θάλασσα του Ελύτη και μου ήρθε κόλπος... Ένα πό τα καλύτερα διωχτικά είναι και το μάθημα της Λογοτεχνίας...<br /><br />Η κατάρρευση στον εργαλειακό λόγο είναι το ως την ώρα αποτέλεσμα σ'αυτό τον ακήρυχτο πόλεμο του Κράτους που χρόνια τώρα προσπαθεί να παράγει φτηνό προλεταριάτο και της Οικογένειας που αντιστέκεται σθεναρώς...<br /><br />Οι ανώνυμοι μπορεί να φαντάζονται ότι τους λέει η γκλάβα τους και το απωθημένο τους για να ισορροπήσουν... Αλλά εγώ που έχω το φθονούμενο προνόμιο να κάνω κρίσεις αυτά λογαριάζω και λογιάζω περιμένοντας το καινούριο γραπτό:<br /><br />Πως κάποιος θαρραλέος εκτίθεται θυσιάζοντας ένα κείμενό του στα πλαίσια ενός θεσμού ανοιχτού στην επίθεση των κακόβουλων για να πάρει μια γνώμη, όχι το χρησμό της Πυθίας, για την οποία στην πραγματικότητα δεν υπάρχουν άλλες εγγυήσεις από το γεγονός ότι είναι γραπτή...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-3785889938585190902?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>@noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-19817409463883735352007-09-25T10:20:00.000+02:002007-09-25T10:34:27.165+02:00<div style="text-align: justify;">Εδώ και χρόνια κυκλοφορεί μια σειρά βιβλίων που αποτελεί μια σημαντική προσπάθεια για μια πρώτη καθοδήγηση στον κριτικό λόγο.<br /><br />Πρόκειται για τη σειρά Η Γλώσσα της Κριτικής των εκδόσεων Ερμής.... Το προσόν της είναι ότι ασχολείται θεματικά κατ' ουσίαν με την ιστορία της λογοτεχνίας. Κυκλοφορούν καμιά εικοσιπενταριά τόμοι με θέματα όπως Ρεαλίσμός, Το Παράλογο, Πλοκή, Ειρωνία, Συμβολισμός, Μεταφορά, Εξπρεσιονισμός, Μοντερνισμός...<br /><br />Η αναφορές γίνονται σε όλη τη Δυτική λογοτεχνία και αποτελεί μια καλή πυξίδα για κάποιον που θα ήθελε να βρει μιαν αφετηρία για παραπέρα έρευνα των βιβλίων που αναφέρονται.<br /><br />Επίσης ένα καλό βιβλιαράκι από τις Εκδόσεις Καστανιώτη είναι και το βιβλίο του Θανάση Ντόκου Χρηστική Εισαγωγή στο Μυθιστόρημα... Είναι δουλειά ενός αναγνώστη και οι παραπομπές γίνονται σε βιβλία που έχουν μεταφραστεί στα Ελληνικά...<br /><br />Στην επόμενη βιβλιογραφία θα προσπαθήσω να κάνω μια επιλογή για το Μεταμοντέρνο... τα πράγματα εκεί είναι πιο ρευστά και όχι τόσο ξεκαθαρισμένα...<br /><br />Γιώργος Μίχος<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-1981740946388373535?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>@noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-81250836850387544452007-09-23T12:43:00.000+02:002007-09-24T21:57:17.616+02:00<div style="text-align: justify;">"είναι αδύνατη η άμεση μεταβίβαση των καλλιτεχνικών ταλέντων, η καλλιτεχνική διαμόρφωση του ατόμου πραγματοποιείται μες από μια σειρά αντιφατικών φάσεων: Κατάπληξη-Θαυμασμός- Μίμηση- Απόρριψη- Πειραματισμός- Κατοχή.<br />Δεν μpορούμε ν' αποφύγουμε καμιά από τις παραπάνω φάσεις, παρ' όλο που δεν είναι απαραίτητο να τις περάσει όλες το ίδιο άτομο.<br />Το πρακτικό μας συμπέρασμα είναι το εξής: εγκαταλείπουμε κάθε απόπειρα παιδαγωγκής δράσης, για να προσανατολιστούμε στην πειραματική δραστηριότητα."<br />ΑΣΓΚΕΡ ΓΙΟΡΝ Περί Μορφής, Εκδόσεις Νησίδες<br /><br />Από τη μιά αυτό. Από την άλλη η αγγελία του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου ότι κάποιος κος Χαβιαράς διδάσκει Λογοτεχνία δι αρχαρίους... Εκεί δεν χρειάζεται καμμιά δικαιολογία...Τα πράγματα είναι καθαρά... Πληρώνεις... παίρνεις... Ποιός είναι αυτός ο Χαβιαράς; Έγραψε τίποτα; Είναι λογοτέχνης; Πότε ξανακούσατε γι αυτόν; Βάσει ποιάς θεωρίας διδάσκει λογοτεχνία... Από που φέρνει τα "μοντέρνα" αυτά ήθη με το αζημίωτο φυσικά;...<br /><br />Ανάμεσα στα δυο αυτά έπρεπε να σταθούμε από την αρχή και έπρεπε να έχουμε την πονηριά προσποιούμενοι το δεύτερο να στοχεύουμε το πρώτο... σαν κρυφό σχολιό. Να εγείρουμε το Θαυμασμό για ένα βιβλίο για μια γραφή για να μπει μπροστά ο μηχανισμός της δημιουργίας... Ο νεοβάρβαρος που πληρώνει και παίρνει, ακόμα και τη ρωσίδα του, μπορεί κάθε φορά να μας πετάξει στα μούτρα τη "φυσιολογικότητα" στην οποία έρπει, ενημερωμένος από τον Κακαουνάκη που έλεγε κι ο Διονύσης... και να μας χαρακτηρίζει ελίτες ή ότι άλλο....<br /><br />Η λογοτεχνία χρειάζεται ένα λεξικό λογοτεχνικών όρων για να έχεις ένα μπούσουλα που να εμβαθύνεις και κάτι που να σου εγείρει το μηχανισμό: Κατάπληξη-Θαυμασμός- Μίμηση- Απόρριψη- Πειραματισμός- Κατοχή.<br /><br />Οτιδήποτε άλλο προσφέρει βεβαιότητες εκεί που υπάρχει μόνο προσωπική διακινδύνευση και στην καλύτερη περίπτωση καθυστερεί το αληθινό ταλέντο... στην χειρότερη ξαμολάει γραφομανή ψωνάκια με ξετρελαμένα πληκτρολόγια να συνωστίζονται στις πόρτες των εκδοτικών οίκων με μοναδικό "μέσον" μιας πιο ευνοϊκής αντιμετώπισης τα 500 ευρώ που έσκασαν στο ΕΚΕΒΙ. Μια μανιφακτούρα δηλαδή απάτης σαν όλες εκείνες που στήνει η σε κατάσταση μεταδιαφθοράς ευρισκόμενη παιδεία μας...<br /><br />Κοινώς μας περνάνε για Αμερικανάκια...<br /><br />Αν έχει κάτι να προσφέρει η συμμετοχή μου εδώ είναι κατά πρώτον να αναιρέσει το ήθος των ευπώλητων και κατά δεύτερον να εγείρει σε κάποιον τον μόνο αληθινό μηχανισμό συνέχειας της δημιουργίας που υπάρχει... και κάποιες ίσως πρακτικές διευκρινήσεις λογοτεχνικών όρων.<br />Καθε τι άλλο θα ήταν εκ του πονηρού και συνενοχή στην τρέχουσα απάτη...<br /><br />Γιώργος Μίχος<br /><br />Υ.Γ. Τις συνέπειες αυτής της απάτης του ΕΚΕΒΙ δεν θα τις χρεωθώ εγώ.... θα τις χρεωθεί ο κάθε υπουργός Πολιτισμού που στη συνείδησή μας θα παραμένει χρεωμένος τέτοιες πρακτικές, λόγω ελλειπούς ελέγχου των υφισταμένων του, λόγω άκριτου αμερικανισμού, λογω βλακείας... ανάλογα...:) Πάντως το κείμενο αυτό θα του υποβληθεί...<br /><br />Υ.Γ. Και καταλάβετε γιατί οι δημοσιογράφοι των πολιτιστικών σωπαίνουν.... Δεν είναι σοβαρό το θέμα... μερικές φαμελιές κορόιδων θα πληρώσουν... μακριά από τα ναρκωτικά να είναι κι ας κάνει ότι θέλει το παιδί... το πολύ πολύ να κάνουμε υπερωρίες... ή καμιά αρπαχτή...:)<br /><br />Y.Γ. Κι αν κάποιος μου πει ότι σχολές λογοτεχνίας υπάρχουν στην Αμερική και στην Ευρώπη θα του απαντήσω όπως ο Χατζιδάκις στο Παναθηναϊκό Στάδιο...: Κι αν κάποιοι έχουν ανοιχτούς τους βόθρους... πρέπει να τους ακολουθήσουμε; Το δευτερεύον συμπέρασμα και πολύ σημαντικό είναι πως σε καιρούς παρακμής, το κέντρο παρακμάζει πιο γρήγορα από τη περιφέρεια... Εκεί που ο Σεφέρης και ο Ελύτης απευθύνονταν για να βρουν υπομόχλιο να ανανεώσουν την ελληνική τέχνη... σήμερα από εκεί έρχεται μόνο παρακμή αναυθεντικότητα και "σχολές λογοτεχνίας"... Τα ψωνάκια που έρποντας γλείφοντας και με τα κερατά τους έγιναν μεταπράτες κουλτούρας αυτών των χωρών ούτε που διανοούνται τι συμβαίνει... Βλέπεις ήταν πολλές οι οικονομικές θυσίες να σπουδάσουν και στον χωριάταρο που εξασφαλίζει το βιοπορισμό τους φαίνονται πρόοδος...<br /><br />Υ.Γ. Ύστερον: Αν σας τη χάλασα , συγγνώμη. Αλλά πρέπει κι εγώ κάπως να δικαιολογήσω γιατί μιλάω για ήπια δικτατορία των μέσων γιατί είμαι πολιτικός κρατούμενος και γιατί απεχθάνομαι τους δημοσιογράφους, το κοινωνικό αυτό έιτζ... Γιατί ξέρω ότι προσπαθούν και θα προσπαθήσουν να με κάνουν γραφικό... Λυπάμαι αν εκεί που θα έπρεπε να γίνει διάλογος υπάρχουν μόνο τετελεσμένα...και σιωπή σημαίνουσα... Και ούτε έχω αμφιβολία ότι οι Μήδοι θα διαβούν... Αλλά τουλάχιστον, αφού βρέθηκε ένα βήμα με κάποια απήχηση να μην λένε ότι είμαστε κορόϊδα... και ότι μας αξίζει η χυδαιότητα του πολιτισμού που υπηρετούν... Στον καθένα μένει να αναρωτηθεί γιατί απόψεις σαν αυτές δεν βρίσκουν βήμα ούτε και στις εφημερίδες της αριστεράς ούτε πουθενά... Η λογοκρισία ζει και βασιλεύει και με τρόπο χειρότερο από την εποχή του εμφυλίου... μόνο που αντί για το κνούτο βασιλεύει με την εξαγορά των συνειδήσεων... και έχει διαβρώσει και τις παραδοσιακές φωνές αντίστασης...<br /><br />(Γεια σου Ελλάδα μου με τα γεμάτα Γκούντις σου και τα αδειανά απέναντι Μακ Ντόναλτς... Δυό χώρες στον κόσμο μόνο το κατάφεραν... Εκεί θα πάω να διδάξω....αρχαία ελληνικά σε Αλβανούς... :)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-8125083685038754445?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>@noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-59036774464450939382007-09-14T14:24:00.000+03:002007-09-14T14:25:05.471+03:00Ο ποιητής προαισθάνεται τις μάταιες συμφορές του κόσμου. Τη δική του αδυναμία να τις σταματήσει. Και γι’ αυτό πονάει. Την αγωνία του και τη λύπη του εκφράζει με τους στίχους. Δεν είναι ο σιδερένιος ήρωας που θα συντρίψει τις στρατιές των αδίκων και των αδιάφορων.<br />Είναι όμως το ζώο που ουρλιάζει κρυμμένο στη φωλιά του. Ο ποιητής είναι φοβισμένος, όχι όμως δειλός. Ελπίζει ότι με τον λόγο μπορεί να αλλάξει τα πράγματα. Το πιστεύει. Πιστεύει πως παρ’ όλα όσα λέγονται, οι στίχοι «μπορούν να σταματήσουν τα τανκς» Δεν είναι λίγες οι φορές που στους στίχους στραφήκαμε για να πάρουμε θάρρος. Και ότι περισσότερο θάρρος το πήραμε όχι από στίχους που υμνούν τη δύναμη και τα ηρωικά κατορθώματα, αλλά από τους στίχους που στάζουν αίμα της καρδιάς. Από αυτούς τους στίχους που στην αρχή και στην ουσία ξεχύνουν μια ανήμπορη οργή. Μια οργή που κάποια στιγμή θα φουσκώσει τόσο που θα πνίξει τους υπεύθυνους για τη λύπη μας. Και θα διαπιστώσουμε όλοι ότι η λύπη δεν είναι μια προσωπική υπόθεση του ποιητή.<br />Η λύπη είναι επαναστατική.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-5903677446445093938?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>giannisrigopouloshttp://www.blogger.com/profile/10983151950895916729noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-81868297406374782162007-09-12T14:58:00.000+03:002007-09-12T14:59:18.702+03:00Η ζωή, δυστυχώς, είναι όλο λύπες. Η χαρά είναι η εξαίρεση. Ο ΠΟΙΗΤΗΣ λυπάται όμως και για την εξαίρεση. Γιατί όταν έρχεται η χαρά τον κατακλύζουν και τα ερωτήματα: Πόσος κόσμος την στερείται; Ο ΠΟΙΗΤΗΣ, ο πραγματικός ποιητής - και δεν εννοώ μόνον εκείνον που γράφει ποιήματα – δεν νοιάζεται μόνον για τον εαυτό του, για τη δική του χαρά και μόνο. Νοιάζεται για τη χαρά όλων των ανθρώπων. Δεν μπορεί ο ΠΟΙΗΤΗΣ να νοιώσει τη χαρά όταν ξέρει ότι ο συνάνθρωπος του υποφέρει. Δεν μπορεί να χαρεί τον ήλιο που έχει στην αυλή του όταν ένα σκουλήκι που τον κατατρώει τον κάνει να σκέφτεται τη σκοτεινιά που έχουν άλλες αυλές. Ίσως άλλοι, βολεμένοι, σπιτούχοι που ενδιαφέρονται μόνο για τις καταθέσεις τους και την κοιλιά τους το μπορούν. Όμως ο ΠΟΙΗΤΗΣ δεν βολεύεται. Ο ΠΟΙΗΤΗΣ θεωρεί την χαρά πανανθρώπινο δικαίωμα.<br />Και προσπαθεί να κουβαλήσει όλον τον πόνο για ν’ αφήσει χώρο για την χαρά στους άλλους ανθρώπους. Θα γονατίσει από το βάρος; Δεν το σκέφτεται. Θα συντριβεί; Είναι συντριμμένος. Οι στίχοι του είναι μια καταφυγή. Μια ασπίδα αυτοπροστασίας. Είναι όμως και μια κραυγή κατά της αδικίας, της φτώχιας, της καταπίεσης, της μοναξιάς. Μήπως και καταλάβουν οι «άλλοι».<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-8186829740637478216?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>giannisrigopouloshttp://www.blogger.com/profile/10983151950895916729noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-87843258467300322412007-09-04T12:10:00.000+03:002007-09-05T16:22:16.004+03:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">Είμαι ένας άνθρωπος σε αναστολή * Ονειρεύομαι μια λιποθυμία ένα κρεβάτι νοσοκομείου ένα ατύχημα όπως οι άλλοι μιαν εκδρομή * Οι στρατιώτες και του πιο επιθετικού όπλου βρίσκονται σε άμυνα * Μέσα στην ησυχία του στρατοπέδου θυμήθηκα το φύλακα του Αγαμέμνονα ( ακόμη και το βόδι που του πατούσε τη γλώσσα) καθώς μετά από χρόνια έβλεπα τη σύναξη των άστρων * Κραυγές αναίτιες στο θάλαμο που σε γεμίζουν αυγά βαρβαρότητας για να τα εκκολάψεις κι εσύ με τη σειρά σου * Χειμερινή ακτή. Αέρας. Ένας φαντάρος έχει βγάλει το μπερέ και το φοράει στο κεφάλι ενός κοριτσιού με δακρυσμένα μάγουλα. Ας πούμε ποίημα. * Τα παγωμένα πόδια διδάσκουν μεταφυσική * Διάβασα απόψε ένα κομάτι για τη δίκη του Πάουντ. Εκεί που τον ρωτούν και αυτός απαντά με στίχους. Ναι, είμαστε πάντοτε σε αυτοδικία * Τις νύχτες πάνω απ΄το στρατόπεδο είναι μια Πλατυτέρα και μας σκέπει... καθένας λέει πως έχει τη μορφή της μάννας του * Όχι να ζουν καλά όσοι μας πίκραναν για να θυμούνται σε στιγμές αδυναμίας * Μονάχα ραδιοφωνικοί σταθμοί μιλάνε τώρα τη φωνή των κοριτσιών που αγαπήσαμε * Πότε θα ξαναβγώ για νέες πληγές; * Επίγραμμα: Αυτόν τον αναπτήρα που το γκάζι του τελειώνει και το λουράκι του ρολογιού που κόπηκε (κι ένα όμορφο πορτοφόλι που ξεχάστηκε σε κάποιο ξενοδοχείο του Λιτοχώρου) ο στρατιώτης Γάμα Μι τα αφήνει στο σκουπιδοτενεκέ θυσία στην τελευταία του Αφροδίτη που τελείωσε * Φιλοξενώ ένα πτώμα κοριτσιού ενίοτε. Έχει πολλά ονόματα. * Κουρέλια μιας νόησης που υποφέρει μέσα στην αναμονή. Ό, τι αντέξει μετά από όλα αυτά θ' αντέξει για τα καλά * Καλοκαιράκι ανέραστο και υποτονικό πόσο αργά δέχομαι το δίδαγμά σου * Στο μικρό κανάλι με το κρύστάλλινο νερό. Το μοναστήρι Αγία Κόρη. Λουσμένα μαλλιά, λυμένα άρβυλα, καθρέφτες από τα φορτηγά και ξυραφάκια. Ο τόπος πουρνάρι άγριο και πέτρα. Στην πλάτη ο Όλυμπος μπροστά το ύψωμα Κρεβάτια που γίνονται οι βολές * Ταρκόφσκι: Φωτογραφία από τα "Παιδικά χρόνια του Ιβάν". Μια γυναίκα κρεμασμένη κυριολεκτικά απ' το φιλί του αξιωματικού που στηρίζεται με τα πόδια ανοιχτά πάνω από το χαντάκι. Το αφοπλιστικό ανυπεράσπιστο * Είναι ανάμεσα σ' αυτό που ονειρεύεσαι και σ' αυτό που συμβαίνει που χωράει το ποίημα * Αχ κορμάκι μου χορδή μου τι ταξιμάκι βγάζεις πριν να σπάσεις * Αρχίζω ν' αγαπάω αυτό το ζώο που ήσυχα μασουλάει τα σπλάχνα μου αυτές τις μέρες * Η εθνική γιορτή από μέσα. Η έκπτωση του ηρωισμού που ζήσαμε στα παιδικά μας χρόνια * " Ο κόσμος της πάχνης κόσμος της πάχνης είναι κι όμως κι όμως...." * Βράδυ κάτω από έναν γλόμπο σκληρό που καίει τα βλέφαρα. καμιά ελπίδα κι έτσι καμιά θλίψη * Μαρμάρινα κεφάλια γυναικών σε λασπόνερα * Το τέλος της παιδικής ηλικίας είναι πολύ μετά τα μεσάνυχτα οδηγώντας μόνος σε μεγάλη λεωφόρο...<br /><br />Γιώργος Μίχος </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-8784325846730032241?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>@noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-37305829986168410452007-08-31T01:11:00.000+03:002007-08-31T01:43:05.418+03:00<a href="http://www.fileden.com/files/2006/12/16/519589/09%20-%20Blitzkrieg%20-%20A%20Time%20Of%20Changes.mp3">Blitzkrieg - A Time Of Changes</a> (για να γουστάρουμε οι μεταλλάδες και για να μπείτε στο κλίμα).<br /><br />Ηγγικεν η ώρα, και καλύτερα τώρα πριν γυρίσει ο μήνας (Σεπτέμβρη δεν αρχίζει το σχολικό έτος;)<br /><br />Σκοπός του κρίτικαλ έρρορ υπήρξε και είναι (φαντάζομαι) η εκμάθηση των διδακτών στοιχείων στη γραφή. Δε δείχνει κανείς στον δοκιμαζόμενο πώς να γράφει, αλλά του υποδεικνύει λάθη κι εναλλακτικές. Αν θεωρήσουμε ότι όλοι προσφέρουμε ένα τούβλο στον τοίχο της αλήθειας, τότε οι υποκειμενικές απόψεις των προλυτών θα πλησιάζουν εν πολλοίς την αντικειμενικότητα.<br /><br />Φαντάζομαι ότι σε ένα βαθμό, το κρίτικαλ έρρορ το κατάφερε αυτό, ίσως και όχι.<br /><br />Ας δούμε ορισμένα παράπονα των δοκιμαζομένων:<br /><br />1) Δεν υπήρξε εξαρχής κάποια σταθερά. Δηλαδή οι προλύτες να ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ να αναφέρονται στη ΔΟΜΗ, το ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ και το ΣΤΥΛ ενός γραπτού, μαζί με τις παραπομπές σε έργα γνωστών συγγραφέων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα άλλα γραπτά να αναλύονται αποτελεσματικά και άλλα να περνιούνται γρήγορα γρήγορα κι επιδερμικά με γενικές υποδείξεις. Συμφωνώ με την παρατήρηση αυτή.<br /><br />2) Δεν υπήρχε πάντοτε σαφήνεια στις κρίσεις των προλυτών. Αυτό κατά τη γνώμη μου είχε το γοητευτικό και την πρόκληση ότι έπρεπε ο δοκιμαζόμενος να ακονίζει το μυαλό του ώστε να καταλάβει το ρηθέν του ποιητού, (δοκιμαζόμενος μου είπε ότι ανέτρεξε στη...Wikipedia για να καταλάβει κάποιες παρατηρήσεις), φαντάζομαι όμως ότι για πολλούς ήταν βασανιστικό.<br /><br />3) Για κάποιος οι κριτικές ήταν αυστηρές, αλλά, όσο κι αν συμμερίζομαι το παράπονο αυτό, αυτή είναι και η ουσία της κριτικής.<br /><br />4) Το δικό μου παράπονο είναι ότι οι δυο προλύτες συμφωνούσαν υπερβολικά μεταξύ τους. Περίμενα λίγο μαλλιοτράβηγμα για ν΄ανάψουν τα αίματα.<br /><br />Οσο αφορά τους συντελεστές:<br /><br />Το κρίτικαλ έρρορ αποτελείτο από ανθρώπους. Πράγμα που θα πει ότι ο καθένας έχει το χρόνο του, τα φεγγάρια του, τον ενθουσιασμό που άλλοτε διαρκεί, άλλοτε σβήνει. Μην ξεχνάμε ότι η κριτική στο έρρορ γινόταν εντελώς αφιλοκερδώς, δηλαδή οι προλύτες κάνανε δουλειά που άλλοι πληρώνουν κερατιάτικα (και το "κερατιάτικα" το εννοώ). Δεν τους υποχρέωνε κάποιο αντάλλαγμα χειροπιαστό, αλλά η ευχαρίστηση ότι προσφέρανε λειτούργημα. Αλλοι φυγανε, άλλοι βαρέθηκαν, άλλοι πέρασαν κρίσεις φυγής. Ομως όλοι πρόσφεραν ψυχή και ικανό μέρος του χρόνου τους και το έρρορ θα υφίσταται, θέλω να πιστεύω, στο ίντερνετ σαν κάτι μοναδικό.<br /><br />Ο Πετεφρής εξέφρασε την επιθυμία να αποσυρθεί στο προηγούμενο ποστ. Ο κ. Μίχος μάλλον κρατεί καλά. Η Μανταλένα προσέφερε υπερπολύτιμη βοήθεια και είναι από τους τακτικούς και αξιους σχολιαστές, αλλά δεν έχει χρόνο να συνεισφέρει στα διαχειριστικά. Εγώ δεν αισθάνθηκα ποτέ καλά με το ρόλο του μαντρόσκυλου που επωμίστηκα, ενώ ο σκοπός μου για την ίδρυση του κρίτικαλ έρρορ ήταν ανιδιοτελής και ιδιοτελής μαζί: να μαθαίνει ο κόσμος, να μαθαίνω κι εγώ, κι όχι να κάνω P.R., spamming και ανόητες παρεμβάσεις-νουθετήσεις, άσχετα αν κατά τη γνώμη μου αυτά ήταν απαραίτητα για την αρχή ενός project.<br /><br />Γιατί δεν το διαλάμε λοιπόν το κρίτικαλ έρρορ; Δεν αρκεί κάποιος που θέλει συμβουλή να στέλνει ιδιωτικά στο e-mail ενός "δασκάλου";<br /><br />Οχι, δεν αρκεί. Γιατί ο σκοπός είναι το δημόσιο, το μοίρασμα και το να μαθαίνει ο ένας από τα λάθη του άλλου.<br /><br />Το μέλλον, λοιπόν.<br /><br />Το κρίτικαλ έρρορ γίνεται δημόσια υπόθεση, όπως θα έπρεπε να είναι από την αρχή. Και οι συμμετέχοντες είναι αυτοί που θα του δώσουν πνοή να πάει μέχρι όπου πρέπει να πάει.<br /><br />Οπως θα παρατηρήσατε, τα ονόματα των προλυτών και των διαχειριστών έχουν σβηστεί. Μόνη admin είμαι εγώ για τον πρακτικό λόγο ότι κάποιος χριστιανός θα πρέπει να ορίζει στο εξής τους συν-administrators. Πράγμα που θα πει ότι κρατάω πλέον και ΜΟΝΟ το ρόλο της θυρωρού (της νύχτας), περιορίζομαι στο να ανεβάζω τα ποστς όμορφα κι απρόσωπα, μέχρι να βρεθεί ενδεχομένως κάποιος άλλος που να θέλει να επωμιστεί το έργο αυτό.<br /><br />Οσοι λοιπόν κρίνουν ότι έχουν τα κουράγια και την ικανότητα να γίνουν ΠΡΟΛΥΤΕΣ, αποφεύγοντας τους παραπάνω σκοπέλους-παράπονα (καλά, κάνουμε κι ευκολίες) ας στείλουν (ή ξαναστείλουν) αίτηση για να τους κάνω συν-admins. Οπως είχα πει και τον Ιανουάριο, ικανοί, κατά τη γνώμη μου να παίξουν το ρόλο αυτό είναι οι:<br /><br />ΠΕΤΕΦΡΗΣ<br />ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΙΧΟΣ<br />ΣΑΚΗΣ ΦΩΛΙΟΣ<br />UN CERTAIN PLUME<br />ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΞΕΝΟΣ<br /><br />Περιμένω στα σχόλια τις δικές σας προτάσεις σε σχέση με τους προλύτες - και για όλα τα άλλα, εννοείται.<br /><br />Οσο για τους διαχειριστές...ΟΛΟΙ ΜΑΣ θα είμαστε διαχειριστές. Εάν κρίνουμε ότι αξίζει ο σκοπός, θα στέλνουμε υποβολές, θα κάνουμε διαφήμιση του κρίτικαλ, θα προτείνουμε προλύτες, θα συνεισφέρουμε με κάθε τρόπο.<br /><br />Μετά από περίοδο παραίτησης, ελπίζω και προσδοκώ το κρίτικαλ να αναγεννηθεί σαν τον φοίνικα και να απογειωθεί, γιατί νομίζω πως αυτό του πρέπει. Αν όχι, κι αν το αποφασίσει η κοινή γνώμη, ας αναπαυθεί με αξιοπρέπεια.<br /><br />Με εκτίμηση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-3730582998616841045?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-11765322097107164312007-08-20T14:31:00.000+03:002007-08-24T00:20:26.718+03:00Στην εξοχή<br /><br />Σκύλα!<br />Καταμεσήμερο, καυτό καλοκαίρι, η φύση όλη μπαϊλντισμένη, κι εσύ ξαπλωμένη κάτω απ' την σκιά του πλατανιού.<br />Η γη διψά για λίγες σταγόνες νερό, κι η σάρκα σου για άνομη ηδονή.<br />Ξαναμμένη, ακόλαστη, κυλιέσαι πρόστυχα στο χώμα με το ερεθισμένο αρσενικό.<br />Σάρκα με σάρκα, καύλα με καύλα, ο ιδρώτας της άνομης ηδονής κυλά στο καυτό κορμί σου.<br />Τα φιλιά σου, η γλώσσα σου, ρουφούν το σερνικό, τα μπούτια σου αχόρταγα τον τραβάνε, τα νύχια σου γδέρνουν την ηλιοκαμμένη πλάτη του.<br />Τα βογγητά σου χρωματίζουν την συναυλία των τζιτζικιών.<br />Σαν ξαναμμένη φοράδα. Τα πισινά σου τρίβονται ερεθισμένα στα αγριόχορτα, τα δυνατά σου μπούτια σφίγγουν τον καυλωμένο τράγο, η σάρκα σου συσπάται, τα βογγητά σου τρελαίνουν τα τζιτζίκια.<br />Σκύλα, φοράδα ξαναμμένη, γυναικάρα και θεά!<br />Χύνω, χύνω, χύνω!!!<br /><br />Στην πόλη<br /><br />Σκύλα!<br />Σε κοιτάζω με την στενή σου φούστα, όχι πολύ κοντή, μόλις πάνω από το γόνατο, στενή, να δείχνει την γραμμή σου, τα δυνατά μεριά σου, τα χυμώδη κωλομέρια και το στενό σου μαύρο στρινγκ.<br />Σε κοιτάζω, σέξυ και περήφανη, να πατάς κάτω και να τρέμει η γη.<br />Η γόβα στιλέτο τρυπά επώδυνα την καυτή πλάκα του πεζοδρομίου.<br />Τα πόδια και οι γάμπες σου σαν τόξα τεντωμένα, τα δυνατά, χυμώδη σου μεριά, τα καυλωμένα κωλομέρια, σαν να μάχονται να σκίσουν την φούστα, να εκραγούν στην καύλα.<br />Γυναίκα! Γυναικάρα!<br /><br />Σε κοιτάζω και καίγομαι, καίγομαι, καυλώνω.<br />Σέξυ γυναικάρα, σκύλα, κατακαλόκαιρο μες στον καύσωνα, αναμμένη, ιδρωμένη, με την καύλα στο βλέμμα σου, μπαίνεις στο σπίτι, κι εγώ από πίσω σου, στο ασανσέρ.<br />Μου ρίχνεις ένα βλέμμα πρόστυχο. Θέλω να σε φάω.<br />Πατώ το STOP χωρίς να πω λέξη, σε αρπάζω και σε στριμώχνω στον τοίχο. Κολλάω πίσω σου και τρίβομαι στα καπούλια σου. Σφίγγω με τα μπράτσα μου δυνατά τα στήθια, τα μπούτια σου, το πράμα σου, και ρουφάω τον ιδρώτα σου, γλύφω και δαγκώνω τον λαιμό σου.<br />Σου κρατώ το κεφάλι δυνατά απ' τα μαλλιά και σού κολλάω το πρόσωπο στον καθρέφτη, να βλέπεις τους σπασμούς της καύλας σου, τα χνώτα απ' τα βογκητά σου να θολώνουν τον καθρέφτη. Κι ανοίγω τα μεριά σου και σπρώχνω σκληρός, καυτός στα κωλομέρια σου, σε σκίζω και σπρώχνω και χώνω μέσα σου βαθειά το σκληρό, καυτό, τεράστιο καυλί μου, μια καύλα είμαι ολόκληρος, και σε γαμάω άγρια σαν νταβραντισμένος τράγος, βαθειά, μέσα σου χώνομαι βαθειά, και καίγομαι, και λιώνω, με ρουφάει, με λιώνει και με καταπίνει και με καίει η καυτή σου σάρκα και χάνομαι, και γινόμαστε ένα, καιγόμαστε, τρανταζόμαστε απ' τους σπασμούς της καύλας, καύλα ασυγκράτητη, ώσπου να εκραγεί το σύμπαν, να εκραγούν και να χαθούν τα πάντα μες στους γιγάντιους σπασμούς του οργασμού.<br />Χύνω, χύνω, χύνω!!!<br /><br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:85%;" >Μίχος: Αποδέχομαι την πρόκληση του καυλοπυρέσοντος αφηγητή που θα έλεγε κι ο Εμπειρίκος... Μέχρι να να χύσω την κρίση μου, ρίξτε μια ματιά στο Μέγα Ανατολικό, πάρτε κι ένα λεξικό, γιατί μάλλον τα ελληνικά σας είναι πασοκικά, χωρίς να σας το καταλογίζω, εννοείται...</span><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);font-size:85%;" ></span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Πετεφρής: προσυπογράφω την σύσταση του Μίχου, αλλά, συγγνώμη που δεν αντέχω την υπέρβαση: καυλωμένε τράγε, μήπως είναι καλύτερα να γαμείτε αντί να γράφετε;<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">Τελική του Μίχου: Στην παγκόσμια βιομηχανία της μαλακίας κείμενα σαν αυτά μας φιλοδωρούν σε κάθε τσοντομάγαζο. Μάλιστα έχω δει και ένα μπλογκ εδώ στο χωριό μας σχετικό. Για να πω την αλήθεια σκέφτηκα κάποτε να γράψω για μια αιμομιξία σε κανένα του τύπου σχέσεις κ.λ.π. για να σπάσω επισκεψιμότητες... Τα κείμενα αυτά είναι τριών κατηγοριών. Τα καλύτερα επιθυμούν να φορτίσουν ερωτικά τη γλώσσα, οπότε τα απολαμβάνουμε για την απελευθερωτική τους ευγλωττία. Εκεί ο Εμπειρίκος. Τα δεύτερα έχουν σκοπό να προσφέρουν έναν αυνανισμό στον γράφοντα... Υπήρξαμε μεγάλοι αυνανιστές και το δοκιμάσαμε. Τα τρίτα έχουν σκοπό να υπήρετήσουν τον αυνανισμό του αναγνώστη. Σ' αυτά ο συγγραφέας καθώς τα διεκπεραιώνει μένει με ένα δυσάρεστο συναίσθημα χασάπικου... Διαλέξτε που ανήκει το δικό σας... Από τη φτωχή μου πείρα πάντως σας εύχομαι τη φαντασίωση του μέγα τράγου, αλλά ποτέ το άγγιγμά της... για να μην καταντήσετε να ξερνάτε τα συκώτια σας πιασμένος από κανένα δέντρο στο πεζοδρόμιο κάποιο ξημέρωμα μετά το τέλος κάποιας παρτούζας... με το συμπάθειο...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-1176532209710716431?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-22874604160264837642007-07-26T09:14:00.000+03:002007-09-03T19:38:11.584+03:00Μου τηλεφώνησε η Φαίδρα.<br /><br />"-- Έλα να με πάρεις. Θα πάμε για φαγητό... θέλω να σου γνωρίσω κάποιον."<br /><br />Έμενε Ρυ ντε Σαιντ Περ, στο Σαιν Ζερμαιν. Μια βραδιά στην Ελλάδα την σήκωνα να χορέψουμε και μετά καθόταν και με "ανέλυε" με τις φιλενάδες της! Και τότε και τώρα ήταν το κορίτσι με τα μαύρα.<br /><br /><br />"-- Δεν θα περάσουμε από το ποτάμι, να δούμε τις αποχρώσεις του γκρίζου?", την πείραξα.<br /><br />Είχα πει σε παρέα ότι τα κτίρια πάνω στο ποτάμι παίρναν το σούρουπο διάφορες αποχρώσεις του γκρίζου -- και γέλασαν και με είπανε φαντασιόπληκτο. Μέχρις ότου κάποιος εδέησε να κοιτάξει -- και τις είδε, τις ευλογημένες τις αποχρώσεις! Φαντασιόπληκτος, παρατήρησα εμβριθώς, πού ξέρετε, ίσως και να είμαι... αλλά οι αποχρώσεις αποχρώσεις.<br /><br />"-- Όχι, είναι προς τα κει"<br /><br />"-- Ντινε αν βιλ?"<br /><br />Βιβλίο που της άρεσε, αλλά πάλι δεν έδωσε συνέχεια.<br /><br />Ήταν συλλογισμένη, κάτι την έτρωγε. Δυο λόγια μου είπε όλα όλα. Ο Κλεόβουλος ήταν αρχιτέκτων. Μελέτες του για την πόλη προκάλεσαν αίσθηση στους ντόπιους και βραβεύτηκαν.<br /><br /><br />Φτάσαμε... όμορφο, παλαιό κτίριο. Ο Κλεόβουλος πρόσχαρος άνθρωπος, γαλήνιος, με άνετους και φιλικούς τρόπους. Ήλθε σε λίγο και μια Γαλλίδα, η Μπριζίτ.<br /><br />Η Φαίδρα κάθε τόσο έπαιρνε τον Κλεόβουλο κατά μέρος και τούλεγε... τούλεγε... με έμφαση κιόλας. Περίεργο... Στράφηκα προς την Μπριζίτ.<br /><br /><br />"-- Βουζ αιμέ ντονκ Φραϊμπουργκ?"<br /><br />Αιφνιδιάστηκε!<br /><br />"Μαι... κομαν φαιτ βου α σαβουάρ??"<br /><br />Χαμογέλασα και της έδειξα στην εταζέρα μια καρτ-ποστάλ με εικόνα του πανεπιστημίου του Φραϊμπουργκ. Τέτοια αλματάκια φτιάξανε τη φήμη του Γουλιέλμου της Μπασκερβίλ. Χαλάρωσε... μιας και δεν είχα υπερφυσική ικανότητα να διαβάζω μύχιες σκέψεις.<br /><br /><br />Στο τραπέζι. Όσο τρώγαμε ο Κλεόβουλος γινόταν όλο και πιο ανοιχτός και γελαστός... ενώ το πρόσωπο της Φαίδρας όλο και σκοτείνιαζε. Τι συνέβαινε? Την κοίταζα αλλά απέφευγε το βλέμμα μου, τα μάτια στο πιάτο της.<br /><br />Όταν τελειώσαμε ο Κλεόβουλος σηκώθηκε και έφερε και ακούμπησε στο τραπέζι με ένα "ντουπ!" μια βαριά πλάκα Βελγική σοκολάτα.<br /><br />Η Μπριζίτ φάνηκε να δυσφορεί, ενώ το πρόσωπο της Φαίδρας πήρε απόχρωση του γκρίζου.<br /><br />Ο Κλεόβουλος, πάντα χαμογελαστός, γύρισε προς εμένα.<br /><br />"-- Θα φάω την μισή, σιγά-σιγά...", μου είπε ήρεμα, "..και σε μια ώρα περίπου θα πέσω λιπόθυμος"<br /><br /><br />Πέρασαν μερικές στιγμές μέχρι να τον καταλάβω.<br /><br />Και ξαφνικά ένοιωσα ένα σκίρτημα, ένα σπασμό. Ζήτησα συγγνώμη, σηκώθηκα, έφτασα στο μπάνιο εγκαίρως -- και έκανα εμετό.<br /><br />Ακατάσχετα. Το ένα κύμα μετά το άλλο... το σώμα μου επαναστατούσε, μια δίνη ζάλης και αυτόνομων σπασμών.<br /><br /><br /><br />Γύρισα στο τραπέζι. Οι γυναίκες ασάλευτες, σαν υπνωτισμένες. Ο Κλεόβουλος χαμογελούσε ακόμα πιο πλατιά, και τα μάτια του έλαμπαν.<br /><br /><br />"-- Ευχαριστώ!", έγειρε και μου είπε.<br /><br />Και πάλι,<br /><br />"-- Σ'ευχαριστώ για τον εμετό σου."<br /><br />Ελληνικά που κατάλαβε και η Μπριζίτ.<br /><br /><br /><br />Ήταν αποκάλυψη, μικρά Επιφάνεια. Αγάπη, μίσος, έχθρα, φιλία, θαυμασμός -- για όλα τα της φιλότητος και του νείκους το λογικό μας κάλλιστα μπορεί νάχει μέσα του υστεροβουλίες, κίνητρα κρυφά... κι όχι πάντα συνειδητά. Ναι, το μυαλό μας μπορεί και να λέει ψέματα. Τα σωθικά μας όμως όχι. Τα σωθικά μας ζούνε μόνον την εγγενή τους αλήθεια.<br /><br />Ο οργασμός, ανεξέλεγκτοι κλονισμοί σε ηδονικές ριπές, είναι μια τέτοια ριζική αλήθεια. Να όμως που μου δόθηκε και γνώρισα και μιαν άλλη! Συμπόνια, συμ-πάθεια για άνθρωπο, αυθόρμητη και αυτόνομη, από τα έγκατα βαθειά. Που δεν ήξερα ότι είχα μέσα μου.<br /><br /><br />Για ποιο πράγμα ακριβώς? Για αξία, μόρφωση και καλαισθησία πιασμένες στα δόκανα του σώματος? Για την ήρεμη αποδοχή του αυτής της εξαρτήσεως του? Για την απελπισία και τον σπαραγμό της Φαίδρας, που τον αγαπούσε τρελά?... βουβή κραυγή της η σουαρέ ολόκληρη, "Βοήθεια!"?<br /><br /><br />Βοήθησα άραγε? Ανακλαστικά, και κατά το λίγο που μπορούσα?<br /><br /><br /><br />"-- Πάλι έγινα ρεζίλι εξ αιτίας σου", είπα στη Φαίδρα μετά.<br /><br /><br />Ε, τουλάχιστον κατάφερα να την κάνω για μια στιγμή να χαμογελάσει...<br /><br /><br /><a href="http://ruminate8.blogspot.com/">http://ruminate8.blogspot.com/</a><br /><br /><span style="COLOR: rgb(102,0,0)"><span style="font-size:85%;"><em>Πετεφρής: ελπίζω να καταλαβαίνετε πόσο σας προστατεύει η μούγκα μου</em>...<br /><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">Μίχος: Έβαλα και την τρίτη τελίτσα του Πετεφρή που έλειπε. Όταν το πρωτοδιάβασα πριν καιρό μου ανακάλεσε κάποια διηγήματα του Χεμινγουέη, εκεί που προσπαθεί μέσα από διαλόγους να φτιάξει μια κατάσταση έντασης... Περιέχει απέραντη γοητεία να φτιάξεις έναν χαρακτήρα από ατάκες, μέχρι και ο διαφημιστής για το ιδιόλεκτο του ιντερνέτ το χρησιμοποίησε, αλλά το γαμημένο και να μου επιτραπεί η έκφραση είναι πανδύσκολο... Και το κείμενο που έχουμε εδώ έχει ένα στοιχείο που συσκοτίζει την εκτύλιξή του... αν το μικροσκοπήσουμε θα παρατηρήσουμε ότι πάσχει αφηγηματικά... Αλλάξτε πορεία και κάντε το ίδιο περιστατικό μιαν αφήγηση που δεν θα έχει καμία δευτερεύουσα πρόταση... όλο φράσεις με τελείες. Θα γίνει πιο δυνατό και θα σας δείξει που και πως αν έχετε ακόμα διάθεση να το αναδομήσετε σε διαλόγους...</span><br /><br /><span style="COLOR: rgb(0,0,153)">Υ.Γ. Επιτρέψτε μου να σας ευχαριστήσω και για το παράξενο συναίσθημα μιας εκκρεμότητας που υπήρξε για μένα το κείμενό σας για σχεδόν όλο το καλαοκαίρι.</span><br /></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-2287460416026483764?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-32866713035407939102007-07-11T09:30:00.000+03:002007-07-25T13:39:14.207+03:00-Είσαι σήμερα να πάμε για περπάτημα? Και μετά να φάμε φιστίκια και να πετάμε τα τσόφλια κάτω.<br />-Αφού δε τρως φιστίκια ρε χαζό.<br />-Τρώω!<br />-Δε τρως. Δε σε έχω δει ποτέ.<br />-Ψέματα σου έχω πει. Μου αρέσουν πολύ τα φιστίκια. Τα κρύβω στο μαξιλάρι μου και τα τρώω το βράδυ.<br />-Και γιατί δε μου το είχες πει τόσο καιρό?<br />-Να, γιατί ντρεπόμουνα.<br />-Εμένα?<br />-Ναι εσένα.<br />-Μα δεν είναι τόσο κακό.<br />-Δεν ήξερα πως θα το πάρεις.<br />-Βασικά το είχα καταλάβει.<br />-Από πού?<br />-Ένα πρωί είδα ένα πρασινωπό τσόφλι στο δόντι σου.<br />-Και γιατί δε μου το είπες?<br />-Γιατί δεν ήθελα να σε φέρω σε δύσκολη θέση.<br />-Μόλις με έφερες.<br />-Συγνώμη.<br />-Τουλάχιστον τώρα μπορώ να τρώω μπροστά σου.<br />-Τουλάχιστον τώρα μπορείς να τρως μπροστά μου.<br />-Έλα! Έλα! πάμε να φάμε.<br />-Εεεε τι κάνεις εκεί?<br />-Ψάχνω τις τσέπες σου. Έλα ρε. Δώστα μου!<br />-Μα δεν έχω μαζί μου σήμερα φιστίκια.<br /><br /><a href="http://evieninja.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">http://evieninja.blogspot.com/</span></a><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου: Πιθανόν η φράση "Λουκά μωρό μου. Ναι Σόλων"να μην σας λέει τίποτα, αλλά στους παλιότερους θυμίζει δυό μεγάλους ηθοποιούς και Κώστα Μουρσελά και πιο πίσω ακόμα κάποιον Βλαδιμίρ και Εστραγκόν που σε μια στάση λεωφορείου περιμένουν κάποιον Γκοντό...Έφερα παράδειγμα δυό από τα πιο γνωστά πρότυπα του είδους και θέλω να κάνω μιαν επισήμανση. Όταν συναντάμε ένα πρωτόλειο που επιχειρεί κάτι πρωτοτυπο για τον γράφοντα, αλλά που εκβάλλει σε κοινούς για για έναν εγγράμματο πολιτιστικά τόπους, η όποια κρίση μετατρέπεται αυτόματα στην συμβουλή να κάνει ο γράφων έναν περίπατο στην αγορά, να αποκτήσει με κάποιο τρόπο είδηση για το τι βρίσκεται στην κοινή μνήμη παρόμοιο μ΄αυτό που επιχειρεί. Και το Εκείνος κι Εκείνος του Μουρσελά και το Περιμένοντας το Γκοντό του Μπέκετ βρίσκονται στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία. Περάστε πρώτα από εκεί...Θα βρείτε δασκάλους που θα σας εμπνεύσουν.</span><br /><span style="font-size:85%;color:#3333ff;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#660000;"><em>Δυό λόγια από τον Πετεφρή</em>: μη μου το ξανακάνετε αυτό!δεν ξέρω πόσες μέρες πασχίζω να γράψω κάτι ενθαρρυντικό. Ακούετε τον Μίχο. Ακούστε τον εαυτό σας. Ξαναρχίστε να γράφετε. Όταν υπάρχει λόγος.Δεν βλάφτουν τα λάθη και τα προβλήματα, αλλά μπαίνοντας στο έλος "διάλογος", πώς να μη σας φάνε οι βδέλλες;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-3286671303540793910?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-61208516600874778562007-06-21T08:40:00.000+03:002007-06-25T21:53:42.485+03:00Εξάρχεια, βράδυ Δευτέρας στις πύλες καλοκαιριού. Με μια βροχή να τρυπά τις λαμαρίνες του αυτοκινήτου. Ο συνοδηγός κοιτούσε έντονα από το παράθυρο τα λερωμένα κίτρινα φώτα του δρόμου και τα μισάνοιχτα παράθυρα σπιτιών, εκεί που μια άλλη ζωή έβραζε. Χτυπούσαν οι σφυγμοί του δυνατά κάθε φορά που έφτανε σε αυτήν την περιοχή της Αθήνας. Καπνισμένα κτίρια, ιστορίες πήχτρα στους Θανάτους, ο Λαπαθιώτης, η Γώγου, γκραφίτι μ' ακατάληπτες λέξεις, αφίσες από πειραματικές παραστάσεις, στάλες αίμα στα πεζοδρόμια, το βίαιο σπρώξιμο της νύχτας. Είχαν όλα μια γλυκιά θλίψη. Δεν ονειροβατούσε. Προσπαθούσε δηλαδή. Ίσως να θελε να ζήσει κάτι παθιασμένο μέσα σ’ αυτά τα τετραγωνικά. Και δεν το κατάφερνε. Οι δρόμοι τον τράβαγαν από τα μαλλιά για αλλού. Αορίστως, μα για αλλού.<br /><br /><br />Ο οδηγός είχε το βλέμμα μπροστά, στόμα σφιχτό κι ελαφρώς λυπημένο. Αγχωμένος μην και τα μισοκατεστραμμένα λάστιχα του αυτοκινήτου δεν άντεχαν το ορμητικό κύμα που κατέβαζε ο δρόμος. Σα λάβα ο Λυκαβηττός έχυνε νερό προς όλες τις κατευθύνσεις. Η εικόνα του βρεγμένου και νεκρού μ' αγκαλιά το τιμόνι τον τάραζε.<br /><br />Το αυτοκίνητο είχε μπουκώσει από καπνό και σιωπή. Λίγο να ακυρώνονταν όλοι οι νόμοι της φυσικής και θα είχανε αποκλειστεί μέσα σ’ ένα μπαλόνι που θ’ ανέβαινε και θ’ ανέβαινε. Πάνω απ' το λόφο του Στρέφη, πάνω απ’ το Λυκαβηττό. Ώσπου να συνθλίβονταν. Οι μαύρες σκέψεις τον ταρακούνησαν, θυμήθηκε την ύπαρξη του συνοδηγού, γύρισε και τον κοίταξε την ώρα που εκείνος πατούσε προς τα μέσα τον αναπτήρα του αυτοκινήτου. "<em>Κι άλλο τσιγάρο ρε</em>;", ρώτησε κι ένα παραφουσκωμένο μπαλόνι στρογγυλοκάθησε στο μυαλό του. Ο συνοδηγός δε γύρισε ούτε μια ματιά να ρίξει, στο δικό του το μυαλό κίτρινα φώτα αναβόσβηναν σε αργό τέμπο, σαν φάρος. Ένας φάρος στα Εξάρχεια. "<em>Με πήρε τηλέφωνο μια κοπέλα σήμερα. Με ρώταγε με αγωνία πού είναι η Δανάη, δεν είχα τι να της πω, της είπα πως κάνει λάθος και το μετάνιωσα. Ήθελα να την βοηθήσω. Σου χει τύχει</em>;", "<em>Όχι</em>", απάντησε ξερά ο οδηγός. Η σκέψη του καρφωμένη στα λάστιχα. Σιγά σιγά τα ένιωθε να ξεφλουδίζουν. Κομμάτι κομμάτι έπεφταν στο δρόμο, αφήνανε σημάδια απ’ όπου περνούσανε. Τουλάχιστον άμα πέφτανε με φόρα σε κάποιον τοίχο, δε θ' αργούσαν να τους βρουν. "<em>Ξέρεις, μου λείπει ακόμα. Με το άκουσμα του ονόματος Δανάη στο τηλεφώνημα, αναρωτήθηκα ποιος θα έψαχνε την Καίτη, άμα πάθαινε κάτι. Κι εγώ πότε θα το μάθαινα; Τότε λέω πως ακόμα την αγαπώ και τη νοιάζομαι. Αλλά, μα το Θεό, στη σκέψη και μόνο πως προχώρησε, ξέγραψε τη ζωή μας και πάπαλα, αγριεύω ρε παιδί μου! Ρίχνω κατάρες σαν Κατίνα... Καίτη- Κατερίνα- Κατίνα! Να τος πάλι ο συνειρμός</em>!", το γέλιο του ακούστηκε κούφιο κι απελπισμένο.<br /><br />Ο οδηγός δεν είχε κάτι να πει, ψιλά συμπόνιας δεν περίσσευαν, οι ατάκες περί εμμονής δεν έπιαναν τόπο,<br /><br />κι αυτός έψαχνε την Βουλγαροκτόνος.<br /><br /><a href="http://paparouna.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">http://paparouna.blogspot.com/</span></a><br /><br /><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);">Η<span style="font-size:85%;"> γνώμη του Πετεφρή.Δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί με ενοχλούσε το κείμενό σας, ενώ είναι καλογραμμένο και κανονικά δομημένο. Εντέλει το είδα μόλις. Δεν υπάρχει ο έρωτας του συγκεκριμένου, που (προλαβαίνω να σας ειδοποιήσω) είναι η εδραία βάση ακόμη και γιά την πιό φλου ονειροπόληση.Με άλλα΄λόγια, στα Εξάρχεια, να βρέχει καρέκλες, να κατεβάζει ο Λυκαβηττός και ο οδηγός, που σίγουρα δεν τρέχει με παραπάνω από τριάντα σαράντα με δευτέρα,φοβάται μή διαλυθούν τα λάστιχα και στουκάρει σε κανεναν τοίχο.Και πεθάνει. Αυτό μου φαίνεται ως απολύτως απίθανη περίπτωση- εξάλλου το νερό, άλλη λεκτική ακροβασία, μάλλον "μαζεύει" το λάστιχο,ενώ η κάψα και ο καύσωνας το διαλύει. Ο φόβος λοιπόν είναι ξεκρέμαστος και δεν θα ήταν άν συνταξίδευε με έναν επιληπτικό,λέμε τώρα.Κατά τα άλλα, η αρχή, με συμβατική περιγραφή, στέκει μιά χαρά, άν έχετε αποφασίσει να μη ξαφνιάσετε ποτέ κανέναν και έχετε σεβασμό στην κειμενογραφία. Αλλά το τέλος μου φάνηκε πολύ πιό διαλυμένο κι από τα λάστιχα που "κινδύνευαν". Το λεκτικό εύρημα περί Κατίνας ,πράγματι πολύ αδύνατο.Η σχέση οδηγού και συνοδηγού, χωρίς έρεισμα.Θα έλεγα να δοκιμάσετε κάτι διαφορετικό, άν με εμπιστέυεστε, έστω και με πολλούς αστερίσκους. Φουσκώστε την υπόθεση. Κρατήστε όλην την αρματωσιά του κειμένου, ακόμη και τα ρήματα, αλλά αλλάξτε το σενάριο. Γιατί είναι μέσα στο αυτοκίνητο, ο φόβος να κρέμεται πιό άμεσος, από σωληνάκι που σκίστηκε και ξαμολάει βενζίνη ενώ καπνίζουν σαν αράπηδες,η ενατένιση ενός χωρισμόυ και μιάς συνειρμικής συντυχίας που χαλάει την ατμόσφαιρα να γίνει μιά πολύ πιό έντονη μνήμη, έστω και με σέξ, έστω και με αίματα, ή με κάθε μορφής ατιμία.Θα δήτε ότι το κείμενό σας θα ανασάνει, και θα καταλάβετε ότι έχετε τον τρόπο σας στα κείμενα, αρκεί να μη σέβεστε τόσο πολύ την λογοτεχνία των άλλων, με την οποία μάλλον έχετε συμβιβαστεί.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Η άποψη του Μίχου: Ο πυρήνας του κειμένου είναι το τσιγάρο που καπνίζει ο συνοδηγός, που είναι προφανώς χασίς...Πάντα είχα την αίσθηση από φίλους χασικλήδες ότι κατά έναν τρόπο στις αφηγήσεις τους έστηναν ένα σκηνικό προσιδιάζον στην ουσία...και τα Εξάρχεια είναι το κατ' εξοχήν σκηνικό που έχει όλα τα στοιχεία αναγνωρισιμότητας σχετικά με την ουσία. Είναι χώρος νταλαβεριού, συλλήψεων, κέντρων αποτοξίνωσης, και κυρίως ένας χώρος κατανάλωσης της παραβατικότητας...Υπάρχουν σημεία τυφλά στη διήγηση αδιευκρίνιστες παρουσίες...δεν αποκλείεται το περιστατικό να είναι αληθινό γι αυτό έχει τόσα κενά σαν αφήγημα... Με τον τρόπο που το βλέπω και γύρω από το φανάρι που αναβοσβήνει αναπτύσσεται ελικοειδώς το όλο σκηνικό σαν ένα στιγμιότυπο όπου και η φύση και το αστικό τοπίο κάπως συμπάσχει με τους εποχουμένους...Και ο τίτλος ακόμα θέλει να μας προσανατολίσει ο φάρος θα μπορούσε σίγουρα να είναι και η καύτρα του τσιγάρου και η επίκληση των γυναικείων προσώπων έτσι θολή και χωρίς διευκρινήσεις, μάλλον θέλει να υπαινιχθεί αιτίες μακρινές για τον "κακό δρόμο" που φαίνεται να έχουν πάρει οι αφηγητές...Η αποστροφή του φινάλε είναι ένα είδος επαναφοράς στην πραγματικότητα μετά από την φάση της μυθοποίησης, της σκηνοθεσίας της αναγκαίας για την απόλαυση του τσιγάρου...</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Με λίγη καλύτερη οργάνωση του υλικού και με λιγότερη γραφικότητα του χώρου η ιστοριούλα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί καλύτερα... Όχι πως είναι κάτι σπάνιο ο συνοδηγός να καπνίζει χασίς σε ένα αυτοκίνητο στα Εξάρχεια, αλλά το λογοτεχνικό αντίστοιχο που θα μνημειώσει το γεγονός βρίσκεται ακόμα στο Ον δε Ρόουντ του Κέρουακ.</span><br /></span></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-6120851660087477856?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-64096908383434547392007-06-18T07:22:00.000+03:002008-12-10T13:49:49.553+02:00<p><object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/ePSdnSbwjtU"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/ePSdnSbwjtU" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" height="350" width="425"></embed></object><br /><br /><br /><a href="http://deuced.wordpress.com/">http://deuced.wordpress.com</a> </p><p> </p><p><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Η γνώμη του Πετεφρή. Τι είναι το ποδόσφαιρό, deuced; παιγνίδι; όχι. Είναι ένα παιχνίδι που παίζεται χωρίς να χρησιμοποιείς τα χέρια,εκτός από τον τερματοφύλακα και τα αράουτ.Από αυτήν την "έλλειψη",δημιουργούνται οι φάσεις και το ενδιαφέρον.Γιά την ακρίβεια, τα χέρια χρειάζονται ,και μάλιστα πάρα πολύ (γι΄αυτό και δεν έχουν προκόψει στην μπάλα άνθρωποι χωρίς ένα ή και δύο χέρια) γιά να ισορροπείς καθώς παίζεις, κάτι σαν την ουρά του πουλιού. Τι είναι λοιπόν ποίηση; ένα παιχνίδι που παίζεται με λέξεις.Όταν προσθέτεις στο παιχνίδι κινούμενη εικόνα και μουσική, ακόμη και με τον δικό σας τρόπο, παράγεις είτε ένα poetry clip, την φαντασίωση κάθε γενιάς μετά το 80,όταν τα video clips άλλαξαν την πρόσληψη της μουσικής, είτε εξελίσσεις μιά πολύ παλιά αρρώστεια της πιάτσας: την παρουσία της ποίησης υπο την κάλυψη ενός "αρμόζοντος"¨μουσικού οργάνου.Πιάνο και άρπα γιά τους πολυτελέστερους, κιθάρα και ημίφως(κι αυτό μουσική είναι..) γιά τους υπόλοιπους.Δεν είναι τυχαίο ότι σε πολλές δημόσιες απαγγελίες, η συνοδεία μουσικής θεωρείται σημαντικό υπόβαθρο της "ποιητικής ατμόσφαιρας".Κολοκύθια με την ρίγανη, βεβαίως, αλλά κανένας δεν τα έβαλε με το εμπόριο των αισθημάτων και επέζησε γιά να μας πεί τι τράβηξε.Στην περίπτωσή σας, ένα είδος φούγκας που ενίοτε ξέφευγε από τα μαθηματικά της προς έναν στοχαστικό καρσιλαμά,χρησιμοποιήθηκε ως οδηγός γιά την ανάρτηση ενός μάλλον βαρετού ποιήματος.Υπέστην το μαρτύριο να δώ το ταινιάκι καμιά δεκαριά φορές, ώστε να καταλάβω τι γράψατε εντέλει.Αλλά στο σύνολο, δεν μου έμεινε καμία γκρίνια. Επειδή, ίσως άθελά σας, καταφέρατε κάτι εκπληκτικό: οι στίχοι , παρουσιάστηκαν ως εικόνες, επομένως η θέση τους μέσα στο έργο σας, μέσα στο φώς από το βίντεό σας, μέσα στο μουσικό υπόβαθρο, δεν ήταν κυρίαρχη.Ηταν ακριβώς αυτή που χρειαζόταν ώστε να δικαιωθεί αυτό το αμάλγαμα από διαφορετικές disciplinae.Τελικά, βρίσκεστε πάνω στον δρόμο που χάραξαν πολλοί καλλιτέχνες από την εποχή των προρραφαηλιτών.Αν θέλετε τη γνώμη μου γιά το ποίημα, ήταν ορθώς ανάπηρο, επειδή χωνεύτηκε σε ένα σύμπλεγμα, σε έναν γάμο.Αλλά σαν κουμπάρα, όχι σαν νύφη.</span></em></p><p><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Η άποψη του Μίχου: Δεν με εξέπληξε γιατί έχω συνείδηση εδώ και καιρό πως η διαφήμιση είναι ο εφιάλτης από τον οποίο η ποίηση πρέπει να ξυπνήσει...Ξέρω ακόμα πως ο Αγγελόπουλος είναι ένα είδος Σεφέρη του ελληνικού κινηματόγραφου...Και έχω μελετήσει αρκετά τη σχέση την Ταρκόφσκι πατρός και γιου...Αν μας φέρνατε το σενάριο θα είχαμε μια πιο άμεση προσέγγιση του εγχειρήματος...Έχετε δει το "η δε πόλις ελάλησεν" του Σμαραγδή; Αν όχι θα ήταν ευχής έργον να δοκιμάσετε να βρείτε σε κανένα βίντεο τα επεισόδια. Ακόμη και κάποιες παλιές εκπομπές, μάλλον θα τις ανακαλύψει το κανάλι της Βουλής για δέκα αριστουργήματα του εικοστού αιώνα...Θέλω να πω με όλα αυτά ότι λιμνάζουν κάποιες απόπειρες στη μνήμη μου αυτού που λέμε ποιητική οπτικοποίηση... Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τα εργαλεία υπάρχουν και οι απόπειρες υπάρχουν. Ίσως και όλα αυτά να είναι ψελλίσματα ενός άγνωστου για την ώρα τρόπου να περάσει η ποίηση, καλύτερα η διάδοση της ποίησης σε οπτικοακουστικούς δρόμους... Θα είναι όμως τίποτα παραπάνω από το διαφημιστικό σποτάκι για τον εορτασμό του Νίκου Εγγονόπουλου; Είχα την εμπειρία να ξενυχτήσω κάποτε βλέποντας την προβολή διαφημίσεων, ωστόσο ξέρουμε πια ότι μετά το επτάλεπτο ότι μεταδίδεται είναι θόρυβος...</span><br /></span></p><p style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_HURQIFJyg1M/RnfXxf53BpI/AAAAAAAAA40/cuoWgdg3q18/s1600-h/Untitled.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://2.bp.blogspot.com/_HURQIFJyg1M/RnfXxf53BpI/AAAAAAAAA40/cuoWgdg3q18/s400/Untitled.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5077764350261266066" border="0" /></a></p><p style="color: rgb(51, 51, 255);"><span style="font-size:85%;">Θέλοντας να δείξω την δυναμική παρουσία του αναγνώστη παραθέτω εδώ το κείμενο όπως το ανασυνέθεσα από τις εικόνες του. Μια αφηγηματική γραφή που ο δυναμισμός της βρίσκεται στην προσποίηση της πληκτρολόγησης, ελλειμματική τόσο που να χωράει τις εικόνες... Τι μπορεί να είναι στο μέλλον τέχνη κάτω από τις δυνατότητες μιας τέτοιας διάδρασης; Τα πράγματα γίνονται ξαφνικά πιο σύνθετα από όσο υπολογίσαμε... Ως πάουερ γιούσερ θέλω γνώσεις ηχοληψίας, κινηματογράφου, περιέργεια και ένα αλφάβητο σε αυτή τη ρευστότητα για να δω τι μπορεί να γίνει ένα υπερκειμενικό ποίημα. Θα το προλάβω άραγε;...Αγγίζω τα πενήντα...είδα πιθανόν τη Χανναάν, δεν θα πατήσω το πόδι μου...εσείς να δούμε τώρα...</span></p><p><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:85%;" >Έξω από αυτόν τον εν πολλοίς περιφερειακό συνειρμό δεν έχω άλλο...</span></p><p><span style="color: rgb(51, 51, 255);font-size:85%;" >Υ.Γ. Περιττό να πω ότι θα μπορούσα να έχω τον ήχο σαν ανεξάρτητη υπόκρουση...</span><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-6409690838343454739?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-46860851873460581792007-06-14T08:32:00.000+03:002007-06-14T18:14:58.766+03:00Με γέννησαν νεκρό και με ραμμένο στόμα<br />Βάλαν μια μάσκα στο λευκό μου πρόσωπο<br />Σμίλεψαν κι ένα χαμόγελο λοξό<br />Να κρύβει το δάκρυ των γυάλινων ματιών μου<br />Οι στάχτες σκορπίζουν στα μαλλιά μου<br />Η ψυχή φλεγόμενη λάβα ανίκανη να βρει διαφυγή<br />Και η μάσκα !<br />Η μάσκα του γελαστού μου προσώπου αιμορραγεί<br />Όταν με έχτισαν στο ανήλιαγο κελί μου<br />Καρφώσαν αλυσίδες στα χέρια και τα πόδια<br />Μην τύχει και βγουν τα απαίσια φτερά μου<br />Τρομακτικό το σάρκινο μου σκεύος είπαν<br />Με μια καμπούρα σαν δεύτερο κεφάλι<br />Όμως δεν σκέφτηκαν !<br />Πως από εκεί θα έβγαινα μια μέρα<br />Ελεύθερος και με φτερά αντί για χέρια<br />Με δίχως μάσκα ατσάλινη να πνίγει την λαλιά μου<br />Με ένα ράμφος κίτρινο σκληρό<br />τις σάρκες μου να τρώγω ουρλιάζοντας<br />κι οι σκοτεινές σκιές που θρέφονταν με αίμα<br />κρυμμένες στις ρωγμές του υγρού μου τάφου<br />από τα νύχια μου θέλουν να βγουν .<br /><br /><a href="http://perihghths.blogspot.com/" target="_blank" rel="nofollow"><span style="font-size:85%;">http://perihghths.blogspot.com/</span></a><br /><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου: Έχω δει και καλύτερα του Ματθαίου στα φόρα που συμμετέχει. Εδώ έχουμε την άψητη εμφάνιση μιας ανάγκης για έκφραση... Αυτό που λείπει είναι το με καιρό και με κόπο στο νόημα της τέχνης... Το αποτέλεσμα δείχνει μια πρόθεση να καταγραφούν ισχυρές εικόνες που πιέζουν, αλλά δεν είναι σαφές προς τα που κατευθύνονται και δεν φαίνεται να έχει γίνει ένας έλεγχος για τις αντιφάσεις και τις διαπλοκές που μπορεί να εμφανίζονται... Δυο στροφές που θα μπορούσαν κάθε μια να είναι αρχή διαφορετικού ποιήματος σωφιλιάζονται για να ακολουθήσει ένα συμπέρασμα που αναιρείται σχεδόν...Υπάρχει μια πίεση για να καταγραφούν ισχυρά συναισθήματα, ένα ξεχείλισμα, αλλά θα μπορούσε να εκληφθεί μάλλον σαν άτακτη καταγραφή, ένα προσχέδιο που πιθανόν αργότερα να πάρει μια μορφή πιο σταθεροποιημένη...Προσωπικά μου θύμισε εποχές όπου με κυριαρχούσε αυτό το ανάβλυσμα εικόνων και στίχων, από τους οποίους ένιωθα πως έπρεπε να απαλλαγώ. Τους έβαζα στην άκρη και τους κοιτούσα μετά από καιρό. Άλλοτε επιδέχονταν κάποια επεξεργασία, άλλοτε τους έτρωγε το σκοτάδι...Από μία άποψη είναι το καθαρότερο σχεδίασμα ποιήματος που έχει εμφανιστεί εδώ. Μια ροή λόγου σε μια στοιχειώδη διάταξη, άνιση, χωρίς σαφή κατεύθυνση με ανοιχτές πολλές διεξόδους. Προσωπικά θα προκαλούσα όποιον θα ήθελε να δοκιμάσει με τα στοιχεία που μας δίνει εδώ ο Ματθαίος, ακόμα και ο ίδιος μπορεί στα σχόλια να προσπαθήσει να διευκρινίσει ποιά θα ήταν μια τελική μορφή αυτού του ποιήματος...</span><br /><span style="font-size:85%;color:#3366ff;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#990000;"><em>H άποψη του Πετεφρή:ντρέπομαι που το γράφω, αλλά δεν κατάφερα να διαβάσω το ποίημά σας. Με πυροβόλησαν ακυριολεξίες και εννιά ολόκληρα "μου". Εννιά! και τα επίθετα, τα περισσότερα, άκαιρα και αυτονόητα.Οι σκιές είναι σκοτεινές, ο τάφος υγρός,το κελί ανήλιαγο,το ράμφος κίτρινο και σκληρό και πάει λέγοντας.Η λέξη "σάρκινο". Αν δεν υπήρχε ο στίχος "με δίχως μάσκα ατσάλινη να πνίγει τη λαλιά μου", ο οποίος αποκαλύπτει πηγαία αισθήματα, άηχα προς το παρόν, θα σας έλεγα να ασχοληθείτε κυρίως με την πεζογραφία, και μάλιστα την κριτική.</em></span><br /><em><span style="font-size:85%;color:#990000;">Θεωρείτε ίσως, μαζί με αρκετούς χειροπράκτες της γραφής, ότι η εξομολόγηση με πειραματόζωο τον εαυτό μας, είναι ήδη μία τολμηρή πράξη, στην οποία και θα έπρεπε να στρέφουμε το ενδιαφέρον μας, αλλά δεν είναι έτσι.Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την επανάληψη μιάς λέξης- είναι ένα είδος που έδωσε διαμάντια.Αλλά εδώ φαίνεται ότι προσέξατε την ροή της μεταφορικής σας ιστορίας, νομίζοντας ότι την παρουσιάζετε ως παραβολή,πλήν σας ξέφευγαν κάθε τόσο μεγάλα κομμάτια έκφρασης χωρίς επεξεργασία. Ίσως βιαστήκατε να πιστέψετε ότι οι κουβέντες οι στιβαγμένες μέσα μας, αξίζουν πολλά, πέρα από μορφοκρατίες και τα συναφή- αλλά καθώς οι έννοιες που υπάρχουν είναι σαφώς λιγότερες από τις λέξεις που υπάρχουν γι΄αυτές, μιά τεχνική επάρκεια είναι απαραίτητη.</span></em><br /><em><span style="font-size:85%;color:#990000;">Ενα personal poem, γίνεται personal μόνον άν δεν το δηλώνει εξαρχής.Το ίδιο ποίημα μπορεί να ήταν απείρως καλύτερο χωρίς κανένα "μου" (εύκολο είναι, άν το δοκιμάσετε) αλλά και ο τίτλος σας ακόμη ("νεκρή μάσκα") δείχνει ότι στο βάθος αδιαφορείτε καταστατικά γιά τον τρόπο που εκφράζεστε. Οχι, αγαπητέ μου: οι λέξεις δεν είναι τουβλάκια lego. Βεβαίως και είναι puzzle. Επειδή έχετε σαφώς ελπίδες και φαίνεστε αμυντικό άτομο, δοκιμάστε να γράψετε γιά την μάσκα ενός άλλου.</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-4686085187346058179?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-19674620502149047722007-06-09T10:29:00.000+03:002007-06-11T18:47:23.850+03:00Μυαλό που σε σκαλίζω<br />το ξέρω πια πως δε σ’ ορίζω.<br />Εσύ μπροστά κι εγώ ακολουθώ.<br />Σε σπηλιές με περιμένεις<br />με σκιές με κοροϊδεύεις<br />στους ρυθμούς σου με χορεύεις<br />μ’ εκτοξεύεις στο κενό<br />μ’ από σένα πάλι θα πιαστώ.<br />Παράξενο κι αν είναι<br />εγώ σ’ ευχαριστώ.<br />Τον ήλιο δεν ξέρω αν θ’ άντεχα να δω.<br /><br /><a href="http://mplim-mplom.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">http://mplim-mplom.blogspot.com/</span></a><br /><br /><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >H άποψη του Πετεφρή: εδώ έχουμε ένα φλερτ με την μουσική, ειδικά με ένα χαλαρό χιπ χοπ. Σα να ακούω τον ρυθμό και μερικές λέξεις να "βαδίζουν" ντυμένες από περισσότερες φωνές. "Παράξενο κι άν είναι (ένας)/εγώ σ΄ευχαριστώ (πολλοί)". Το μόνο θύμα της υπόθεσης είναι η λέξη "ήλιος" που πρέπει να τον εκφέρεις ως δισύλλαβο.Δεν αντιμετωπίζεται αλλοιώς αυτος ο "ύμνος" που απευθύνεται στο "μυαλό". Αντιμετωπίζω το ολιγόστιχο πόνημα ως υβρίδιο στα όρια μιάς άλλης, μη ποιητικής τέχνης, δηλαδή της στιχουργικής.Με την ποίηση έχουν μερικές ομοιότητες: δουλεύονται με στίχους,χρησιμοποιούν λέξεις, κι αυτό είναι όλο.Στην ποίηση οι λέξεις είναι σφαίρες, στην στιχουργία ευρήματα.Με την ποίηση ως οδηγό θα ξεμπερδεύατε με τρείς λέξεις συνολικά, στην στιχουργική, οι έντεκα στίχοι που χρησιμοποιήσατε, δεν είναι αρκετοί. Ευτυχώς δεν φαίνεται να ανήκετε στους "στιχάκηδες", αλλά πρέπει να δεχτώ ότι έχετε πάθει μεγάλη πλάκα με την μουσική, ότι της δίνετε μεγάλο χώρο από την διανοητική ζωή σας, επομένως κάπου παίρνουμε διαζύγιο και χωρίζουν οι δρόμοι μας.Έχω επισημάνει σε ένα παλιό ποστ, πόσο πρέπει να αποφεύγει ο συγγραφέας την μουσική.Α,και κάτι τελευταίο: λέγοντας "ποίηση" δεν εννοώ τα θλιβερά αυτόματα παίγνια ταραγμένων συνειδήσεων, που έχουν φέρει σε βαθιά χασμουρητά καμιά πεντέξη γενιές αναγνωστών, και τα οποία έχουν κατακτήσει απόλυτα όχι μόνον το διαδίκτυο ,αλλά και την μεγάλη μάζα των δημοσιευμένων ποιητικών έργων. Κατά τα άλλα, κινείστε σε αρμονία με το κύμα, Οταν αποφασίσετε να μετατρέψετε την ατμόσφαιρα σε χαοτική, εδώ είμαστε...<br /><br /><span style="color: rgb(51, 102, 255);">Η άποψη του Μίχου. Με σημαία ρυθμού ευκαιρίας με φέρνει πάνω στο σπάσιμο του ισόμετρου των στίχων, ένα στοιχείο που κάνει αυτό το αφηγηματικό εφέ του ραπ που πολύ με γοητεύει να δοκιμάσω τις δυνατότητές του για πιθανές διαφυγές από το εσωτερικό τύμπανο που πάντα χτυπάει σε δεκαπεντασύλλαβο...Εκεί που μάλλον θα πρέπει να γυρίσετε εσείς ... Ξέρετε, δεν υπάρχει αρχή, ο καθένας μπαίνει στο ρυθμικό πέρασμα που περνάει μπροστά του με ζητούμενο να τρέξει κάτι στοιχειωδώς αναγνωρίσιμο από τον ίδιο που να συγχρονίζεται με αυτό... μετά αν το φέρει ο καιρός και οι συγκυρίες ανοίγεται σε όσο μεγαλύτερη έκταση μπορεί της αόρατης ορχήστρας που συνέχει τις λέξεις κάτω από το όνομα της ποίησης... Βλέποντας αυτό το ευκαιριακό στιχούργημα δεν μπορώ να κρύψω ότι αναρωτιέμαι αν ο θεμελιώδης ρυθμός που μας παραδόθηκε υφίσταται μιαν αλλαγή, της οποίας τα πρώτα δείγματα μπορεί να έχουμε εδώ... Δεν εννοώ το στιχούργημά σας αλλά την εποχή... Μήπως τελικά η ρυθμολογία του ραπ επιφέρει μια βαθιά αλλαγή στη ρυθμολογία ευκαιρίας μας που μέχρι τώρα ήταν ο δεκαπεντασύλλαβος... Παρακολουθώ αυτό το φαινόμενο που αλλάζει τη μορφολογία της προφορικότητάς μας σε κάθε του έκφανση... Και πολλές φορές αναρωτιέμαι αν βρίσκομαι μπροστά σε μια μόδα ή σε μια ριζική μεταλλαγή που είναι το παράγωγο μιας μόνιμης αλλαγής στη βαθύτερη εικόνα που παρουσιάζουμε ως ταυτότητα στον εαυτό μας... Πέρα από τις γενικότερες εδώ παρατηρήσεις, το δείγμα σας είναι μικρό για να πω κάτι ειδικά για σας... Είναι λίγο σαν κάποιος να κάνει πενήντα μέτρα τρέχοντας στο γύρο της πόλης και να σταματά...Αν σας ενδιαφέρει αυτή η περιπέτεια, γιατί τη βρίσκω άκρως ενδιαφέρουσα, δοκιμάστε τη. Στοχεύοντας πάντα στα πιο υψηλά της αποτελέσματα που θα γίνουν μια ισχυρή και αυτόματη απαίτηση ανόδου των όσων δοκιμάζετε... Η συναναστροφή με τα υψηλά επιτεύγματα εξακολουθεί να είναι αλάθητη συνταγή προόδου σε κάθε προσπάθεια...</span><br /></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-1967462050214904772?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-61336935526560691182007-06-04T07:52:00.000+03:002007-06-07T13:09:59.578+03:00Καθισμένη δίπλα στο παράθυρο κοιτούσε τους επιβάτες να αποβιβάζονται στην αποβάθρα του σταθμού. Ο μεσημεριανός ήλιος τη χτυπούσε στο πρόσωπο μα δεν τραβούσε την κουρτίνα. Έκαιγε. Μέσα στο μισοναρκωμένο μυαλό της η βαριά μυρωδιά των πυρωμένων καθισμάτων, το μπερδεμένο ποδοβολητό των διαδρόμων, ο ιδρώτας των προσώπων - όλα αξεδιάλυτα, βουτηγμένα στην τρίλεπτη στάση του τραίνου.<br /><br />Ήταν μόνη κι η αντοχή της απ’ το ταξίδι εξαντλημένη. Παλιότερα, όταν ζούσε η μητέρα και κάναν οι δυο τους το ταξίδι για ν’ ανταμώσουν στο χωριό τον πατέρα, οι ώρες περνούσαν χωρίς να το καταλάβει. Ήταν όμορφη η μητέρα. Μικρή, όταν την κοιτούσε, στο πρόσωπό της έβλεπε τη δίδυμη αδερφή της γυναίκας που ονειρευόταν πως μια μέρα θα γίνει. Μόνο που η μέρα αυτή έφτασε νωρίτερα. Φορούσε ένα σκούρο λινό φουστάνι, αδύνατη, με τα μακριά της μαλλιά δεμένα πίσω, όταν βγαίνοντας απ’ τον θάλαμο του νοσοκομείου στο πλάι του πατέρα, άκουσε τον γιατρό να λέει πως η μητέρα είναι πολύ σοβαρά, πως έχουν αλλοιωθεί τα νεφρά της, πως αν ζήσει περισσότερο από δυο μήνες θα πρέπει να γίνει αναφορά στα ιατρικά συνέδρια. Κλονισμός. Ο πατέρας ευχαρίστησε τον γιατρό, την πήρε απ’ το χέρι κι άρχισε να περπατά βιαστικά στον διάδρομο αποφεύγοντας τους περαστικούς. Μόλις πρόλαβε να βρεθεί στο προαύλιο, τα δάκρυα ασυγκράτητα. Την άφησε και χώθηκε στο παρεκκλήσι του νοσοκομείου με όλον του τον πνιγμό. Εκείνη έκανε μια χειρονομία να τον πιάσει<br /><br /><em>μα το χέρι γύρισε πίσω αδειανό…<br /></em><br />…χωρίς το μπουκάλι με το νερό. Από τη χαραμάδα του παραθύρου μπήκε το σφύριγμα του τραίνου. Οι κολλημένες στο τζάμι εικόνες άρχισαν να φεύγουν προς τα πίσω, ανάποδα, όπως καθόταν κι εκείνη στη θέση της. Ήταν η μοναδική επιβάτης στο βαγόνι, με τα δεκαεννιά της χρόνια να μοιάζουν με στεκάμενα νερά που περιμένουν να τα κόψει το ραβδί ενός Μωυσή. Ξάφνου, η πόρτα άνοιξε και το πλαστικό κάλυμμα του διαδρόμου διέσχισαν δυο γεροδεμένοι νεαροί με μπλούζες ζωσμένες πίσω από μεγάλες αγκράφες. Συζητούσαν έντονα σε μια γλώσσα ξένη, με φωνές δυνατές και κινήσεις μεθυσμένες που κάθε φορά χύναν κάμποση μπύρα απ’ το κουτάκι στο χέρι. Προχωρούσαν τρεκλίζοντας πριν κοντοσταθούν πάνω από τη θέση της για να χαζέψουν τη στέρεη γυαλάδα στα γυμνά της πόδια όπως ξεπρόβαλαν κάτω από το φουστάνι της απλωμένα στο απέναντι κάθισμα. Ο προπορευόμενος άντρας με ύφος απόρρητο ψιθύρισε κάτι ακατάληπτα λόγια πάνω απ’ τον ώμο του. Εκείνος που τον ακολουθούσε απάντησε με ένα πονηρό γέλιο και μέσα σ΄ένα σφύριγμα επιδοκιμασίας σωριάστηκαν αντικρυστά της, στις θέσεις της άλλης πλευράς του διαδρόμου μέσα σ’ ένα<br /><br /><em>σύννεφο σκόνης…<br /></em><br />…όπου μετά τον θάνατο της μητέρας είχε εκείνη αναλάβει να καθαρίζει από τα παλιά έπιπλα του σπιτιού. Ο πατέρας εδώ και καιρό είχε πάψει ν’ ασχολείται με τα του σπιτιού. Σηκωνόταν το μεσημέρι απ’ το κρεβάτι με τα’ απομεινάρια του μεθυσιού της περασμένης νύχτας να δυσκολεύουν τις κινήσεις και κουτουλώντας από τοίχο σε τοίχο έφτανε στο μπάνιο για να καταβρέξει το κεφάλι του με κρύο νερό. Έπειτα καθόταν στην κουζίνα, άναβε ένα τσιγάρο κι άρχιζε να ψάχνει ό,τι υπολείμματα ουίσκυ υπήρχαν στα μπουκάλια των ραφιών. Μια μέρα δοκίμασε να του τα κρύψει - την απείλησε ότι θα την σκοτώσει αν το ξανακάνει. Την έπιασε τότε μια περίεργη ταχυπαλμία κι ας ήξερε καλά πόσο την αγαπούσε: πόσες φορές δεν είχε ξενυχτήσει δίπλα της όταν αρρώστησε κι αργότερα όταν έπεσε σε κατάθλιψη, πώς την είχε κρατήσει όρθια μετά την απώλεια της μητέρας περιφρονώντας τον δικό του πόνο, πώς φρόντισε να την προστατέψει όλους εκείνους τους δύσκολους μήνες Ήρθαν όμως μετά οι δύσκολες στιγμές. Όταν δεν τα κατάφερε δυο χρόνια αργότερα στις πανελλήνιες, άρχισε να την αποκαλεί αχάριστη, χαζή κι ανίκανη, που ξενυχτούσε δεξιά κι αριστερά με τον πρώτο τυχόντα, σπάταλη με τα χρήματα που της άφηνε, ενώ τα ‘βαζε και με τον εαυτό του που ήταν τόσο καιρό ελαστικός μαζί της. Τά λεγε όλα αυτά πιωμένος κι εκείνη τ’ ακουγε με το βλέμμα χαμηλωμένο ξέροντας πως δεν τα εννοεί. Ήταν άλλωστε κι εκείνος ο τελευταίος όρκος στη μητέρα, τότε στο νοσοκομείο, να τον φροντίζει όσο μπορεί. Και το ‘κανε<br /><br /><em>αδιαμαρτύρητα…<br /></em><br />…δέχτηκε την μετακόμιση των δυο ξένων στην τετράδα των θέσεων που καθόταν. Συνέχισε να κοιτά τη γραμμή του ορίζοντα, τόσο παρούσα, να κόβει τον κόσμο δυο λωρίδες. Ο ένας απ’ τους δύο, πιο τολμηρός, ήρθε και κατέλαβε τη θέση δίπλα της ενώ ο άλλος απλώθηκε απέναντί της, δίπλα στα πόδια της. Η σιωπή της ήταν στο μυαλό τους η καλύτερη υποδοχή, κοιτάζονταν μεταξύ τους και ξεσπούσαν σε λαίμαργα γέλια. Σε σπαστά ελληνικά ρωτήσαν τ’ όνομα της μα κείνη δεν τους έδωσε απόκριση. Ο διπλανός της σήκωσε τότε το χέρι του, το πέρασε πάνω απ’ την πλάτη του καθίσματός της και έγειρε απάνω του το κεφάλι. Δήθεν αδιάφορα, άρχισε να μιλά με τον φίλο του κι οι άκρες των ματιών του σημάδευαν τ’ ανοίγματα στο φόρεμά της πάνω απ’ τα πόδια και το στήθος της προσκαλώντας με το βλέμμα τον φίλο του ν’ απολαύσει κι εκείνος το σάρκινο θέαμα. Αυτός, ήπιε μια τελευταία τζούρα από την μπύρα του και με κάμποση επιφύλαξη ανασηκώθηκε στο κάθισμά του απολαμβάνοντας πρόστυχα τη θέα. Μα εκείνη ούτε που αντέδρασε και πάλι, και το χέρι πίσω απ’ την πλάτη της πήρε το θάρρος και κατέβηκε<br /><br /><em>χαϊδεύοντας τον λαιμό της…<br /></em><br />…κι έσκυψε να τη φιλήσει στο μάγουλο για «καληνύχτα» μέσα σε μια ανάσα αποτρόπαια, γεμάτη ουίσκυ και φτηνά γυναικεία αρώματα. Εκείνη γύρισε το κεφάλι της στην άλλη πλευρά του μαξιλαριού. Το φιλί όμως επέμενε πεισματικά, γινόταν όλο και πιο υγρό και πιο λάγνο. Έκανε να κουλουριαστεί μα το χέρι του πατέρα πέρασε κάτω από τα στρώματα, ανάμεσα στα πόδια της και με αδέξιες κινήσεις προσπαθούσε να παραμερίσει το εσώρουχό της. Μεσ στον ύπνο της εκείνη έφερε τα γόνατα στην κοιλιά της, του αντιστεκόταν με τρόπο πνιγηρό. Μα ο πατέρας πέταξε απότομα τα στρωσίδια από πάνω της και έπεσε ολόκληρος στο κορμί της. Εκείνη τραβήχτηκε όσο μπορούσε, τέντωνε το λαιμό της μακρυά απ’ τα χείλη του, μα ανοίγοντας μια στιγμή τα μάτια είδε στην κορνίζα δίπλα της στο κομοδίνο, το πρόσωπο της μητέρας στην φωτογραφία. Το βλέμμα της από την άλλη πλευρά του τζαμιού τραχύ κι ικετευτικό, γινότανε πλημμύρα στα μάτια της και γλυστρούσε απ’τις κόχες τους μέσα της. Ήτανε τώρα αυτή η δίδυμη αδερφή της, το ζωντανό της μισό, αναστημένη να ζεί ξανά και να σοφιλιάζεται μαζί της μέσα απ’ τον όρκο του χρέους για την φροντίδα του πατέρα. Κάθε φροντίδας. Κι η αντίσταση στο νευρώδες του άγγιγμα χαμήλωνε, του άνοιγε διστακτικά, τον δεχόταν μέσα της και της ήταν αδιάφορο αν ο πόνος της βίας του θα την έκανε να λιποθυμήσει εκείνη τη στιγμή ή την επόμενη. Και κάπου εκεί ήρθε ο τελευταίος του σπασμός κι η διάφανη βροχή του πότισε τη μορφή της μητέρας που φώλιαζε κάτω<br /><br /><em>απ’ την κοιλιά της…</em><br /><br />και πάνω της έπαιζε το πρησμένο χέρι του αγνώστου. Ένα-ένα άνοιγε τα κουμπιά του φουστανιού της κι έφερνε στο μεσημεριανό φως το μικρό της στήθος. Μ’ ένα νεύμα κάλεσε τον φίλο του να τ’ αγγίξει. Το πήρε στην χούφτα του και του το πρόσφερε τραβώντας το προς τα εμπρός κάνοντας το κορμί της να γείρει ξοπίσω του. Ο άλλος δίστασε και τότε εκείνος επέμεινε περισσότερο επιτακτικά. Το σφιξε στη χούφτα του πιο δυνατά και του το ξαναπρόσφερε. Την κοίταξε στο πρόσωπο. Ήταν το ίδιο ακίνητη και παγωμένη όπως στην αρχή, σαν να μην ήταν ποτέ εκεί. Μαγνητισμένος από τη θέα των μαστών της, γονάτισε στο δάπεδο αντικρυστά τους και σήκωσε πάνω τους τα χέρια του ενόσω ο άλλος την αγκάλιαζε παντού. Ήταν όμως σαν να αγκάλιαζε ένα άψυχο<br /><br /><em>κορμό δέντρου</em>…<br /><br />…αγαπημένου που της το φέραν κομμένο κούτσουρα. Έτσι βρήκε το επόμενο πρωί τον πατέρα μέσα σε μια λίμνη αίματος και μια σφαίρα καρφωμένη στον κρόταφο. Τα χέρια της πάγωσαν στο πρόσωπο, το στόμα τρομαγμένο, ανοικτό, με μια κραυγή άψυχη που σαν ανέβαινε στο στόμα και συναντούσε τον αέρα γινόταν κομμάτι απ’ το νοτισμένο με αίμα χαλί, κομμάτι απ’ το δάκτυλο που ήταν ακόμα στην σκανδάλη, κομμάτι από ένα συγγνώμη που ήταν γραμμένο σ’ ένα κομμάτι λευκό χαρτί ριγμένο δίπλα του - η κραυγή της, ήχος στερεοποιημένος, φυλακισμένος πια μέσα της. Κι έτσι έμεινε βουβή, χωρίς μια αντίδραση μήτε στην κηδεία μήτε και στα μνημόσυνα που ακολούθησαν. Δεν είχε προλάβει να εξηγήσει στον πατέρα. Μόνο σε κείνον θα μπορούσε να το κάνει, να του εξομολογηθεί πως ήταν η μητέρα εκείνο το βράδυ που αγκαλιαζότανε μαζί του κι όχι η ίδια. Και μετά,<br /><br /><em>ν’ αγκαλιάσει το πρόσωπό του…<br /></em><br />…μέσα στα δυό της χέρια καθώς σφίγγαν γύρω του. Τον έκλεινε μέσα στο στήθος της και έκλεινε την μπουκαπόρτα της ανάσας του γέρνοντας με δύναμη και πιέζοντας το κεφάλι της πάνω στο κεφάλι του ξένου. Φοβόταν να τον αφήσει. Έκλαιγε γοερά και μέσ’ από το κλάμα της ξεπηδούσε ένα παράταιρο γέλιο που έκανε τους δύο αγνώστους να παγώσουν. Δεν τους απωθούσε, δεν τους αντιστεκόταν, μα δεν τους παραδινόταν κιόλας, δεν τους υποτασσόταν. Γελούσε κι έκλαιγε αξεδιάλυτα, ελεύθερη πια. Ο γονατισμένος άνδρας τραβήχτηκε βίαια προς τα πίσω και ζάρωσε σαστισμένος απέναντί της στο κάθισμα. Την ίδια στιγμή ο μέχρι τότε θαρραλέος φίλος του μαζεύτηκε στο μπράτσο του καθίσματος. Την κοιτούσαν σαν υπνωτισμένοι να γελά υστερικά με δάκρυα στα μάτια, να σείεται ολόκληρη και τα στήθη της να πάλλονται στον αέρα ελεύθερα. Αδύνατον να καταλάβουν. Ανασηκώθηκαν και χωρίς να μπορούν να πάρουν το βλέμμα τους από πάνω της πισωπατούσαν κι απομακρύνονταν. Το γέλιο της σιγά-σιγά<br /><br /><em>χανόταν και χαμήλωνε…<br /><br /></em>…η ταχύτητα του τραίνου που έκοβε πλησιάζοντας στον επόμενο σταθμό.<br /><br />Λίγο αργότερα, από το παράθυρο ενός άλλου βαγονιού, οι δυο ξένοι την είδαν ήρεμη, να πέφτει στην αγκαλιά ενός άντρα που την περίμενε στην αποβάθρα.<br /><br /><a href="http://straths8alassinos.wordpress.com/"><span style="font-size:85%;">http://straths8alassinos.wordpress.com/</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" ><em>Η άποψη του Πετεφρή:ωραίο κείμενο, αλλά θα ήθελα, πρίν τα τεχνοκρατικά, να σας τα "ψάλλω", χωρίς συναίσθημα και χωρίς παραφερνάλια. Εχετε χαρισματικό στύλ, δουλεύετε τον λόγο με οξύ και τέμνον όργανο, εντάξει ,αλλά γιατί αυτή η "μούτα"; μούτα λένε στο θέατρο μιά παγιωμένη γκριμάτσα, που "παίζει" θετικά μέσα στη συνείδηση του θεατή. Στην περίπτωσή σας, η μούτα είναι στριμμένη, κατευθυνόμενη και έχει μεταβληθεί σε οργανικό στοιχείο της έκφρασής σας. Ξέρετε, ένας τεράστιος αποθέτης σημαντικών κειμένων, ακυρώνεται στο κοινό επειδή ο συγγραφέας προτιμά να υπηρετήσει την μούτα του και όχι το κείμενο. Δηλαδή, γιά να το πώ λιανά, διαβάζοντας τις πρώτες γραμμές του κειμένου σας, το μυαλό διαμορφώνει αμέσως, αστραπιαία την προεικόνα "ένα άτομο που θεωρεί την λογοτεχνία σοβαρό όργανο, που βασανίζεται με την ακρίβεια της έκφρασης, που μιλάει "σοβαρά", που έχει σε εκτίμηση αυτά που σκέφτεται, ενδεχομένως και αυτά που ζεί. Δηλαδή , ένας επαγγελματίας του ύφους που ορίζεται από στερεότυπα". Γιατί ήμουν τόσο σίγουρος γιά την κατάληξη του κειμένου σας; όχι επειδή είμαι προφήτης ή έμπειρος, αλλα΄επειδή έχω χαλάσει τα ντιβιντί λόγω πολυχρησίας από ανάλογα "σκοτεινοευρωπαϊκά" κινηματογραφικά έργα και έχω βιώσει απόλυτα το she's leaving home, bye, bye από την προ 40ετίας saga των Beatles. Γι΄αυτό. Παράγετε δηλαδή υψηλής ποιότητας αναμενόμενη λογοτεχνία, πράγμα που ακυρώνει την ίδια την λογοτεχνία.Πρέπει να αγαπήσετε τις λέξεις που χρησιμοποιείτε,και να μη τις θεωρείτε δεδομένες. Γιά τον κόσμο και τις πράξεις του, εχετε την ελευθερία να κινείστε όπως σας αρέσει. Στα υπόλοιπα, λίγα έχω να προσθέσω. Καλή ανάπτυξη, ωραίος τροχασμός λέξεων και εντυπώσεων, κάποιος που έχει διαβάσει λίγα πράγματα(ή, ακόμη χειρότερο, έχει διαβάσει πάρα πολύ μόνον τα πράγματα που του αρέσουν) θα είχε μόνον επαίνους γιά το κείμενό σας. Αλλά να μου επιτρέψετε να ονειρεύομαι μία προσωπικότητα ,την δική σας, που δεν ξοδεύεται σε προετοιμασμένες και προεπιλεγμένες περσόνες. Είστε άτομο έτοιμο γιά βαθιά νερά, γιά πείραμα, γιά παιχνίδι, γιά παίγνιο(άλλο το παίγνιο, άλλο το παιχνίδι) γιά ένταση στις αβεβαιότητές του, γιά περιφρόνηση στο ψυχολογισμό και στις άλλες αρρώστειες του σιναφιού.Θα έλεγα να σέβεστε μόνον ό,τι περιφρονούν οι άλλοι- είναι ένας μηχανικός τρόπος να ξεφύγετε από τις σιγουριές της συναισθματικής πανούκλας που έχει ήδη αγγίξει τα άκρα σας. Μήτε το εύρημα της ψυχρής παρατακτικής αφήγησης εξαφανίζει τον πλούσιο συναισθηματικό σας κόσμο, αλλά αυτά δεν μετράνε. Δεν μισείτε, δεν ονειρεύεστε εναντίον των ονείρων σας. Μη φέρεστε σαν τους "απέξω" που βρίζουν τις δημόσιες υπηρεσίες και μόλις προσλαμβάνονται σε αυτές ,γίνονται γενίτσαροι και υπερασπιστές ακριβώς των ζητημάτων που έως τότε τα είχαν στην τσίτα και τα περιφρονούσαν. Η γελοία πτυχή ενός συγγραφέα, είναι σε πολλές περιπτώσειςπ λεονέκτημα και καμάρι του. Με τις λέξεις να γράφετε, κι όχι με τις εικόνες που προσπαθείτε να επιβάλετε με τις λέξεις σας.</em></span><br /><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Ζητώ συγγνώμη άν ξεπέρασα κάποια όρια ευπρέπειας και ανοχής.Δεν αντέχω να βλέπω ταλέντο να κυνηγά την έγκριση των μετρίων , των αναγνωστών, των ευπρεπών (οι περισσότεροι ευπρεπείς "ανατινάζουν" ανατιναγμένα τοπία). Τολμήστε, ταπεινωθείτε, σπάστε την αρχαία τάξη, πράγμα απολύτως μέσα στις δυνατότητές σας, αφού εσείς την ορίζετε. Καλή συνέχεια και κουράγιο.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Η άποψη του Μίχου. Ο άνθρωπος που γράφει εδώ γράφει μου φαίνεται με πειθαρχία έκθεσης ιδεών για εισαγωγή στο πανεπιστήμιο...Να του επαινέσω τα ρακοράκια σαν εύρημα , αν και θα ήταν πιο δραστικά κρυμμένα μέσα στην αφήγηση. Τώρα πως γίνεται ένα κείμενο άρτια σχεδόν γραμμένο να μου προκαλεί αυτό που θα έλεγα αφηγηματική απώθηση, το αποδίδω μάλλον στην ψυχρότητα και σε ένα είδος αποστειρωμένης στάσης του αφηγητή... Πιθανόν ο γράφων να ενσωματώνει ένα είδος εσωτερικής λογοκρισίας, γνωρίζοντας ότι το κείμενο θα τεθεί υπό κρίσιν, οπότε το διεκπεραιώνει ώστε να είναι ατσαλάκωτο. Ο Γουόρχωλ ήταν που είχε βάλει μια ακίνητη κάμερα αβάν γκαρντ να φιλμάρει κανένα πεντάωρο τον κοιμώμενο εραστή του; Μια τέτοια έντύπωση έχω. Ακίνητη κάμερα...Βλέπω ικανότητα γραφής αλλά τη συνάγω από το αποτέλεσμα που τη βυθίζει εδώ. Θα συνιστούσα κάποιο βιβλίο αφηγηματολογίας , τον Ζενέτ, ας πούμε, και θα προέτρεπα τον γράφοντα να βάλει μπουρλότο στην ευπρέπεια και να αρχίσει ένα κύκλο παιχνιδιών αυτόματης γραφής...Ακόμη και με τα στοιχεία τόσο εμφανούς λογοκρισίας, έχω την απορία να δω ένα παιγνιώδες κείμενο . Η προσπάθεια για απέκδυση αυτής της λογοκρισίας, θα μπορούσε να παράγει αξιομνημόνευτο ύφος. Θα ήθελα να το δω. Τελικά όλοι προσεγγίζουμε άνισα τη γραφή. Αλλά μας δίνονται χάρισμα, αλλά θα πρέπει να τα κατακτήσουμε ασκούμενοι...Για συνεχίστε...</span><br /></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-6133693552656069118?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-34553326345076692642007-05-26T00:57:00.000+03:002007-06-03T17:04:19.942+03:00Ό,τι λέω, γράψε. Είν’ ένας τόπος ανοιχτός, μια απλωσιά, δέντρα δεν έχει, ούτε νερά, τόπος ξερός, γι’ αυτό μου κάνει, γράψε το μέρος. Τόπος καλός για τη δουλειά που θέλω είναι. Δέντρα δεν έχει. Ό,τι φυτρώνει λιγοστό, μια χούφτα χλόη στις βροχές κι όσο αντέξει, μια ανεμώνη εδώ κι εκεί κι όσο αντέξει, δυο μαργαρίτες και κάπου-κάπου χαμομήλι. Τόπος ξερός κι οι πέτρες λίγες και μικρές. Βράχια δεν έχει. Κι αυτό καλό για τη δουλειά που θέλω είναι. Ψηλά δεν είναι, καλά είναι, τι να το κάνω το ψηλά αυτές τις ώρες, για τα πιο πριν είν’ τα ψηλά, όχι για τώρα. Σαν έρθει η ώρα, εκεί το σώμα μου να θάψεις, χωρίς πολλά-πολλά. Βράχια δεν έχει να τους πεις, να μην το φοβηθούν το σκάψιμο, βράχια δεν έχει. Πλάκα δε θέλω, δέκα πετρούλες μάζεψε από γύρω και στρώσ’ τες ίσια κι όμορφα, ίσα το μπόι μου να δείχνουν, δέκα πετρούλες. Πλάκα δε θέλω, στη μέση χώμα, δε σ’ αφήνει η πλάκα ν’ ανασάνεις, δέκα πετρούλες όλες-όλες κι ελαφρές, πλάκα δε θέλω. Σαν έρθει η ώρα. Χωρίς πολλά-πολλά , το γράφεις; Ένα πολλά ζητάω μόνο, γράφε. Τσιγάρα βάλε μου πολλά, όσο μπορείς πολλά, ξέρεις εσύ ποια, όσο μπορείς πολλά τσιγάρα και μία κούτα σπίρτα. Και μη βιαστείς να φύγεις, ούτε τους άλλους να αφήσεις να φύγουν, προπαντός τους άλλους, προπαντός εκείνον, το ζήτησα να πεις και το ‘γραψες, μην τον αφήσεις να βιαστεί, εγώ το ζήτησα να πεις και το ‘γραψες, το γράφεις; Σα δεις καπνό τσιγάρου να ξερνά το χώμα, κοίταξέ τον καλά, ίσια στα μάτια κοίταξέ τον, και φρόντισε να δει που τον κοιτάζεις μες στα μάτια, το γράφεις; Έτσι. Έτσι. Πολύ το θέλω να το δω το ύφος που θα πάρει, χωμένος μέσα στον καπνό που εγώ εγώ εγώ θα του φυσώ στα μούτρα. Άφοβα πια. Δέντρα δε θα ‘χει να κρυφτεί, ούτε αυτός, ούτε κι εγώ, το γράφεις; Δέντρα δε θα ‘χει.<br /><br /><a href="http://www.oyden.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">www.oyden.blogspot.com</span></a><br /><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου: Αυτός που υπογράφει σαν ουδέν, αποτελεί μιαν κατά τη γνώμη μου από τις πιο ενδιαφέρουσες γραφές της ιστόσφαιρας. Όχι επειδή παρέχει μια τελειωμένη γραφή, αλλά κυρίως επειδή πειραματίζεται κάτω από όρους που δείχνουν βαθιά γνώση της ελληνικής και το σπουδαιότερο, μιαν ανοιχτή συνομιλία με το ήθος της αρχαίας. Έχω μια πληροφορία ότι διαβάζει πολύ θεατρικό λόγο αλλά αυτό είναι εμφανές από κείμενά της όπως αυτό εδώ... Στην πραγματικότητα όμως δοκιμάζει γραφές με αποκλειστικό στόχο τη δραστικότητά τους στο διαδίκτυο, κάτι που το συμμερίζομαι προσωπικά και γι αυτό την παρακολουθώ καιρό τώρα...Εκείνο που είναι σίγουρο είναι πως η γραφή της έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις προθέσεις της και σε διαρκή συνομιλία με τους σχολιαστές της δοκιμάζει κάθε φορά καινούριες εκδοχές των βασικών της συστατικών γραφής που είναι η προφορικότητα η δύναμη της παύσης που προσθέτει ένα βάρος, μιαν άλω στα λεγόμενα...και μια διεισδυτικότητα που κάποιες φορές έχει το ήθος του λόγου της κορυφαίας μιας αρχαίας τραγωδίας...Ξεκινώντας από μια θέση ματαιότητας πιστεύω πως ανακαλύπτει μέσα από τη γραφή όχι μόνο μια διέξοδο που ανυψώνει σταθερές γαίες αποξηραίνοντας έλη, αλλά και την σαφή ανάδραση των αναγνωστών της ότι παράγει καταφάσεις στη ζωή και θετικότητες...Η μορφή της γραφής της παραμένει ρευστή, εκτός από τους βασικούς όρους που επισήμανα εδώ, και ως αυτή τη στιγμή η ερευνητική της πορεία συνεχίζεται...Θα ήθελα να προσέξουν και άλλοι την πορεία αυτής της γραφής, γιατί σύντομα θα παρατηρήσουν ότι είναι από τις γραφές που τιμούν την ύπαρξη των ιστολογίων. Πολύ σύντομα θα διαπιστώσουν ότι χωρίς την ύπαρξη του διαδικτύου και με τους εκδοτικούς όρους της εποχής η γραφή αυτή δεν θα μπορούσε να υπάρχει...</span><br /><span style="font-size:85%;color:#3366ff;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#660000;">H γνώμη του Πετεφρή. Αυτό είναι ένα σπουδαίο κείμενο. Στην αρχή νόμιζα ότι ανήκει στα παράγωγα της αυτόματης γραφής- τόσο σοφά είναι κρυμμένα τα μυστικά του.Συμφωνώ με τον Μίχο ότι πρίν τριάντα χρόνια θα ήταν στο συρτάρι ενός ενοχλημένου εκδότη,ενοχλημένου επειδή δεν θα άντεχε το εκτός λογοτεχνικής γραμμής κείμενο.Είναι επιπλέον θεατρικό, συντούτοις και αφηγηματικό, που θα μπορούσε να "ντύσει" εικόνες, ακόμη και ενός εγκλήματος. Είναι ό,τι πιό κοντά στη μουσική διάβασα τελευταία- άν εξαιρέσω τις πρόσφατες "συνέχειες" στο blog του Μπερεκέτη. Δεν ξέρω άν τώρα αρχίζουν τα δύσκολα, φίλη κεφαλή, αλλά σίγουρα εδώ τελειώνουν τα εύκολα.Δέντρα δεν θά΄χει ,διότι.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-3455332634507669264?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-34763630243190371222007-05-16T23:18:00.000+03:002007-06-03T16:57:18.330+03:00&<br /><br /><em>Εμείς αγαπιόμαστε ό,τι και να γίνει, ε;</em><br /><br />Ήθελα να σου γράψω κάτι πιο γλυκομίλητο<br />αλλά δε μ'αφήνει το χαρτί<br />- μ' έχει τυλίξει και βαράει στο ψαχνό<br />για να μου σπάσει τον τσαμπουκά νομίζω<br />και να με κάνει θρύψαλα στη μέγγενή του<br />να γράφω πια μόνο τη λίστα του σουπερμάρκετ<br />και ραβασάκια στον Ιάσωνα. Δεν πειράζει.<br />Θαν τα μασήσω εγώ καλά-καλά τα λόγια<br />και θα προσέχω σαν τα μάτια μου<br />να μην το ξαναπώ το ψέμα<br />και μείνω μόνη μου και στον απάνω κόσμο.<br />Θα βάλω όλη μου την τέχνη<br />και θα τα ξεχωρίσω τα όνειρα απ' τις σάρκες<br />ξύγγι - ξύγγι.<br />Και θα το καταπιώ και το γαμώτο μου<br />κι όλες μου τις βρισιές αχώνευτες.<br />Δεν είναι για το τέλος που οργίζομαι- μη νομίσεις-<br />είναι που δεν το κατάλαβα να σε ρουφήξω πρώτα<br />κι ακόμα σε διψάω.<br />Δεν πειράζει όμως,<br /><br /><em>εμείς αγαπιόμαστε ό, τι και να γίνει..... Ε;<br /></em><br /><br />*<br /><br />Εδώ<br />στο ρείθρο του χρόνου που σφήνωσα<br />κάθετα στο μέλλον να δώσω ένα σάλτο<br />και να τελειώσουν όλα<br />Να σκάσω με φόρα στον πάτο του λάκκου<br />φρεσκοσκαμμένος και να είναι σαν τσουλήθρα<br />που κάνανε τα παιδιά στις σκάλες κι εγώ φοβόμουνα<br />Πάντα φοβόμουνα<br />Όλα τα φοβόμουνα<br />Μού ‘μεινε κειμήλιο ένας γκρίζος φόβος.<br />Καλύτερα.<br />Άσπρα είναι τα άδεια πράματα, τ’ αγίνωτα<br />Μια ατευλεύτητη πρόκληση να δώσεις να δώσεις<br />να δίνεις συνέχεια<br />καντάρια το αίμα<br />να περιφέρεται σκιάχτρο<br />να φοβερίζει τα παιδιά<br /><br />Φυλαχτείτε παιδιά!<br /><br />Από την μπόχα τη μιζέρια την τρέλλα μου<br />Εμένα δεν με νοιάζει κι αν δεν με πλησιάσει πια κανείς σας<br />Εγώ δε χρειάζομαι ανάγκες.<br />Τίποτα δε χρειάζομαι<br />μαθαίνω να είμαι τρελλή βλέπετε<br />κι αυτοί είναι συνήθως αυτάρκεις.<br />Προπαντών, όμως, μη μου χαμογελάτε<br />Τα σκιάζομαι τα σαγόνια σας Κανάγιες!<br />Ουρλιάξτε όλοι μαζί<br /><em>(Μην το εννοείτε, δεν είναι υποχρεωτικό)</em><br />Φωνάξτε να γεμίσω λίγες τρύπες ακόμη<br />από ‘κείνες που αφήνει ο τρόμος<br />να κάνετε κι εσείς το κομμάτι σας να πάρω φόρα....<br /><br />Μπουρλότο και ΒΟΥΡ!<br />κι ας πάνε στο διάβολο και τα ποιήματα<br />να ησυχάσω κι εγώ<br />να ησυχάσετε κι εσείς<br /><br /><a href="http://es-gin-enalian.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">http://es-gin-enalian.blogspot.com/</span></a><br /><br /><br /><span style="font-size:85%;"><span style="COLOR: rgb(51,102,255)">Η άποψη του Μίχου. Υπάρχει μια εμφανής βία που γεννάει η αυτοσυνείδηση...και δεν υπάρχει η πρόθεση μιας ευπρέπειας ποιήματος όταν το περιεχόμενο που καίει επείγει...Αυτή η ιδότυπη τσαντίλα προέρχεται από το γεγονός ότι δεν υπάρχουν βεβαιότητες ότι η φωνή και ότι θέλει να μεταδώσει θα ακουστεί...ότι τελικά η γλώσσα δεν θα προδώσει την ακρίβεια αυτού που θέλει να μεταδοθεί...Η γλώσσα είναι ο εχθρός του ποιητή και δέχεται άτακτή επίθεση σαν ένας εκ των προτέρων προδότης...Εδώ υπάρχει ένας βίος φλεγόμενος και το τελευταίο που θα άφηνε το δέος που γεννά είναι ένας λόγος για τη στρατηγική της έκφρασης... Κάθε λέξη που αναδύεται στη διάρκεια αυτής της αναμέτρησης γίνεται πέτρα καλή για πετροβολήσει όσο το βάρος της...Όταν θα φύγει η γοητεία που μου προκαλούν θα κοιτάξω και τη μορφική τους διάσταση...Το να γράφεις ποίηση είναι τραύμα...αδυναμία που θέλεις να της ξεφύγεις... Πώς; Γράφοντας με το πόδι πιασμένο στο δόκανο που είναι η ποίηση...Αντε τώρα να εξηγήσεις τι σημαίνει γράφω από την απελπισμένη επιθυμία να μην ξαναγράψω... Τι θες ρε Ναταλία; Τα είπαμε, δεν τα είπαμε; Στα τυφλά πάω κι εγώ...Δίχτυ αποκάτω δεν υπάρχει...</span></span><br /><span style="font-size:85%;color:#3366ff;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#660000;">H άποψη του Πετεφρή: τα δύο ποιήματα αδικούνται προφανώς από την συνύπαρξή τους. Επειδή "στοχεύουν", έχουν κοινή συνισταμένη, το ένα δεν βελτιώνει το άλλο, αντιθέτως,σα να ακούς από στερεοφωνικό μιά προδήλως μονοφωνική εγγραφή. Ωστόσο δεν μπορώ να παραβλέψω την εξαιρετικά έντονη "προθήκη¨ στην οποία βρίσκονται: περιφρόνηση της ουσίας υπέρ στακάτων λέξεων που έχουν βάρος και δριμύτητα.Εξαίσια η χρήση του "φοβόμουνα" σε δύο καπακωτούς στίχους. Αλλά επιμένω ότι μιλάει από κει μέσα ένας ποιητικός χαρακτήρας που χρησιμοποιεί ένα καλά χωμενένο σύστημα από ολιγοσύλλαβες περιόδους και το ονομάζει "ποίημα". Επαινώ τις λέξεις, τις έννοιες, το πάθος και τον τρόπο του πελεκήματος, ίσως να έχω μπροστά μου έναν άνθρωπο που έχει γράψει υπέροχα ποιήματα. Οχι αυτά που βλέπω, κι από την μακρόχρονη ανάγνωση, στοίχειωσαν μέσα μου.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-3476363024319037122?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-47289025883504925122007-05-14T01:42:00.000+03:002007-05-16T00:29:10.888+03:00Η 24η Απριλίου 2008 ήταν μια μέρα που θα χαραζόταν ανεξίτηλα στη μνήμη των κατοίκων του μικρού χωριού και γενικότερα στο συλλογικό φαντασιακό των Ελλήνων. Γιατί η φήμη που συνόδεψε αυτό το περιστατικό, το οποίο έλαβε τόπο στο ναό του Αγίου Νικολάου, πέρασε τα σύνορα του χωριού, έφτασε στην πόλη και με την αρωγή των ΜΜΕ έγινε ένας θρύλος που ακόμη και σήμερα, 35 χρόνια μετά, εξάπτει την περιέργεια και δυναμιτίζει το ήρεμο πνεύμα των ορθοδόξων χριστιανών. Γι αυτό το θέμα, που σκανδάλισε τα πλήθη, ακούστηκαν τόσα πολλά, τα οποία ήταν όχι μόνο ανακριβή, αλλά και εμπλουτισμένα με αχρείαστες λεπτομέρειες. Ευτυχώς, ήμουν μπροστά στο συμβάν και μπορώ να σας εκμυστηρευτώ εκ των υστέρων, πάντα με την εξωραϊστική διάθεση που χαρίζει αβίαστα ο χρόνος, όλα όσα συνέβησαν εκείνο το ωραίο πρωινό της Μεγάλης Πέμπτης μέσα στον περίλαμπρο ναό.<br /><br />Η Θεοπίστη ήταν μια πανέμορφη κοπέλα, γύρω στα 25, που είχε πάει στην εκκλησία για να μεταλάβει. Πάντα σοβαρή, ολιγομίλητη και θεοσεβούμενη. Όλοι όσοι την έβλεπαν, έστρεφαν το κεφάλι τους προς το μέρος της και θαμπωμένοι από την ομορφιά της, αφήναν, χωρίς πάντα να το θέλουν, έναν αναστεναγμό. Ακόμη και οι δυο αρχικουτσομπόλες του χωριού, η Φιλιώ η μοδίστρα και η Ελπινίκη, δε μπορούσαν να πουν κάτι κακό γι αυτήν, αλλά τη συμπονούσαν με τον τρόπο τους. «Ωραία κοπέλα και να είναι ανύπαντρη». «Κρίμα, κρίμα. Να δεις που θα παραμείνει ανύπαντρη μέχρι να πεθάνει». «Στοίχημα βάζω ότι θα πάει να γίνει καλόγρια». «Ε ναι, σίγουρα. Από μικρή τη θυμάμαι κάθε Κυριακή να πηγαίνει στην εκκλησία. Μα, άλλα ενδιαφέροντα δεν έχει αυτή η κοπέλα; Έστω να πάει για ένα καφέ, για ένα ποτό, βρε αδερφέ;». «Αυτή η κοπέλα είναι υπόδειγμα ηθικής στο χωριό. Δεν έχει δώσει κανένα δικαίωμα για κουτσομπολιά. Δεν είναι σαν τις άλλες τις χαμούρες. Αυτή είναι τύπος και υπογραμμός».<br /><br />Εκείνη τη μέρα την πέτυχα στο δρόμο. Την καλημέρισα. «Καλημέρα Γιώργο. Καλά είσαι; Θα πάω στην εκκλησία να μεταλάβω. Νήστευα για 40 μέρες. Εσύ πόσο καιρό έχεις να ρθεις εκκλησία;», ρώτησε με έναν γλυκά παραπονιάρικο τρόπο. Της είπα ότι έχω να εκκλησιαστώ τουλάχιστο έναν χρόνο, ενώ μεταξύ σοβαρού και αστείου ομολόγησα ότι ο κυριότερος λόγος για τον οποίο δεν πηγαίνω στο ναό είναι το ότι ο παπα-Νικόλαος είναι ιδιαίτερα κακόφωνος. Μου έριξε ένα αυστηρό βλέμμα και έφυγε. Εγώ πήγα στην καφετέρια, αλλά ήταν κλειστή. Για ένα λόγο, που ακόμη και σήμερα δε μπορώ να εξηγήσω, αποφάσισα να πάω στον Άγιο Νικόλαο. Ίσως οφειλόταν στο ότι είχα δει τη Θεοπίστη ή στο ότι ήθελα να την ξαναδώ. Μα ήταν τόσο ωραία! Φορούσε, θυμάμαι, ένα λευκό πουκάμισο, μια καφέ μάξι φούστα με κάτι λουλουδάκια, τα ξανθά της μαλλιά έπεφταν στους λεπτούς της ώμους, ήταν μια οπτασία!<br /><br />Όταν μπήκα στον πρόναο, άναψα ένα κερί, αυτή με κοίταξε, μου χαμογέλασε, ήρθε προς το μέρος μου και με σιγανή φωνή παραδέχτηκε: «Χάρηκα που ήρθες στην εκκλησία. Νιώθω σα να έκανα μια καλή πράξη σήμερα. Δεν πειράζει που ήρθες στο τέλος της θείας λειτουργίας. Πάω να μεταλάβω. 40 μέρες νηστείας δεν ήταν και λίγες. Τρέμουν τα πόδια μου από την πείνα, αλλά με τη βοήθεια του Θεού καταπολέμησα όλους τους στομαχικούς πειρασμούς». Κούνησα συγκαταβατικά (πιο πολύ μηχανικά μάλλον) το κεφάλι μου και την είδα να κατευθύνεται μαζί με τους άλλους πιστούς προς το μέρος της Ωραίας Πύλης, όπου ετοιμαζόταν να βγει ο παπάς, για να κοινωνήσουν. Τα χείλη του αριστερού ψάλτη έψελναν με ευλάβεια το «μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέρχονται». Οι πιστοί μεταλάμβαναν το σώμα και το αίμα του Κύριου ημών Ιησού Χριστού. Η Θεοπίστη είχε μείνει τελευταία. Την στιγμή που έφτασε μπροστά από τον ιερέα, έπιασε ξαφνικά το κεφάλι της, παραπάτησε ζαλισμένη και έπεσε κάτω στο δάπεδο μπροστά στον παπά. Αυτός ξαφνιάστηκε, έκανε μια κίνηση σαν να προσπάθησε να την πιάσει, αλλά η κίνησή του ήταν αναποτελεσματική. Το μόνο που κατάφερε ήταν να αφήσει από το χέρι του το δισκοπότηρο με την αγία μετάληψη, η οποία χύθηκε όλη στο πρόσωπο και στα ρούχα της Θεοπίστης. Ο κόσμος πάγωσε. Ο ψάλτης σταμάτησε και άρχισε να βήχει. Ακόμη και η Φιλιώ σταμάτησε τα κουτσομπολίστικα ψουψουψού με την Ελπινίκη και κοίταζαν το παράξενο θέαμα. Εγώ πάλι ήθελα να γελάσω, αλλά με τη βοήθεια του Θεού κρατήθηκα. Η Θεοπίστη κάτω αναίσθητη, βρεγμένη από τη θεία κοινωνία με τον παπά από πάνω να την κοιτάει αμήχανα. Νεκρική σιωπή. Εκκωφαντική, θα μπορούσα να πω. Τότε ο παπάς έκανε ένα νόημα και ο δεξιός ψάλτης ξεκίνησε πάλι να ψέλνει. Ο ιερέας έσκυψε πάνω από τη Θεοπίστη και άρχισε να την αγγίζει. Το ορθόδοξο δόγμα υποστηρίζει ότι είναι φριχτή αμαρτία να πάει χαμένη η θεία κοινωνία. Ο παπα-Νικόλαος έσκυψε, λοιπόν, από πάνω της και άρχισε να τη γλύφει στο πρόσωπο και στο λαιμό. Δεν έπρεπε να πάει χαμένη η μετάληψη. Έβγαλε μετά τα άσπρο της πουκάμισο, την έγδυσε και κοιτούσε το στηθόδεσμό της. Ο κόσμος άρχισε να νιώθει αμήχανα. Από κάπου ακούστηκε το γνώριμο ψουψουψού της Φιλιώς, κάποιες γιαγιάδες σταυροκοπήθηκαν και πήγαν προς την έξοδο του ναού, ενώ κάποιοι άλλοι προχώρησαν προς το μέρος του ιερέα. Εκείνος αφαίρεσε τον στηθόδεσμο της. Αμέσως μετά, τη φούστα της. Οι 10 λέξεις που εκστόμισε έσκασαν σα βόμβα μεγατόνων: «Πω πω τι μουνάρα είσαι συ. Θέλω να σε γαμήσω». Και αφού αφαίρεσε τα άμφιά του, έβγαλε και το κιλοτάκι της Θεοπίστης και άρχισε να τη γαμάει. Ο παπάς προφανώς είχε θαμπωθεί από την ομορφιά της Θεοπίστης και είχε φτάσει σε έκσταση και σε έναν παροξυσμό που τον αποπροσανατόλιζε από τον παρόντα χωροχρόνο. Η Θεοπίστη ξύπνησε από τον πόνο και άρχιζε να ουρλιάζει «Μη, ρε τραγόπαπα είμαι παρθένα», για να πάρει την αποστομωτική απάντηση: «΄Ησουν παρθένα». Το θέαμα ήταν το πιο αλλόκοτο της ζωής μου. Θυμήθηκα τη σκηνή των οργίων στο «Μάτια ερμητικά κλειστά» και συμπέρανα ότι εκείνη η σκηνή ωχριούσε μπροστά σε αυτά που διαδρματιζόταν μέσα στο ναό. Ο κόσμος άρχισε να φωνάζει αποδοκιμαστικά, τρεις πιστοί που μόλις είχαν μεταλάβει ξερνούσαν, ένας παππούς έβριζε τον παπά με φριχτές χριστοπαναγίες, μία γιαγιά λιποθύμησε, ο ψάλτης φώναξε κάτι ακατάληπτο, κάποια παιδάκια έκλαιγαν, η παπαδιά έτρεξε ντροπιασμένη προς την έξοδο, ένας πολυέλαιος κουνήθηκε και έπεσε στο πάτωμα, μερικά κεριά έσβησαν, κάποια άλλα άναψαν, μια εικόνα κατακρημνίστηκε, πολλά καντήλια έπεσαν στο δάπεδο και έγιναν κομμάτια, τρία σκυλιά μπήκαν στο ναό γαβγίζοντας, τα φώτα αναβόσβηναν μόνα τους, κάποιοι έτρεξαν βλαστημώντας προς το νάρθηκα, εγώ έμεινα να κοιτάω σαν να είμαι μπανιστηρτζής, η Φιλιώ με την Ελπινίκη φώναζαν «Στην πυρά, ω κολασμένοι», ο νεοκόρος εκστόμισε κάποιες τρομερές βρισιές, αλλά ο παπάς συνέχιζε το μηχανικό του έργο μέχρι που φώναξε «Χύνωωωωωωω ρε». Τότε η Θεοπίστη τον κοίταξε με λάγνο ύφος και ομολόγησε: «Θέλω κι άλλο».<br /><br />Μετά από λίγες ώρες πλάκωσαν τα κανάλια και έγινε το σύστριγκλο. Το χωριό παρομοιάστηκε με τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Ο παπάς και η Θεοπίστη εξαφανίστηκαν. Κανείς δεν τους είδε να βγαίνουν από το ναό, στον οποίο πραγματοποιήθηκε ξανά θεία λειτουργία ύστερα από 2 χρόνια, αφού προηγουμένως είχε διαβαστεί εξορκισμός από τον ίδιο τον αρχιεπίσκοπο. Μάλιστα ο μητροπολίτης αφόρισε και τη Θεοπίστη και τον παπα-Νικόλαο. Το χωριό έμεινε εκείνο το Πάσχα χωρίς ιερέα. Οι πιστοί αναγκάστηκαν να παρακολουθήσουν την αναστάσιμη λειτουργία στο διπλανό χωριό. Για πολλά χρόνια κανείς δεν είχε ακούσει κάτι νεότερο για το ζευγάρι. Μόλις πρόπερσι άκουσα κάτι φήμες ότι ο παπάς πέθανε, ότι η Θεοπίστη είναι η μάνα 7 παιδιών, εκ των οποίων το πρώτο γεννήθηκε με δύο κεφάλια, με κατακόκκινα μάτια και με διχαλωτή γλώσσα και ότι ύστερα από αυτή τη διαπόμπευση κατέφυγαν σε ένα νησί του Ιονίου, όπου δεν τους γνώρισε παραδόξως κανείς και ότι έβγαζαν τα προς το ζην με το εμπόριο ινδικής κάνναβης. Αλλά για όλα αυτά δεν είμαι σίγουρος. Θα σας γελάσω και δεν το θέλω.<br /><br /><a href="http://numbinvolos2006.blogspot.com/"><span style="font-size:85%;">http://numbinvolos2006.blogspot.com/</span></a><br /><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >H άποψη του Πετεφρή: δεν είστε μόνος, κι αυτό είναι σίγουρο! η βαθύτατα ανθρωπιστική, ηθολογική σας στάση, που εκφράζεται (λέμε τώρα..) με την περιγραφή μιάς <em>ύβρης, </em>είναι πειραχτική, άρα βελτιωτική της συμπεριφοράς, "προκλητική" από αγωνία, και "εκτός γραμμής" από περιφρόνηση προς την ξύλινη, τρέχουσα ηθική.Δεν χρειάζεται να ανατρέξω (ευτυχώς!) στον Αριστοφάνη. Η αίσθηση ότι μέσα στο τυπικό των θρησκειών, υπάρχει ένας ωμός πόθος της σάρκας του άλλου, είναι αρκετά κοινή.Έχω αναφέρει πάλι την κατηγορία ενός "μάρτυρα¨ στα καμώματα του πρωτοπαπά Κωνσταντίνου Καβάσιλα, το έτος 1400: βάφτιζε ένα παιδί και είπε στην κουμπάρα, την ώρα που έβαζε στο παιδί το χρίσμα:<em> φέρε να αλείψω τώρα του μουνίν σου, ίνα μη συγκάπτη </em>(να μη συγκαίγεται). Και αρκετά ευρήματα στις <em>ασεβείς</em> ταινίες του Μπουνιέλ. Και βέβαια, ο αιγύπτιος ιερέας στις "τελευταίες ημέρες της Πομπηίας" που επιθυμεί να κουτουπώσει την χριστιανή, κι άς πέφτουν κολόνες από τον σεισμό.Και ο Καρκαβίτσας, στα <em>λόγια της πλώρης</em>, γαμάει τον διάβολο.Και βέβαια, ο Μπόστ, με <em>το αμάρτημα της μητρός μου</em>( "όταν η μητέρα μου αποφάσισε να γίνει πόρνη..."). Αυτού του τύπου η διήγηση παραμένει επίτηδες σοβαροφανής, βγάζει πολύ γέλιο με την ουδετερότητά της, ή ,όταν απομιμείται και συγκεκριμένη θρησκευτικη ρητορική, είναι πραγματικά γουστόζικη (όπως η holy hand grenade των Μόντι Πάιθονς). Εσείς, απο απειρία ή συγκρουόμενους στόχους, δεν διαλέξατε ένα ξεκάθαρο "εξαγνιστικό" ύφος. Η κοπέλα παραείναι ελκυστική, παρά την νηστεία της ,αφήνει λυτά τα μαλλιά της, πιάνει κουβέντα στον νάρθηκα με έναν νεαρό, είναι αφελής αλλά όχι του θανατά. Θα είχατε πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα με ένα πιό σφιχτό ύφος. Αλλά δεν πειράζει. Ορθά διαλέξατε μικρό χωριό, κουτσομπόλες, εκκλησία και την πεποίθηση ότι η θεία κοινωνία δεν πρεπει να πέσει στο έδαφος, ως υπέρτατη αρχή τυπολογίας. Αλλά δεν ξέρετε πως θα είναι τα ΜΜΕ σε 35 χρόνια, όπως κανένας δεν ήξερε πως θα είναι τα ΜΜΕ του 2007, κατά το 1972. Θέλω πώ ότι το 2042, μπορεί να πλακώνονται μέσα στις εκκλησίες, γλείφοντας ο ενας τον άλλον και να μη τρέχει κάστανο, χωρίς να δημιουργούν "είδηση". Προτιμήσατε την ανεκδοτολογική πτυχή, αυτή που έχει οδηγήσει κατά καιρούς σε ωραία ανέκδοτα γιά τους παπάδες (όπως εκείνο με τον ιερέα που μπαίνει με το θυμιατό σε τεκέ με gay χρήστες και ένας του λέει: έ, γλυκειά μου, το τσαντάκι σου έπιασε φωτιά!). Με δυό λόγια, θεωρώ λάθος που βάζετε στο σήμερα το γεγονός και το σχολιάζετε από το μέλλον, επειδή τα κριτήριά σας παραμένουν του παρόντος και με το παρόν ασχολείστε. Αλλά έχετε ευρυχωρία φρονήματος και αυτό μου αρέσει- πάντοτε υπάρχει καιρός να στρώσετε ένα ύφος και καλές τεχνικές. Η τελευταία παράγραφος είναι απίστευτα καλή- στρώνετε.</span><br /><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Αν ,μαζί με το ξαφνικό και "ασεβές" γαμήσι σατιρίζατε και γλωσσικά το γεγονός, θα ήσασταν στα πρόθυρα του αφορισμού και της οργής των "ευσεβών".Η γλώσσα σας τώρα, είναι δεόντως νερωμένη και αραιωμένη. Δοκιμάστε κι άλλα.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Η άποψη του Μίχου. Μια φορά που μιλούσμε για τον Τζώρτζ Μπατάϊγ, λεει ένας της παρέας, ποιόν;, αυτόν που κατουράει δισκοπότηρα;... Θυμήθηκα και τον Ντε Σαντ με τις εσκεμμένες βεβηλώσεις, και το ρόλο του διευθέτη. Μετά την Πάπισσα Ιωάννα που γεννάει εξώγαμο ως πάπας...πιθανές προεκτάσεις του κειμένου εδώ... Αλλά εδώ έχουμε μια ήθογραφία, πάνω στην άποψη ότι η θεία κοινωνία δεν πρέπει να χυθεί, και αφού χύνεται, χύνουν όλοι μαζί...) Η ιστορία πάσχει από αληθοφάνεια...Η τύπισσα δεν έχει συμπεριφορά θεούσας, η ηλικία της δεν δικιολογεί την κοινωνικότητα που έχει, οι θεούσες είναι αμίλητες σ΄αυτή την ηλικία... Στην πραγματικότητα, αν συνέβαινε αυτό που περιγράφεις μάλλον το εκκλησίασμα θα το πληροφορούνταν με κραυγές από το χώρο της εξομολόγησης.... Η όλη ιστορία ξεκινάει από το αν η θεία κοινωνία χυνόταν...Αυτό που έρχεται να τη στηρίξει έχει την πιθανότητα της φαντασίας και όχι της αληθοφάνεια που απαιτείται, από ένα σημείο και μετά υπάρχει μια γρήγορη τακτοποίηση που επιταχύνει το ρυθμό της αφήγησης γιατί το κλού εξαντλήθηκε και η ιστορία πρέπει να κλείσει... Θεώρησες πως η τόλμη θα ήταν αρκετή για να διεκπεραιώσεις την αφήγηση και άφησες την ιστορία αφρόντιστη πραγματολογικά και αφηγηματικά. Η βέβηλη πρόζα έχει παράδοση, ανέφερα στην αρχή μερικές πηγές, και έχει απαιτήσεις περισσότερες από μιας πρόκλησης... Εγώ θα αρχιζα από τη Β΄επιστολή προς Κορινθίους όπου ο απόστολος Παύλος ασχολείται με τις γυναίκες που γλωσσολαλούν... μετά θα έκανα μια βόλτα σε εκκλησίες Πεντηκοστιανών να δω τα παραληρήματά τους, μετά πιθανόν σε κάποιες εκκλησίες που ξορκίζουν δαιμονισμένους...Σοβαρή έρευνα δηλαδή κι όχι στρακαστρούκες για να προκαλέσουμε το Χριστόδουλο... Διότι κάποτε υπήρχε και ένας άγιος Πρεβέζης του οποίου τα αφηγήματα είχαμε την τύχη να διαβάσουμε στην ώρα τους... Δοκίμασε κάτι πιο πειστικό, γιατί προσωπικά έχω την αίσθηση ότι μπορείς αλλά δεν το κάνεις από τη χαρά του ευρήματός σου... και από βιασύνη... Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω; Έχεις μια μελωδία και την ενορχηστρώνεις πρόχειρα και φαλτσαριστά...γελάμε με το έυρημα σαν ανέκδοτο και πετάμε τα υπόλοιπα στη θάλασσα...</span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-4728902588350492512?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-90549341260347912992007-05-08T08:14:00.000+03:002007-05-09T07:04:38.457+03:00Η Σταχτοπούτα ήταν ζώο γλοιώδες με πόδια οχτώ και γοβάκια χιλιάδες. Όταν καθόταν σταυροπόδι μάγευε τους πρίγκιπες και κόλαζε τους κολασμένους. Ήταν στ' αλήθεια υπηρέτρια και καταπιεσμένη μα ήταν για τις θετές αδελφές της πρότυπο φιλοδοξίας και εξέλιξης. Η σκλάβα αυτή παρέδιδε ιδιαίτερα μαθήματα επιτυχούς σταδιοδρομίας. Φρόντιζε επιμελώς την επιδερμίδα της και ενίοτε τύλιγε κάποιον φαντασμένο γαλαζοαίματο, όπως ακριβώς ενώνουν ένα ζευγάρι οι χειροπέδες του γάμου και όπως δένεται μια μπομπονιέρα με το κοτσάνι ενός τριαντάφυλλου. Τις νύχτες παραμιλούσε γιατί μπροστά της εμφανιζότανε μία νεράιδα, πρόσωπο μαγικά ασυνήθιστο μα συνάμα καθημερινό, που της δίδασκε ότι γίνεται η κολοκύθα άμαξα, η δούλα πριγκίπισσα, το έντομο νεράιδα, εφόσον το πιστέψει. Με έναν ανατρεπτικό χτύπο του ρολογιού, το παραμύθι τελειώνει με την πιο ευτυχή κατάληξη.<br /><br />Μα το παιδικό παραμύθι άφησε τις αποχρώσεις του στη ζωή. Κανείς δε θέλει την κολοκύθα εκτός αν γίνει κάποτε άμαξα. Τα έντομα πιστεύουν ότι είναι νεράιδες. Οι πρίγκιπες ονειρεύονται ότι μέσα απ' τις στάχτες ανασύρουν μια οπτασία. Οι έκφυλοι εκστασιάζονται με το χώρισμα των πλοκαμιών ενός χταποδιού. Ακόμα και η πριγκίπισσα η ίδια φαντασιώνεται ότι υπήρξε ταπεινή δούλα. Και τελικά όλοι δένουν την μπομπονιέρα των γάμων τους με το κοτσάνι ενός λουλουδιού φιλοδοξώντας πως θα αλλάξει κάποτε σε λευκή μεταξωτή κορδέλα.<br /><br /><a href="http://fightback-naoum.blogspot.com/"><span style="font-size:78%;">http://fightback-naoum.blogspot.com/</span></a><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,102,255);font-size:85%;" >Η άποψη του Μίχου. Η ιστορία σου έχει το νεύρο που χρειάζεται για να ανατρέψει το παραδομένο παραμύθι... Φορτωμένο βέβαια πολύ από εκείνο το βιβλίο που ετιτλοφορείτο, "Το σύνδρομο της Σταχτοπούτας", το συμμετρικό του είναι "Το σύνδρομο του Πήτερ Παν", που κι αυτό έχει κωδικοποιηθεί. Το παιδικό παραμύθι είναι καιρός τώρα που θεωρείται τόσο σοβαρό όσο ένα συλλογικό όνειρο...πολύ βαθιά συνδεδεμένο με τη ζωή. Και τα παιδιά μου απαγγέλουν τακτικά τον ρούνι ρούνι, το ύπουλο κακό γουρούνι του Τριβυζά...Οι ανατροπές των παραμυθιών έχουν τη ιστορία τους... Θέλω να πω, η ιστορία πάσχει πραγματολογικά και όχι εκφραστικά. Τόσος κόπος και σπατάλη κλισέ για να στηριχθεί ο μικροαστικός φόβος για το γάμο; Η Σταχτοπούτα σου διατηρεί κάτι από την ευπλαστότητα των καρτούν του Γουόλ των Πινκ Φλόϋντ και η όλη αφήγηση δεν τσιγκουνεύεται σε επιτυχημένα λίγο ως πολύ σύμβολα. Το τελικό αποτέλεσμα μας ανεβάζει σε μια επιφάνεια "ασήμαντη", που δεν ξεπερνάει τα όρια ενός εκδικητικού παιγνίου στο κορίτσι που μας άφησε και την άλλη Κυριακή παντρεύεται... Προσωπικά θα με κάνεις να μεταφράσω για χάρη σου μερικά κείμενα στο μπλογκ μου, από τον Αουγκούστο Μοντερόσο, που με παρόμοια υλικά έφτιαξε ένα ολόκληρο βιβλίο με τον τίτλο: Το Μαύρο Πρόβατο και άλλοι Μύθοι, προχωρώντας σε μια συνολική κριτική του περιγύρου του... Και κάτι τελευταίο. Το επικίνδυνο με αυτού του είδους τα κείμενα είναι πως ενώ σε γοητεύουν σαν τον ρίπτη των μαχαιριών στο κορίτσι που κάθεται ακίνητο απέναντι, καίγονται σαν πυροτεχνήματα και ξοδεύοντι σαν ευφυολογήματα.... Όλα αυτά για να σε παρακινήσω να συνεχίσεις τις δοκιμές, κυρίως ανεβάζοντας τον πήχυ των προς μεταποίηση παραμυθιών...</span><br /><span style="font-size:85%;color:#3366ff;"></span><br /><span style="font-size:85%;color:#660000;">H άποψη του Πετεφρή: Μάλιστα. Μετά την πρώτη υποβολή (και πλήθος κειμένων του που μεσολάβησαν από τον Φεβρουάριο) ο Φάιτμπακ ( ή μήπως Φιχτμπάχιος;) καταφέρνει να βάλει εκείνην την εκρηκτική ποσότητα λέξεων που τον βασανίζουν αθεώρητες και ανέλεγκτες μέσα στο καλούπι ενός συγκεκριμένου μύθου (ίσως να είναι και ένα δημοφιλές στερεότυπο). Τι κερδίζει έτσι; τον στόχο του, γιά την παραγωγή ενός αξιαναγνώστου κειμένου, αργότερα, όταν το πάρει απόφαση. Δεν κυκλοφορεί γενικώς πολύς μανιχαϊσμός στην λογοτεχνία. Ο Φιχτμπάχιος δίνει την εντύπωση μιάς δυνατής προσωπικότητας που είναι πιό ασκημένη στον δημόσιο έλεγχο από τα δημιουργήματά της. Αλλά η Σταχτοπούτα του βρίσκεται μέσα στο καλό, ζεστό καλαπόδι,και άν ακολουθήσει τον πορτολάνο του Μίχου,θα τα πάει μιά χαρά. Με το ένα μάτι βέβαια, καρφωμένο στην παρατήρηση ότι τέτοια κείμενα "καίγονται σαν πυροτεχνήματα και ξοδεύονται σαν ευφυολογήματα". Γι αυτό και προσθέτω ακόμη έναν μπούσουλα: σαφώς χρειάζεται λιγότερη εξτραβαγκάνζα, δηλαδή λιγότερα λογάκια με πυκνά "σημαινόμενα". Δηλαδή, παράλληλα με την "μεταποίηση" παραμυθιών, να προχωρήσει (ο Φιχμπάχιος εννοώ) και στο έμμεσο σχολιασμό (γιατί όχι και στην αναμέτρηση) με την ανάλογη ποιητική γραμματολογία, που είναι άφθονη στην μεταπολεμική εποχή.</span><br /><span style="font-size:85%;color:#660000;">Δοκιμαστικά προτείνω: μη ταράττεις, Φιχτμπάχιε, ΟΛΟΥΣ τους κύκλους του συμβόλου που επιθυμείς να ανατινάξεις. Κράτα όλην την δορά του μύθου. Και την βασίλισσα, και τις ανεπρόκοπες κόρες, και τον αβραμόπουλο- πρίγκηπα, όλην την σάχλα. Να καταλήγει το κείμενο στο ότι η κυρία ήταν εντέλει ζώο γλοιώδες με πόδια οκτώ και γοβάκια χιλιάδες, όχι να ξεκινάει έτσι. Οι αναγνώστες πιά, ασκημένοι στην ανίχνευση της μπαλαφάρας "ποιό να είναι άραγε το μήνυμα", είναι μαζί αναγνώστες και τυφλοί. Μύθους μετά ποιήσεως ξετινάζει και ο Καλχαλίας-κλέψε και από αυτόν.</span><br /><span style="font-size:85%;color:#660000;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-9054934126034791299?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-69562790993908351982007-05-02T12:40:00.000+03:002007-05-04T12:15:48.566+03:00<div style="text-align: left;"><span style="font-family:verdana;">Ήρθε από το πουθενά. Ήμασταν αραχτοί –σταθερή κατάσταση, στο γρασίδι της Παντείου, κάτω από το άγαλμα. Θυμάμαι κιόλας πως κάποιος είχε κολλήσει με σελοτέιπ ένα τσιγάρο στον έρημο τον άγαλμα Πάντο (όχι του Ολυμπιακού -δεν υπήρχε αυτός τότε). Σερνόμασταν, αποβλακωμένοι από τον ήλιο, έπαιζαν και κάτι ούζα –σταθερή κατάσταση. Αντιμετωπίζαμε το φλέγον πρόβλημα –στο καφενείο απέναντι ή στο σπίτι του Θεσσαλονικιού, δυο τετράγωνα δρόμος; Άλυτο πρόβλημα, είχαμε αποκάμει –ούτε το μπουκάλι του ούζου δεν μπορούσαμε να μετακινήσουμε, που του είχε κάνει δεύτερη ζύμωση ο ήλιος. Έπαιζε και κάποιο μάθημα στο αμφιθέατρο, αλλά γι’ αυτό, ούτε λόγος –σταθερή κατάσταση. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >Με τον καφέ έχει να κάνει</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Εκεί λοιπόν λιαζόμασταν, σαν τα σκουλήκια μετά τη βροχή όταν είδαμε μια αρβύλα. Να σπρώχνει το ούζο. Το οποίο πήγε και κάθισε κάτω από τις σημειώσεις Στατιστικής, που τις είχε κάνει πυργάκι κάποιος βαριεστημένος σκουλήκης. Και ακούμε κάτι σαν «μαζέψτε το ούζο σας ρε μάγκες –θα μαστουρώσει το άγαλμα από τις αναθυμιάσεις».</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Καλώς τον εξυπνάκια», σκέφτηκαν τα μισά μυαλά που κυλιόντουσαν στο γρασίδι (τα άλλα μισά είχαν ναρκωθεί εντελώς και σκέφτονταν αν γίνεται να κατουρήσεις χωρίς να σηκωθείς από τη θέση σου). Κάποιος του είπε «μάζεψέ το εσύ ρε φίλε, που είσαι και μορφωμένος», ενώ κάποιος άλλος μουρμούρισε την κατεξοχήν λιώμα-φράση «κάτσε και σκάτσε». Να μην τα πολυλογώ, κάθισε στο μαρμάρινο παγκάκι, τρία μέτρα απόσταση.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Τον χαζεύαμε, διαδικασία επίπονη (αφού πιωμένος και αποβλακωμένος νετάρεις μέσα από καλειδοσκόπιο) αλλά και διαφωτιστική. Είχε κάτι μαλλιά ο κερατάς, μαύρα σαν τη ματαιότητα και όρθια σαν υποδοχή νέο-εκλεγέντος Πρωθυπουργού. Δεν φαινόταν ιδιαίτερα ψηλός, αλλά δεν ορκίζομαι κιόλας. Φορούσε ένα από εκείνα τα στρατιωτικά τζάκετ που μας είχαν γίνει δεύτερο πετσί τότε. Τον κοιτάζαμε που κάπνιζε -κι αυτός κοίταζε πίσω από τα κεφάλια μας. Κάποιος ψάρωσε και γύρισε να δει τι χαζεύει ο Μυστήριος, για να φάει μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα από τον, σχετικά νηφάλιο, διπλανό του.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Τώρα που το σκέφτομαι, θα πρέπει να ήταν τραβηχτικός ο Μυστήριος. Γιατί, την ώρα που αρχίσαμε να μαζεύουμε τα πτώματά μας από το γρασίδι, με προορισμό το καφενείο, μια από τις κοπέλες της παρέας του πέταξε την πρόταση. «Πάμε για καφέ απέναντι, δεν έρχεσαι κι εσύ;». Πάω στοίχημα πως, όσοι από την παρέα διατηρούσαν κάποια επαφή με την πραγματικότητα, σιχτίρησαν απορημένοι. «Τι σκατά δουλειά είχε μαζί μας ο Μυστήριος; Παρέα είμαστε ρε γαμώτο, δεν είμαστε μπουρδέλο –να μπαινοβγαίνει ο κάθε άσχετος!»</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Στο καφενείο κάθισα απέναντί του. Για να μπορώ να τον κόβω άνετα, ένεκα η περιέργεια. Τον παρακολουθούσα λοιπόν που έπινε τον καφέ του όσο η συζήτηση άναβε. Πλησίαζαν οι φοιτητικές εκλογές και ήμασταν όλοι στην τσίτα. Ξέραμε πως η Πανσπουδαστική θα πάρει τις περισσότερες έδρες, ξέραμε πως η ΠΑΣΠ θα χάσει κι άλλο έδαφος (κόντευε τετραετία, το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση –ο λαός στην απουσία). Το θέμα ήταν αν ο Ρήγας θα ανέβαινε ή θα έπεφτε. Στον Ρήγα ήταν μπόλικοι φίλοι μας, αλλά, πέραν τούτου, κοινοβουλευτισμός ίσον κρετινισμός. Και κάτι εξωκοινοβουλευτικοί που κατέβαιναν στις εκλογές ήταν επιεικώς ανύπαρκτοι, καταδικασμένοι στη γραφικότητα, στην άλλη γωνιά από τους ΔΑΠίτες. Με όλο αυτό το χάος, ποια η θέση της παρέας;</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Οι θέσεις που αναπαύονταν στο τραπέζι, ανάμεσα σε πακέτα Camel και νεσκαφέδες ήταν περιορισμένες. Να ψηφίσουμε Ρήγα ή να πάμε εκδρομή στο Καπανδρίτι; Δίλημμα από τα «για δυνατούς λύτες». Να ψηφίσουμε παράταξη που ήταν παρακλάδι κοινοβουλευτικού κόμματος μας καθόταν στραβά. Αλλά και να αφήσουμε τους Κνίτες να μας πηδάνε ανεξέλεγκτα για έναν ακόμα χρόνο, δεν το καταπίναμε εύκολα. Για τους γραφικούς αριστεριστές –ούτε λόγος. Να ψηφίσεις κάτι και να ντρέπεσαι να το παραδεχτείς μετά –δε λέει.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Δηλαδή δεν παίζει άλλη προοπτική;» ρώτησε στο ξεκάρφωτο ο Μυστήριος. Τώρα, ποιόν ρώτησε, δεν κατάλαβα. Εξακολουθούσε να καπνίζει κοιτάζοντας την καγκελόπορτα, απέναντι. Είχε αρχίσει να μου σπάει τα νεύρα ο Μυστήριος. Είναι μαλακία να μιλάς και να μην κοιτάς τον άλλον, ρε παιδί μου. Φαίνεσαι κάλπης, άσε που μπερδεύεται κι ο άλλος, γιατί δεν ξέρει που μιλάς.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Και πως είπαμε ότι σε λένε ρε μεγάλε;», ρώτησε ο πονηρός της παρέας.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Δεν είπαμε και δεν είναι εκεί το θέμα. Ρωτάω -μόνο ο συμβιβασμός και η αδιαφορία είναι οι εναλλακτικές σας», συνέχισε το καμάκι του στην καγκελόπορτα ο Μυστήριος.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Έγινε του κοινοβουλίου στην παρέα. Όλοι φώναζαν, όλοι διαφωνούσαν και κανένας δεν ακουγόταν. Για το επόμενο εικοσάλεπτο έπεσαν απόψεις περί του αδιέξοδου εκλογικού συστήματος, διανθισμένες με κάποια «και τι σε νοιάζει εσένα», «τι προτείνεις δηλαδή;» και μπόλικα «δε μας γαμάς» εναλλάξ με «δε γαμιέσαι». Ο Μυστήριος εκεί -μουγκός στο παθιασμένο φλερτ του με την καγκελόπορτα. Μέχρι που βαρέθηκε, είδε πως η καγκελόπορτα δεν έπεφτε με τίποτα, ένεκα η σοβαρή της σχέση με τους μεντεσέδες και σηκώθηκε.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Εγώ λέω να την κάνω. Μου έπεσε βαριά η σκουριά», είπε -καταφανώς στην καγκελόπορτα. </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >Με τα ψηφοδέλτια έχει να κάνει</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Τον ξεχάσαμε τις επόμενες μέρες τον Μυστήριο. Έπεσαν μαζεμένα κάτι μεθύσια άγρια στα προεκλογικά πάρτυ, ανοίξανε και μερικά κεφάλια στην πλατεία, από την προεκλογική σκούπα των ΜΑΤ –είχε κίνηση το μαγαζί. Όταν έφτασε η ώρα της εκλογοαπολογιστικής σερνόμασταν σαν τις σαύρες. Με μολυβένια κεφάλια από τα ξύδια και πονεμένες πλάτες από τα γκλομπς ασκούσαμε το ιερό δικαίωμα της σιέστας, όσο τα κομματόσκυλα αγόρευαν στο αμφιθέατρο.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Εντάξει, το παραδέχομαι, ήμασταν με το ένα μάτι ανοιχτό –περιμένοντας τους ΔΑΠίτες για να αρχίσουμε τα καφριλέματα. Κάποιοι από εμάς είχαν έτοιμες τις προκηρύξεις της «Χρυσής Αυγής» για χαρτοπόλεμο καλωσορίσματος, άλλοι είχαν καβαντζάρει τις γλάστρες από την Πρυτανεία, με ανεξιχνίαστους σκοπούς. Νεκροζώντανοι του κερατά, με αγαθές προθέσεις και πονηρές διαθέσεις.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Μάλλον με είχε πάρει ο ύπνος γιατί δεν τον είδα την ώρα που ανέβαινε στην έδρα. Αλλά με ξύπνησε η φωνή του κι έμεινα να τον κοιτάζω σαν χαζός, ενώ αυτός ανέπτυσσε τις θέσεις του στο παράθυρο, τέρμα πάνω, στην άκρη του αμφιθεάτρου. Ο Μυστήριος μαλάκας.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Αλλά είχε αέρα –το παραδέχτηκαν όλοι, εκείνη τη μέρα. Μίλησε για το πεθαμένο φοιτητικό κίνημα, που δεν ήταν πια κίνημα, αλλά κέντρο εκπαίδευσης των κομματικών στελεχών. Είπε για κόντρα από θέση. Αυτοί που είναι μέσα κι εμείς που είμαστε απέξω. Και δεν είναι μαλακία να υπερασπίζουμε τα συμφέροντα των μέσα, εμείς οι απέξω; Ή να γυρίζουμε την πλάτη σαν αγάμητες γεροντοκόρες; Έτσι το είπε ο Μυστήριος. Αγάμητες γεροντοκόρες. Πετάχτηκε ο αρχι-Κνίτης να του πει για σεβασμό των διαδικασιών, αυτός όμως εκεί -συνέχισε να εξηγεί στο παράθυρο –λες και ήταν μύγα ο Κνίτης. Σηκώθηκαν και κάποιοι βάρβαροι, φώναξαν «αφήστε το παιδί να μιλήσει», παρά λίγο να πέσει ξύλο. Αλλά αυτός στον κόσμο του. Κολλημένος με το παράθυρο. Τελείωσε καλώντας μας σε μια από τις αίθουσες του δευτέρου ορόφου.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Πήγαμε όλοι -σιγά μη χάναμε τον Μυστήριο. Καθόταν στο τελευταίο έδρανο της αίθουσας και παρακολουθούσε τον κόσμο. Είχαν έρθει κάτι πρωτοετείς, περίεργοι και φιλομαθείς. Κάποιες γκόμενες μυστήριες, μαζί με τους συνήθεις βάρβαρους. Μερικοί ξέμπαρκοι που πήγαιναν παντού και άλλοι, παντελώς αταξινόμητοι. Πάνω από 100 άτομα είχε ο Μυστήριος κι όλο ερχόντουσαν. Εγώ, θυμάμαι, ήθελα απεγνωσμένα να ξεράσω –με είχε χαλάσει ένα φαρμακευτικό κοκτέιλ. Ήταν και μια βαβούρα ανυπόφορη, οι δικοί μου προσπαθούσαν να ρίξουν κάποια από τις μυστήριες, στο πίσω μέρος κάποιοι έστριβαν μανιωδώς τσιγάρα. Βγήκα έξω να ξεθολώσω και έχασα την εισαγωγή.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Όταν ξαναμπήκα, είδα κάποιον παπάρα να αγορεύει και έμαθα πως ο Μυστήριος είχε ζητήσει να μιλήσει όποιος ήθελε και για ότι ήθελε. Τώρα καθόταν στην έδρα, δίπλα στον εκάστοτε ομιλητή και τον βοηθούσε να ακουστεί. Το πράγμα τράβαγε στο άπειρο, οπότε την έπεσα στους ευσυνείδητους τσιγαροστρίφτες κι έχασα επαφή. Είχε νυχτώσει όταν ξενέρωσα. Αλλά πρόλαβα το «δια ταύτα». Όπου ο Μυστήριος φώναξε στη χάβρα να μη διαλυθούν τώρα που μαζεύτηκαν. Να κατεβάσουν υποψηφιότητα και να τους γίνουν κακό σπυρί. Και η χάβρα συμφώνησε. Μετά κάποιος πετάχτηκε να φωνάξει «ποιος θα είναι επικεφαλής;» και η βαβούρα έδειχνε τον Μυστήριο. Ο οποίος είπε «όχι -θα εκλεγούν επιτόπου 12 άτομα. Ένας επικεφαλής για κάθε μήνα». Και αυτός θα είναι στο κεφάλι μέχρι τις εκλογές. Μετά θα δώσει τη θέση του κι απλά θα συμμετέχει στην κίνηση. Οπότε η χάβρα εξέλεξε 5 βάρβαρους, 6 γκόμενες και έναν ξέμπαρκο, για ξεκάρφωμα.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Στις εκλογές σάρωσε ο Μυστήριος. Ήρθαμε δεύτεροι, μετά την Πανσπουδαστική -κάναμε κάτι χάπενιγκ με γιαουρτώματα και μπουγέλα που άφησαν εποχή στη σχολή κι αρχές πνευμονίας στους συμμετέχοντες. Είχαμε γίνει δύναμη πια, και το πράγμα λειτουργούσε. Με συνεχείς κόντρες, νεύρα, μεθύσια, πονοκεφάλους. Αλλά λειτουργούσε. Κι ο κόσμος εξακολουθούσε να έρχεται στον Μυστήριο. Ο οποίος βοηθούσε αλλά δεν καπέλωνε. Πολύ Μυστήριος ο Μυστήριος! </span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:verdana;" >Με τα δακρυγόνα έχει να κάνει</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Κάπως έτσι φτάσαμε στην κατάληψη. Για την ακρίβεια, πρώτα σφίξανε οι κώλοι με τις καταργήσεις των δωρεάν συγγραμμάτων, μετά συζητιόταν μια αλλαγή στο εξεταστικό που θα μας στερούσε την προοπτική απόκτησης πτυχίου πριν φτάσουμε σε βαθειά γεράματα, στο τέλος έκοψαν τη δωρεάν σίτιση σε πολλά παιδιά –ήρθε και πήρε βράση το πιλάφι. Οι Πανσπουδαστικάριοι στη γραμμή τους –«να κάνουμε πορεία, να διαμαρτυρηθούμε, να κατεβάσουμε και ψήφισμα» –αγωνιστική γυμναστική και δυο αυγά Τουρκίας. Οι ΠΑΣΠίτες νομοταγείς –«μας πηδάνε μεν, λόγω εθνικού συμφέροντος δε». Οι Ρηγάδες διχασμένοι κι άπραγοι ως συνήθως.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Τότε οι 12 βγάλανε τον Μυστήριο πρώτη γραμμή –μήπως και πάρουν το παιχνίδι. Άνετος ο Μυστήριος. Προκάλεσε γενική συνέλευση, κατέβασε ομιλητές, έπεσαν και οι καθιερωμένες ψιλές. Μετά ήρθαν οι δευτερολογίες μαζί με τις ενστάσεις. Αλλά είχε τον σκοπό του ο Μυστήριος.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Έφαγε ώρες με γενικολογίες και παπαριές -χαλάρωσαν οι Κνίτες. Ούτε ψίθυρος δεν ακούστηκε για κατάληψη. Μέχρι που άνοιξε το εστιατόριο και οι Κνίτες πήγαν να σαβουριάσουν, αφήνοντας μια υποτυπώδη περιφρούρηση. Εμάς μας είχε μιλημένους ο Μυστήριος, από την προηγούμενη -είχαμε ήδη πάρει την απόφαση για κατάληψη. Ομόφωνα. Όταν είδε πως άδειασε ο τόπος από τους Κνίτες, τότε κατέβασε αιφνιδιαστικά την πρόταση ο δικός μας. Με εμάς όλους μέσα, πέρασε πλειοψηφικά η πρόταση. Μας στήριξαν και οι Ρηγάδες που, όταν τα είχαν χαμένα, λειτουργούσαν κατά συνείδηση. Μέχρι να πάρουν πρέφα οι μάγκες από το εστιατόριο, εμείς μπλοκάραμε τις πόρτες με θρανία.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Σκύλιασαν οι Κνίτες –να καταληφθεί δική τους σχολή, από το Πολυτεχνείο είχαν να πάθουν τέτοιο χουνέρι! Ήρθαν και κάτι νταβραντισμένοι, να μας την πέσουν, όσο οργανώναμε την περιφρούρηση. Άμα όμως την έχεις ψήσει τη δουλειά, δεν μαζεύεται. Κάτι τους φωνάξαμε για δημοκρατικές διαδικασίες, τις οποίες σέβονταν αλλά στ΄αρχίδια τους, έγινε κι ένας τσαμπουκάς –στο τέλος βρεθήκαμε να κυλιόμαστε αγκαλιασμένοι στα σκαλοπάτια. Ρομαντικά πράγματα, όσο να πεις.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Την άλλη μέρα ήρθαν οι μπάτσοι. Στην αρχή λίγοι και ντροπαλοί, με τις στολές και τα πηλήκια. Κατά το μεσημέρι παρατάχθηκαν δυο διμοιρίες ΜΑΤατζήδων, να μη νιώθουμε μοναξιά.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Εμείς, μέσα –ήρωες πίσω από τα κάγκελα. Ντουντούκες, πανώ, νεράντζια, του αγωνιστή το κάγκελο. Ο Μυστήριος είχε γίνει τρισυπόστατος. Από το, γεμάτο σλίπιγκ μπαγκ, αμφιθέατρο στην αυλή με την περιφρούρηση κι από εκεί στα γραφεία για την προστασία του εξοπλισμού. Θεός, ελβετικός πολυσουγιάς ο Μυστήριος! Και οργανωτικός. Χαλαρός, με την πλακίτσα του στις συνεδριάσεις, αλλά και αυστηρός ενίοτε. Κάτι φρίκουλες που είχαν αρπάξει τους πυροσβεστήρες και σημάδευαν τα ΜΑΤ τους συνέτισε με δυο κουβέντες και κάμποσες κλωτσιές. Αρχηγός αναμφισβήτητος.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Έτσι πέρασε μια βδομάδα. Κι εμείς ακόμα μέσα. Με τα ΜΑΤ απέξω. Και τους Κνίτες να παραφυλάνε από τα στενά. Η διάθεση έφευγε, η απελπισία ερχόταν. Τι σκατά κάνουμε εδώ μέσα; Μας έχει ξεχάσει κι ο Θεός, σε λίγο θα βγάλουν εισιτήριο για να μας δείχνουν, σα να είμαστε μαϊμούδες. Ο Μυστήριος όμως -βράχος. Όλο να διοργανώνει συζητήσεις για τις εξελίξεις, όλο να φέρνει τρόφιμα και σαπούνια (πότε την κοπάναγε, πως ξανάμπαινε, κανείς δεν καταλάβαινε), μέχρι ένα συγκροτηματάκι έμπασε και κάναμε πάρτυ γερό –το επόμενο πρωί μας βρήκε όλους με ασήκωτα κεφάλια. Πλακώθηκε και με τον Πρύτανη, που μπήκε μέσα -τάχα για να πάρει προσωπικά του αντικείμενα, αλλά θρονιάστηκε και κόντεψε να σπάσει την κατάληψη. Την κλήση από το Συμβούλιο Καθηγητών την είχε στο τσεπάκι ο Μυστήριος, όταν θα έληγε η κατάληψη.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Όλα κυλούσαν ήρεμα, βαρετά, με ανεπαρκείς δόσεις συντροφικού σεξ –μέχρι εκείνο το απόγευμα. Που ο Αντρέας αποφάσισε να γίνει Άντρας και διέταξε «βυθίσατε το Χόρα». Από τα ραδιοφωνάκια μάθαμε πως ένα τουρκικό πλοίο μπήκε στα χωρικά ύδατα –να ψάξει για πετρέλαιο κι ο «σιδηρούς πρωθυπουργός» είχε δώσει εντολή να το βυθίσουν, τουτέστιν πηγαίναμε για πόλεμο. Μας έφυγε λίγο η μαγκιά. Επιστρατεύσεις βλέπαμε, βίαια εκκένωση της σχολής περιμέναμε, γαμώ την τύχη μας τη μαύρη συμπεραίναμε.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Ο Μυστήριος μας μάζεψε στο αμφιθέατρο. Ήταν ήσυχος, χαμογελαστός –λες και είχε μόλις πηδήξει (διόλου απίθανο, αφού κανένας δεν τον έπαιρνε χαμπάρι, ότι κι αν έκανε). Μας είπε πως σφίξανε τα πράγματα και όποιος ήθελε μπορούσε να την κάνει –δεν ήταν ντροπή. Αυτός θα έμενε, μια φορά έγινε κάτι καλό στη σχολή, δεν του πήγαινε να το παρατήσει. Ελπίδες ικανοποίησης των αιτημάτων μας δεν είχαμε –ούτε πριν, ούτε (πολύ περισσότερο) τώρα. Αλλά αυτός θα έφευγε μόνο με το ζόρι από εκεί μέσα.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Έμεινα. Χεσμένος από φόβο, αλλά έμεινα. Όχι για τον Μυστήριο ή τα αιτήματα. Απλά είχα κολλήσει με μια ξανθιά, τεταρτοετή και παιζόταν σοβαρά να γίνει κατάσταση, στο αμέσως προσεχές μέλλον. Πλύθηκα, ξυρίστηκα κι έμεινα.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Το βράδυ μας έριξαν δακρυγόνα. Και πλαστικές σφαίρες σε όσους ξεμύτιζαν προς τα κάγκελα. Η περιφρούρηση έγινε μπουρδέλο, γέμισε το αμφιθέατρο από παιδιά με ανοιγμένα κεφάλια, στους διαδρόμους έτρεχαν δακρυσμένα μάτια και στο προαύλιο βρώμαγε εμετός. Εγώ, πάνω που έψηνα την ξανθιά, βρέθηκα ανάμεσα σε δυο δικούς μου –να με τραβάνε και να με βρίζουν γιατί έπρεπε, λέει, να φυλάξουμε την κεντρική είσοδο. Και γκαντέμης και υποψήφιος ξυλοδαρμού, με λίγα λόγια.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Η νύχτα πέρασε με φωτιές και ουρλιαχτά. Οι ΜΑΤατζήδες πλησίαζαν τα κάγκελα -εμείς, τίγκα στις αμφεταμίνες, πετάγαμε ότι βρίσκαμε. Μέχρι που άρχισε να ξημερώνει και πήγαν τα παλικάρια για αλλαγή βάρδιας. Είχα ξεμείνει, θυμάμαι, στην κεντρική είσοδο, τρομοκρατημένος και αγριεμένος να κοιτάζω τους Κνίτες που γέλαγαν -ύαινες στα στενά. Δεν τον κατάλαβα πως έφτασε δίπλα μου. Ούτε πως είχα ξεμείνει μόνος εδώ και ώρα, είχα πάρει χαμπάρι.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Έχεις φάει κόλλημα έτσι;». Είχε αυτή τη σκατένια τάση να ρωτάει συνέχεια. Κάτι του είπα, κάτι απάντησε, βρεθήκαμε να μιλάμε για τις ταράτσες της Παντείου και για τα άρρωστα αλογάκια της Σύρου –που τα είχαμε δει σε καλοκαιρινές διακοπές. Άλλη εποχή εγώ, άλλη αυτός, αλλά στο ίδιο μέρος, το ίδιο ψυχοπλάκωμα.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Γιατί ρε συ δεν κοιτάς ποτέ τον άλλον στα μάτια;» με έτρωγε από τότε που τον γνώρισα, θα έσκαγα αν δεν μάθαινα.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Γιατί έχω στραβισμό ρε βλάκα», είπε γελώντας. Άναψε τσιγάρο.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Γιατί ντρέπομαι. Δεν μπορώ να μιλάω σε κόσμο. Κοκκινίζω σα γκομενίτσα», μίλαγε και έβγαζε τον καπνό έξω από τα κάγκελα. Προς τους νυσταγμένους μπάτσους. Κοιτάζοντας το κλειστό παράθυρο στο απέναντι καφενείο. Σοβαρός. Άκρη δεν έβγαλα.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Την άλλη μέρα έφυγαν πολλοί, μαζί τους και η ξανθιά. Ανοίξανε για λίγο τον κλοιό οι ΜΑΤατζήδες και μπόρεσαν να βγουν οι τελευταίοι. Τους έβλεπα να περνάνε την καγκελόπορτα, σκυμμένα κεφάλια, αμήχανα πατήματα -οι μπάτσοι τους ξεπροβόδιζαν με φιλικές γκλομπιές. Τους έβλεπα από το παράθυρο της Αίθουσας Εκδηλώσεων, γιατί εγώ έμεινα. Άνευ λόγου και αιτίας. Πες ότι γούσταρα τον Μυστήριο. Οι δικοί μου έφυγαν σχεδόν όλοι, αλλά εγώ έμεινα. Μάλλον λόγω αδράνειας. Και φόβου. Ένας κέρινος ανθρωπάκος δίπλα στην μισοξηλωμένη, βελούδινη κουρτίνα. Από πίσω, στο κεντρικό τραπέζι της αίθουσας, ο Μυστήριος έκανε σχέδια σε χαρτιά, παρέα με τον γνωστό ξέμπαρκο. Τον τελευταίο εναπομείναντα από τους 12. Οι υπόλοιποι την είχαν κάνει σταδιακά. Αλλά ο ξέμπαρκος, που να πάει –έμεινε με τους αμετανόητους.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Πέρασαν δυο μέρες ακόμα, με κλεφτοπόλεμο. Τα ΜΑΤ ξεκινούσαν με δακρυγόνα και ολοκλήρωναν με εικονικές εφόδους. Εμείς απαντούσαμε με νεράντζια και κορυφώναμε με μολότωφ. Μια ωραία ατμόσφαιρα ήμασταν. Μέχρι και οι Κνίτες είχαν βαρεθεί –τα στενά είχαν αδειάσει πλέον. Περιμέναμε εκεί, βρώμικοι, ανίσχυροι και το μακελειό δεν έλεγε να φτάσει. Τα τσιγάρα τελείωναν, ρεύμα, νερό, κομμένα προ πολλού, κάναμε καταδρομικές στο περίπτερο της πίσω πλευράς, μπας και είχε ξεμείνει καμιά σοκολάτα ή τίποτα εμφιαλωμένα. Πίκρα σου λέω!</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Ο Μυστήριος ήταν, ως συνήθως, εξαφανισμένος, εγώ συμμετείχα σε μια νουμεράδα του τελευταίου μου Camel, όταν ακούστηκαν οι φωνές. Πριν το καταλάβουμε είχαμε σκαρφαλώσει στα κάγκελα, εγώ τελευταίος, κάπνιζα, βλέπεις, το φίλτρο του Camel. Από τη λεωφόρο ερχόταν μια ξεγυρισμένη διαδήλωση. Με τις ντουντούκες της, με τα πανώ της, με τον αγωνιστικό της παλμό. Διαδήλωση με τα όλα της, σοβαρή, αξιοπρεπής, γαλλική και Μαγιάτικη. Γύρω μου τα κάγκελα είχαν γεμίσει αλαλάζοντες βρωμύλους. Και η διαδήλωση έσπαγε τον κλοιό των ΜΑΤ, πλησιάζοντας την κεντρική είσοδο. Ε, ρε γλέντια!</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Οι μπάτσοι αμήχανοι, εμείς νικητές, ο κόσμος ήταν δικός μας για λίγα λεπτά. Μέχρι να φτάσει η διαδήλωση στην είσοδο. Και οι επικεφαλείς -οι δικοί μας 11, αγκαζέ με όλους τους αρχι-Κνίτες. Έπεσε παγωμάρα. Μέχρι και το παιδί στην είσοδο έμεινε με την κλειδαριά στο χέρι, χρειάστηκε να φάει μερικές σβουριχτές για να ξεκολλήσει. </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">«Που ήταν λοιπόν οι αράχνες, όταν μας τσάκιζε η μύγα;»</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Το γεγονός ήταν πως είχαμε γίνει μαζικοί. Αγωνιστικοί, σαν τους χαιρετισμούς. Και οργανωμένοι, αγκαλιά με τα κομματόσκυλα. Στη μεγάλη συνέλευση του αμφιθεάτρου ο κόσμος κρεμόταν από τα έδρανα. Οι 11 παρέλασαν πανηγυρικά, με ομιλίες φωτισμένες όσο και βαρύγδουπες. Ο ξέμπαρκος που είχε μείνει μαζί μας έκανε μια προσπάθεια να μιλήσει αλλά αγνοήθηκε επιδεικτικά. Άλλωστε δεν ήταν κι ο μήνας του. Μετά πήραν το λόγο οι Κνίτες για να παίξουν ένα ποτ πουρί από τις γνωστές τους επιτυχίες. Ο Μυστήριος εξαφανισμένος.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Τα ΜΑΤ είχαν αποχωρήσει, κάτι κακόμοιροι, κακοχυμένοι μπασκίνες έκαναν περιπολία στους γύρω δρόμους –έτσι, για το τυπικό της υπόθεσης. Αλλά τα γύρω στενά είχαν γεμίσει κόσμο, για μια ακόμα φορά. Μόνο που τώρα ήταν οι οικοδόμοι. τα τιμημένα ΚΝΑΤ, οι γνωστοί νταβατζήδες καταλήψεων. Το κεφάλι μου γύριζε, υπερένταση και ξεφτίλα, το στομάχι μου γύριζε κι αυτό -μια τάση για ακατάσχετο εμετό. Μπα, άστο καλύτερα.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Η συνέλευση κατέληξε σε ψήφισμα. Ομόφωνο. Ενωτικό. Πανηγυρικό. Οι θέσεις μας διατυπωμένες ασαφώς. Τα αιτήματά μας γραμμένα στ΄αρχίδια τους. Όλοι ήταν χαρούμενοι. Η κατάληψη, μαζική και ενωτική «μήπως δεν ήταν έτσι από την έναρξή της;» είχε πετύχει τους σκοπούς της. Και μερικοί είχαν πηδήξει κάτι γκομενάκια ζόρικα. Εγώ πάλι -όχι.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Πάνω στο δεκάωρο η συνέλευση πήρε να τελειώνει, αλλά έλειπε το κερασάκι από την τούρτα. Ο Μυστήριος ήταν ακόμα εξαφανισμένος. Και το πλήθος τον ζητούσε. Μέχρι οι Κνίτες τον έψαχναν, «μυθικός ο Μυστήριος», «έκανε καλή δουλειά ο Μυστήριος», «πρώτο παιδί ο Μυστήριος», «που ‘σαι ρε μαλάκα Μυστήριε;»</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Τον βρήκαν κάτω από το άγαλμα του Πάντου. Εκεί που τον είχαμε πρωτοδεί. Κάπνιζε αμέριμνος, λες και έκανε κοπάνα από μάθημα. Σηκωτό τον έφεραν στη συνέλευση τον βασιλιά Μυστήριο. Να χαιρετήσει τα πλήθη που ζητωκραύγαζαν. Γύρω στη μισή ώρα τους πήρε να ησυχάσουν τον όχλο και να ανεβάσουν τον Μυστήριο στον θρόνο του.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Δεν ήταν όμως σε φόρμα ο Μυστήριος. Υπήρχε και κόσμος που του έκρυβε το παράθυρο. Όπου και να κοίταζε, έβλεπε παιδιά που κρέμονταν από τα χείλη του. Κοκκίνιζε και φούντωνε ο Μυστήριος, αλλά μπορεί να κάνω και λάθος. Γιατί απέφευγα να τον κοιτάξω.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Και είπε μόνο μια κουβέντα ο Μυστήριος, είπε «εγώ λέω να την κάνω, τα λέμε άλλη φορά».</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Μετά κατέβηκε από το βήμα κι άρχισε να σκουντουφλάει προς την πόρτα. Ο κόσμος έγινε μαλλιά-κουβάρια. «Μίλα ρε Μυστήριε». «Πες κάτι ρε μαλάκα». «Υπόγραψε το ψήφισμα ρε αρχίδι και μετά την κάνεις». Αυτό το είπε ένας από τους αρχι-Κνίτες.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Ο Μυστήριος κόντραρε. Κάτι έλεγε αλλά δεν ακουγόταν. Τον είχαν περικυκλώσει οι Κνίτες, αλλά μπήκαν στη μέση οι δικοί του. Οι 11. Ο ξέμπαρκος είχε βρει ένα τρίφυλλο και ρετάριζε μόνος στην άλλη άκρη. Έχωσα μερικές αγκωνιές για να πλησιάσω τον χαμό. Οι Κνίτες είχαν πιάσει τις πόρτες -άφηναν τους 11 να μαλλιοτραβιούνται με τον Μυστήριο. Πρόλαβα να τον ακούσω που φώναζε «κατεβάστε τα μόνοι σας ρε ξεφτίλες, εμένα τι με θέλετε; Αει γαμηθείτε, δεν υπογράφω». Πριν χαθεί πίσω από την βαριά, ξύλινη πόρτα ο Μυστήριος.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Γι’ αυτά που έγιναν μετά δεν έχω πλήρη εικόνα. Θυμάμαι ότι άρχισε να πέφτει ξύλο στο αμφιθέατρο, κάποιοι υποστήριζαν τον Μυστήριο, κάποιοι έλεγαν ότι νικήσαμε, κάποιοι φώναζαν «παίχτες πουλημένοι, ο Θρύλος δεν πεθαίνει». Καρέκλες έφευγαν, τζάμια έσπαγαν, ένα παιδί ειδοποίησε ότι μας πήραν χαμπάρι τα ΚΝΑΤ από τα γύρω στενά και ετοιμάζονταν να κάνουν ντου.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Και το έκαναν οι κερατάδες. Μόνο που, πριν πέσουν πάνω μας, βρέθηκαν φάτσα με τον Μυστήριο. Αυτός προσπαθούσε να βγει από την κεντρική είσοδο, ενώ τον γιουχάιζε ο όχλος. Άκουσα πως μέσα στον όχλο ήταν και οι 11. Αυτοί μάλλον τον έδειξαν στα ΚΝΑΤ που έμπαιναν από την κεντρική είσοδο με καδρόνια και λοστούς.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Τον λιάνισαν τον Μυστήριο. Τον είχαν άχτι, έτσι κι αλλιώς, βρήκαν την ευκαιρία, που πούλησε, λέει, τους φοιτητικούς αγώνες, «φραξιονιστής, ρεβιζιονιστής, οπορτουνιστής».</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Οι 11 εξαφανίστηκαν όταν παρέδωσαν τον Μυστήριο, δεν ήθελαν να τους δουν μέσα στην εισβολή. Γιατί ήταν εισβολή κανονική, τα ΚΝΑΤ έσπαγαν πόρτες κι έβγαζαν τους φοιτητές καροτσάκι. Αν δεν έδειχνες κομματική ταυτότητα κατέληγες κομπάρσος σε καουμπόικη ταινία. Ιπτάμενος για δευτερόλεπτα, με την πλάτη στην άσφαλτο αμέσως μετά και βαρελάκια για να γλιτώσεις το κλωτσίδι.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Ήμουν σε φάση «να σώσω τα δόντια μου από τις κλωτσιές» όταν είδα τον Μυστήριο ανάμεσα στα γομάρια που χτυπούσαν με καδρόνια. Πήρε το μάτι μου και την ξανθιά που είχε ξαναμπεί. Ανεβασμένη στην πλάτη ενός μαλάκα, ούρλιαζε υστερικά. Για λίγο. Μέχρι να την τινάξουν στον απέναντι τοίχο –σαν την τρίχα από το παλτό. Κοίτα η ξανθιά –τον Μυστήριο γούσταρε, κατά πως φαίνεται! Γιατί ήταν ωραίος ο Μυστήριος –πριν του κάνουν τη μούρη αλοιφή, έτσι; Τίποτα άλλο δεν πρόλαβα να δω.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Κατηφόρισα τη Συγγρού, εφτά κομμάτια είχα γίνει από το ξύλο και την ξεφτίλα. Στην Αθήνα έπαιρνε να ξημερώνει. Τα πεζοδρόμια βρωμούσαν άκαυτο μαζούτ φορτηγών τροφοδοσίας. Δεν κυκλοφορούσε ψυχή στη Συγγρού. Μόνο κάτι γερασμένες τραβεστί που φαίνονταν να μην έχουν κάνει σεφτέ ολόκληρη τη νύχτα. Ήθελα να φτάσω στη θάλασσα γι’ αυτό μπήκα στο πρωινό λεωφορείο. Έφτασα με τα γόνατα να τρέμουν. Δεν έκανα ούτε 100 μέτρα στην άμμο, διπλώθηκα και ξέρασα χολή από το άδειο μου στομάχι, ανακατεμένη με καπνό.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Τον Μυστήριο δεν τον ξαναείδα. Ποτέ. Ούτε άκουσα άλλη φορά να μιλάνε γι’ αυτόν κι όταν προσπαθούσα να ανοίξω κουβέντα, ο κόσμος πήγαινε βιαστικός στο περίπτερο για εφημερίδα. Ή τσιγάρα. Ή σοκολάτες.</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">Αυτά.</span><br /><br /><br /><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/"><span style="color: rgb(51, 51, 255);">http://themotorcycleboy.blogspot.com</span></a></div><div style="text-align: left;"> </div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" ><em>Η άποψη του Πετεφρή</em>: η ιστορία του Μυστήριου- αξίζει να την δούμε «κλασικά». Μορφή και περιεχόμενο, ως γνωστόν, δεν διαχωρίζονται ,αλλά εδώ θα το κάμω. Γιά να απομονώσουμε προς στιγμήν την ελαφρά αιθαλομίχλη του «ύφους» και να δούμε άν το ύφος επιβάλεται από τα γεγονότα ή τούμπαλιν. Ως προς την μορφή: η διήγηση σε πρώτο πρόσωπο, σε ανέμελο ύφος, γεγονότων της ζωής ενός προσώπου, που την αναλάμβάνει ένας κοντινός αυτόπτης, είναι ίσως η πιό αποτελεσματική μορφή μονοπρόσωπης διήγησης. Ο «ήρωας» είναι «ξένος», άρα δεν ταυτίζεται με τον αναγνώστη, ο αφηγητής είναι καπου κοντά, αλλά δεν γίνεται, και συνειδητά, ποτέ «ήρωας». Καταλαβαίνω γιατί ειναι τόσο δημοφιλής αυτός ο τρόπος στους πάντες.<br />Εδώ, έχουμε μιά ιδιότυπη εφαρμογή του: το ύφος είναι παιγνιώδες, ο αφηγητής εμφανίζεται να διαθέτει όλες τις υπερκριτικές ιδιότητες ενός παντογνώστη: το μόνο που δεν αμφισβητείται στην διήγηση, είναι το λαμπικαρισμένο (παρά τις ζάλες και τα ξιδια) βλέμμα του. Ολοι οι περίοικοι της αφήγησης χαρακτηρίζονται με συγκεκριμένο τρόπο: έτσι ό ένας, αλλοιώς ο άλλος.Αν θα έψαχνα καταγωγή, θα την έβρισκα σε ένα λαμπρό κείμενο του Φραγκόπουλου, που το εμφάνισε υπό το ψευδώνυμο «Ανδρέας Ιδρωμένος» υπό τον τίτλο «πάει κι ο προφέσορας» στο τεύχος χιούμορ του Ταχυδρόμου του 1966. Κατά τα υπόλοιπα, ακολουθεί την δομή των «κεκαρμένων» του Κάσδαγλη, αλλά και ενός λογοτεχνικού braveheart: ο ήρωας παραμένει ήρωας ώσπου να συντριβεί. Ενας Μεσσίας, ή αντιΜεσσίας(το ίδιο είναι). Γιατί Μεσσίας; επειδή αντλεί τη δύναμή του από΄ένα παράθυρο και θολώνει όταν του το κρύβουν, επειδή οι απαντήσεις του αιφνιδιάζουν τον αφηγητή, άσε που ξέρει την φάση με την ξανθιά.<br />Το κείμενο είναι γεμάτο ευρηματικές ατάκες, σε χώνει μέσα στην ατμόσφαιρα που επιθυμεί, και με γεμίζει με μία αυτονόητη μοιρολατρεία, όχι από τον τρόπο της διαπραγμάτευσής του, αλλα από το στερεότυπο που υπηρετεί, και βρίσκεται μέσα στα φυλλοκάρδια κάθε «εναλλακτικού»: μιά παρέα συμπαγής και μαζί σε δυάλα, ένας χαρακτήρας που μπαίνει μέσα της μηδενός διώκοντος, η αφοπλιστική του στρατηγική, η «νίκη» ενάντια σε κνίτες και ΜΑΤ (και άχ ,εκείνοι οι ρηγάδες...) η δημιουργία μιάς εκτελεστικής δωδεκάδας που θα πουλήσει τον «μεγάλο», η επιστροφή των συστηματικών και των προσεκτικών, η συμπαιγνία καταστολής και αντίστασης, η κατηγορία γιά φραξιονισμό και η εξαφάνισή του.<br />Μειονέκτημα; Ίσως η μονοδιάστατη, ενίοτε μηχανική περιγραφή. Είναι επικίνδυνο να θεωρείς ότι κάποτε ήσουνα μέσα σε μιά εξτρίμ κατάσταση και άρα είσαι αποτελεσματικός εκφραστής της.Η φαινομενική έλλειψη «ηθικής τάξης» στο κείμενο, δείχνει μιά συγκεκριμένη ηθική, πολύ πιό δυνατή από του χρυσαυγίτη ή του περαστικού συνταξιούχου. Η περίοδος απεικονίζεται πειστικά, άν είναι, καθώς κατάλαβα, μεταξύ 1984/5 και 1985/6 οπότε και είχαμε το Σισμίκ(και όχι το Χόρα, άν θυμάμαι καλά).Ηταν η εποχή που κάποιοι, βάζοντας ένα κοριτσάκι μπροστά, υπόσχονταν καλύτερες μέρες, αλλά η «πολιτιστική συμμαχία» μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, διαλύθηκε το 1986, κάπου εκεί, και φτάσαμε στο πιτς φιτίλι στην «κάθαρση»...<br />The motorcycle boy είναι ένας καλός αφηγητής, εγκρατής της χρήσης πολλών μηχανών της γραφής, κάπως προMTV περιόδου. Το μόνο «παλιό» του χαρακτηριστικό είναι η συγκίνηση. Άδολη συγκίνηση, εν θερμώ αποτυπωμένη. Μπήκα και στο ιστολόγιό του- έχει αντοχές και θα έχει διάρκεια. Απομένει να παρακολουθήσουμε άν θα παραμείνει στην αποτύπωση του προσωπικού του αξέχαστου χτές, ή μας επιφυλάσσει ένα ορθώς λησμονητέο αύριο...</span></div><div style="text-align: left;"><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Α, και οι μεσότιτλοι που διαλύουν το κείμενο,πολύ πετυχημένοι.<br /><br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Η άποψη του Μίχου</span><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Διατρέχω δυό μέρες τώρα όλη τη γκάμα των συναισθημάτων από την άκρα αποστροφή μέχρι την άνευ όρων αποδοχή αυτού του ιδιόλεκτου. Νιώθω πως το "ασήμαντο" των φοιτητικών μου χρόνων πάει να γίνει λογοτεχνία και σχεδόν αηδιάζω, όχι για το γραφτό, αλλά για τα πραγματικά γεγονότα που ανακαλεί... Μπορώ να μην κρίνω; Μπορώ. Ωστόσο είμαι υποχρεωμένος να υπερβώ αυτή τη δυσκολία, να παρατηρήσω αυτό το ιδιόλεκτο που πάει να προτυποποιήσει και με παραδειγματικό τρόπο να κλείσει μέσα του ροές του σώματος και ροές της πολιτικής δράσης που μοιάζει να έχουν πάρει το τελικό τους νόημα σε έναν τόπο πικρού παιγνίου... ( Έχω μάθημα, θα συνεχίσω το βράδυ)... Βρήκα μια αναγωγή, ο Μοτοσακέ που λέει η Μανταλένα νομίζει πως κοιτάζω τον αφηγητή η το γραφέα αφού δεν θέλει συγγραφέας, αλλά εκεί με έχει καλύψει ο Πετεφρής με την αφηγηματική του κατάθεση, βρήκα λοιπόν μια αναγωγή... κι αυτή είναι η ταινία Συμμορίες της Νέας Υόρκης. Μόνο ρευστοποιώντας και μυθοποιώντας τις ιστορικές παραπομπές μπορώ να δω αυτά τα κείμενα. Το κείμενο γίνεται ένα είδος μητέρας όλων των μαχών για μια υπόθεση που παραμένει συσκοτισμένη και που διατηρεί στοιχεία ενός παιχνιδιού που διαδέχεται τον πετροπόλεμο της γειτονιάς και αποτελεί το ενδιάμεσο στάδιο πριν τους πολέμους που αναγγέλονται από θεωρητικούς στα κέντρα των μητροπόλεων καθώς οι έχοντες θα εξασφαλίζουν τον ύπνο τους πίσω από συρματοπλέγματα... Μια στιγμή στην ιστορία μιας πόλης καθώς σιγά σιγά γίνεται Μητρόπολη... Δεν πειράζει, ας είμαι αδέξιος απέναντι σ' αυτό το κείμενο. Το πράγμα δεν είναι μηχανικό...αντί της σιωπής, αυτό το αδέξιο κείμενο.<br /><br />Υ.Γ. Για να προλάβω το Μοτοσακό, αυτό είναι άσχετο με το γραφέα του, με τον οποίο, από τύχη, αρχίσαμε ένα διάλογο λίγο πριν από την εμφάνιση αυτού του κειμένου, και θα τον συνεχίσουμε... απλά ο προλύτης δεν τα μαχαιρώνει όλα, και δεν διαθέτει εργαλεία που δεν επηρεάζονται από συναισθηματικούς λόγους.<br />Αλλιώς θα ήταν σαν τους ψυχαναγκασμένους παρουσιαστές των εντύπων...</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-6956279099390835198?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>Mantalena Parianosnoreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-89251874400298969962007-04-27T09:14:00.000+03:002007-04-28T00:08:47.469+03:00Με τρεις καρέκλες άδειες κι έναν πυρετό<br />με μια σκιά στα μάτια περπατούσα<br />ξοδεύοντας τοιχογραφίες και παράθυρα<br /><br />τα πλήθη χάραζαν στους δρόμους τους βηματισμούς<br />για πού το όφελος και το νερό στις κρήνες<br /><br />ένα κομμάτι φυλλωσιάς κι ένα στεγνό παγκάκι<br />και μελωδίες μακρινές που παιανίζαν μπάντες<br />ίδια η θάλασσα διάφανη στο φως<br />κι εγώ στον κήπο του Απρίλη και πιο πέρα<br /><br /><a href="http://mavroskynigos.blogspot.com"><span style="font-size:78%;">http://mavroskynigos.blogspot.com</span></a><br /><br /><em><span style="font-size:78%;color:#660000;">H άποψη του Πετεφρή. Ολα σας μου άρεσαν.Το όνομα του Μαύρου κυνηγού, που ξεκινάτε τριποδίζοντας με 12σύλλαβα και 10σύλλαβα, που κινδυνεύετε σοβαρά να καταποντίσετε το ποίημα με τον στίχο "για που το όφελος και το νερό στις κρήνες" αλλά εντέλει η υπόνοια της χασμωδίας λειτούργησε θετικά, και μετά ο τροχασμός των περιττόσύλαβων στίχων, κάτι έκκεντροι πολιτικοί, έως και 13σύλλαβο. Έχετε μιά εσωτερική επίγνωση του τι κούφια χτυπήματα είναι ολες αυτές οι στιχουργίες και μου φαίνεται ότι το διασκεδάζετε αρκούντως. Ξεχάστε πάντως το αμήχανο "άτιτλο" ως τίτλο- είστε νομίζω αρκετά περίπλοκος γιά να αναμετρηθείτε με τα εσωτερικά λογότυπα. Περιμένω πολλά.Είδα και το blog σας. Διασαλευμένος επί πτυχίω.Προσεκτικός.Φανταιζίστας, αλλά κάτω από το χαλί.Οχι ότι μετράει σε κάτι, αλλά έχετε τον έπαινό μου.Είστε σίγουρος πως δεν είστε ένας "άλλος";</span></em><br /><em><span style="font-size:78%;color:#660000;"></span></em><br /><em><span style="font-size:78%;color:#3333ff;">Η άποψη του Μίχου. Τα΄είπε σχεδόν όλα ο Πετεφρής. Εγώ παρατηρώ τους αρμούς πως ανασαίνουν καλώντας τον αναγνώστη να αποθέσει... Μ' ενα τίποτα φτιάχνει στίχους εμβλήματα. Οι δυό δεκαπεντασύλλαβοι της τρίτης στροφής αν δεν έσβηναν μαλακά με το δωδεκασύλλαβο που ακολουθεί θα το έβγαζαν από τις ράγες το κείμενο... Μεταδίδει ένα αίσθημα ευθραυστότητας αυτή η παράθεση των στίχων που μοιάζει ετοιμόρροπη να ξεφυγεί γλωσσικά κι από ένα τσαφ σώζεται... Προσωπικά βλέποντας και τα άλλα του τον εράνισα στο μπλογκ μου. Οκ, ένας ακόμη. Μεγαλώνει σιγά σιγά η σοδειά...Αυτό το "ξοδεύοντας τοιχογραφίες και παράθυρα" με συνόδευε σήμερα... </span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-8925187440029896996?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-81567409568932440662007-04-25T12:54:00.000+03:002007-04-26T10:04:22.177+03:00Με πολύ μεγάλη καθυστέρηση, λόγω ειδικών συνθηκών, να ανακοινώσω επίσημα αυτό που θα χετε ήδη παρατηρήσει από καιρό: η Mantalena Parianos είναι κι αυτή στο συντονισμό.<br /><br />Χαράς ευαγγέλια για μένα πρώτα απ΄όλα, που βρήκα την αθώα Μανταλένα να με αλαφρύνει από το βάρος του μπλιαχ ρόλου της αποκλειστικής συντονίστριας. Πόσο μάλλον που είναι ένα από τα πιο αξιόλογα άτομα, μπλόγκερς και μη, που έχω γνωρίσει, πολύπλευρο, ισορροπημένο, καλοπροαίρετο και με ηρεμιστική επίδραση στους αγχώδεις.<br /><br />Χαράς ευαγγέλια επίσης για το μπλογκ που αποκτά πλέον άλλη γκλαμουριά (τα περί δημοτικότητας της Μανταλένας εξαντλήθηκαν στην προπροηγούμενη υποβολή και θα παρακαλούσα θερμά να μην υπάρξουν εδώ συζητήσεις άσχετες με το χαρούμενο κλίμα), άλλο βάρος και γίνεται ομαδική υπόθεση, με την αγάπη και τη φροντίδα ενός ολοένα αυξανόμενου αριθμού ατόμων.<br /><br />Μανταλενάκι σε ευχαριστώ, καλώς ήρθες και επίσημα, και καλή μας συνέχεια.<br /><br /><em><span style="color:#3333ff;"><span style="font-family:times new roman;">H αποψη του Φαιτ Μπακ: Βρηκα πολύ πρωτότυπη την ιδέα για το κειμενο σου. Επαναφορά του μοτίβου της ανακοίνωσης, που ήταν πολύ διαδεδομένη στις αρχες του 18ου αιώνα και μου θυμισε ποιήματα του Αλεξαντερ Ποουπ.Πολυ συγκινητικο στο φινάλε, με το υποκοριστικό μανταλενάκι να το κανει πιο συναισθηματικό και προσωπικό. Στα μειον του, το ρεφερενς σε προηγουμενη υποβολή, που θα μπορούσε να απουσιάζει. Συνέχισε ρεντον, βρήκα αρκετά θετικά στοιχεία.</span><span style="font-family:times new roman;font-size:85%;"> </span></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-8156740956893244066?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-26349934975793474672007-04-21T22:52:00.000+03:002007-04-24T06:30:55.275+03:00<span style="font-family:verdana;">Το πρωί καθώς έριχνα νερό στο πρόσωπό μου, ξεκινώντας τη νέα μέρα μου, δεν ήμουν σίγουρη για το πόσο νέα θα μου βγει.<br />-Ανόητο κορίτσι αφού το είπε και ο Σαίξπηρ «Συχνά,οι δειλοί πεθαίνουν πριν από το θάνατό τους» άρα σίγουρα είναι νεκρός,ψέλλισα. Μην είσαι αφελής και ο Σεφέρης τα έλεγε «Πως τόσος πόνος,τόση ζωή πήγαν στην άβυσσο για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη». Πόσο μεγάλη αυταπάτη!<br />Ανοίγοντας την ενυδατική κρέμα προσώπου, άκουσα τις Τρύπες να σιγοτραγουδάνε «Μπορείς να κλαις παντοτινά αν θες φτάνει να ξέρεις που πονάς για να χτυπιέσαι» Χαμογέλασα για την ματαιότητα του έρωτα. Άλειψα το βούτυρο στο ψωμί και τράβηξα μια τζούρα καφέ όταν κατάλαβα πως η γεύση του είχε τη γεύση της Σαπφούς όταν είπε «Όποιους ευεργετώ,εκείνοι περισσότερο με βλάπτουν».<br />Ντύθηκα αργά,χτένισα τα μαλλιά μου και βρήκα στην άκρη της βούρτσας μου ,τον Αντρέ Μπρετόν να λέει «Μια λέξη κι όλα σώζονται μια λέξη κι όλα χάνονται». Δεν περιμένω τίποτα πια από κανέναν. Καμία λέξη. Αυτές φταίνε για την μουδιασμένη μου ψυχή. Έφαγε πολύ ξύλο από σένα τελευταία. Τραβάω την πόρτα,κλειδώνω,3 φορές και βλέπω να κρέμονται μαζί με τα κλειδιά μου, στη σειρά οι λέξεις του Σοφοκλή και να μου λένε μειδιώντας «Έρως ανίκατε μάχαν». Μα ξαφνικά παγώνω. Να τι ξέχασα να πετάξω φεύγοντας, την καρδιά σου που την είχα κάνει μελανοδοχείο, να γράφω με το αίμα σου τις λέξεις μου...<br />Παίρνω το ασανσέρ,τα έχω χαμένα... πώς μπορώ να επικαλεστώ την τάξη; Μήπως να θυμηθώ και τον Ευριπίδη που μουρμούραγε μέσα στα αφτιά μου «Νεφέλης αρ’ άλλως είχομεν πόνους πέρι;»<br />Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο άνοιξα αμέσως το ράδιο και έπεσα πάνω στη Λένα Πλάτωνος που τραγούδαγε «Γερμανικός ρομαντισμός, Ισπανική υποχώρηση είναι οι φράσεις που μας πλήγωσαν και ποτέ δεν μας χρησίμευσαν». Και από το δεξί καθρεφτάκι ό Γουόρχολ χαιρετώντας με καθώς τον άφηνα πίσω,φώναζε «Ο έρωτας της φαντασίας είναι πολύ καλύτερος από τον έρωτα της πραγματικότητας» και 'γω χαζεύοντας τα πλατινέ μαλλιά του, κόντεψα να πατήσω τον γλυκό μου Καζαντζάκη που παραληρούσε από τρόμο λέγοντας μου, </span><span style="font-family:verdana;">«Η ψυχή μου κραυγάζει και όλα τα έργα μου είναι απλά ένα σχόλιο γι’ αυτήν την κραυγή».<br />Και εγώ τι έλεγα εγώ; Φυσικά πως «Στα βάθη του νου υπάρχει μια τρέλα στα βάθη της τρέλας υπάρχεις εσύ»<br />Και συ τι έλεγες; Έλεγες σπαράζοντας από έρωτα «Είσαι το μοναδικό πλάσμα που θέλω απόψε, πιο πολύ από όλους. Έλα, φτιάξε μία πισίνα να βουτήξουμε, βάλε ένα λουλουδάτο μαγιό και πάμε πριν έρθει ο θάνατος να με πάρει και δω στην Αχερουσία λίμνη να καθρεφτίζονται τα μάτια σου» και οι Stones τραγούδαγαν στο repeat </span><span style="font-family:verdana;">«</span><span style="font-family:verdana;">We all need someone we can bleed on</span><span style="font-family:verdana;">»</span><span style="font-family:verdana;">.<br />Και καθώς μάζευα την βαλίτσα μου βολεύοντας πάνω- πάνω την Ισπανική σου υποχώρηση, θυμήθηκα τον Στρίντμπεργκ στον «Αύγουστο», που τελείωνε λέγοντας: «Κλείσε τα παράθυρα και τράβα τις κουρτίνες να κοιμηθούν οι μνήμες» ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟ ΒΑΤΕΡΛΟ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΜΟΥ. Η σιωπή είναι η πιο τέλεια έκφραση της περιφρόνησης.<br /><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="FONT-WEIGHT: bold;font-family:arial;" >Candy Blue<br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://jellyannadarling.blogspot.com/" target="_blank">http://jellyannadarling<wbr>.blogspot.com/</a></span></span><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:85%;"><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255);font-family:times new roman;" >Η άποψη του Μίχου</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255);font-family:times new roman;" >Καλά οι δύο φράσεις πριν από το τέλος αποδυνάμωσαν και την ιστορία και το τέλος. Δείχνουν την αδύναμη στόχευση της όλης ιστορίας. Το ζητούμενο δεν είναι να διακαιωθεί η αφηγήτρια, αλλά να αξιοποιηθεί αυτός ο ψυχαναγκασμός της με τα τσιτάτα.<br />Η αυτοδικαίωσις επείγει και συνωστίζεται επικίνδυνα στα γραφεία των εκδοτών σύμφωνα με τις στατιστικές. Είναι το ψεύτικο κόκκαλο που έβαλαν σε κυκλοφορία συμφύροντας τη λογοτεχνία με τα ψυχογραφήματα. Με την ανοχή των ίδιων των λογοτεχνών στην αρχή. Έτσι το παιχνίδι έγινε πυραμίς χρηματιστηρίου και στο τέλος θα κάψουν όνειρα πολλοί. Εργαλειακά. Για αναδιατυπώσετε την ιστορία προσπαθώντας να δείτε τις παραπομπές της αφηγήτριας σαν ήρωα της ιστορίας με μια δόση σαρκασμού ως το κωμικό και θα δείτε αποτελέσματα. Για ρίξτε το βάρος εκεί. Και όσο πιο κοινή η χειρονομία της τόσο πιο βαρύγδουπο το τσιτάτο. Και αντίστροφα. Το εύρημα είναι αξιοποιήσιμο. </span></span></span><br /><p><span style="font-family:verdana;"><em><span style="font-size:78%;color:#660000;">H γνώμη του Πετεφρή:η μέρα ενός αφηγητή στοιχειώνει από μιά σειρά τσιτάτα.Πρόκειται γιά την βύθιση σε ένα διακριτό ρητορικό είδος, το εράνισμα, που ήταν της μόδας επί αρκετούς αιώνες- το χρησιμοποιούσαν οι μαθητές γιά να πείσουν τους δασκάλους ότι έχουν καταλάβει τα διαβάσματά τους, το έκαναν σημαία οι σχολιαστές θρησκευτικών κυρίως κειμένων γιά να δείξουν ευρυμάθεια και υπάρχει ακόμη, εν σπέρματι ,σε αρκετά μεταγενέστερα κείμενα, ιδίως σε παραδείγματα "εσωτερικού μονολόγου" που περιγράφουν ευαίσθητες ψυχές να υποφέρουν από τον αθλητισμό, από την διαφήμιση, από την ροή του άκαρδου πληθους, που εκφράζεται με γνωστές φράσεις, ακόμη και από την διαφήμιση. Εδώ, έχουμε ένα επιπλέον χαρακτηριστικό: οι πηγές μνημονεύονται, ίσως από αδεξιότητα, ίσως (καθώς τείνω να πιστέψω) από την επίγνωση πως χωρίς την αναφορά στους συγγραφείς, ελάχιστοι θα καταλάβουν ότι πρόκειται γιά ρητορικό παίγνιο και όχι γιά λογοκλοπή.Στα χρόνια μας, αυτό το λιβάδι είναι χέρσο, γι΄αυτό και καθόλου δεν με ενοχλεί η άτεχνη, έστω, προσπάθεια να καλλιεργηθεί. Δύσκολα πάντως μπορεί να μεταδώσει κάποια αίσθηση χωρις εναν χαρακτήρα παιγνίου και δοκιμής, στην επάνω στιβάδα του εγκεφάλου, παρακαλώ.Την ίδια και ακόμη πιό αποτελεσματική αίσθηση θα μπορούσατε να δώσετε συγκολλώντας τίτλους από τραγούδια, από "ιστορικές" φράσεις, από τα trivia των στερεοτύπων, χωρίς να χρησιμοποιείτε τα "αντιαρματικά εμπόδια" της άμεσης παραπομπής. Εντούτοις, από αυτήν την σερενάτα, θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις, να παραχθεί ακόμη και ένα αριστούργημα.Δοκιμάστε παραλλαγές, βλέπετε ήδη τις εμπλοκές από το ύφος της κριτικής που ήδη σας ασκείται.Παίξτε με τα στοιχεία που μας προσκομίσατε, με την σοβαρότητα του παιδιού, όχι με την απελπισία του από χέρι χαμένου.Ο Στρίντμπεργκ, ο Ευριπίδης, ο Σεφέρης και ο Σαίξπηρ στάθηκαν μάλλον εμπόδια.Αν είναι πολύ γνωστά τα ρητά τους, δεν χρειάζεστε παραπομπή ,όπως με το αδειανό πουκάμισο και το περί "νεφέλης πέρι".Αλλά προσέξτε: ο Ευριπίδης είναι ήδη ενσωματωμένος από τον Σεφέρη στην "Ελένη", άρα δεν είναι και πολύ σόι να διαβάζετε έναν ποιητή και να προσφέρετε πακέτο δύο.Η επιλογή "γιγάντων" του πνεύματος δείχνει ολιγομάθεια και άγνοια, όχι πολυμάθεια (και ,ισοτίμως ,η επιλογή κειμένων από παγκοσμίως αγνώστους ,δείχνει εκζήτηση και πτωχαλαζονεία).Ισορροπείστε- μπορείτε!</span></em></span><span style="font-family:verdana;"></p><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-2634993497579347467?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>Mantalena Parianosnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-90989118313349921412007-04-15T10:57:00.000+03:002007-04-16T10:12:40.480+03:00Έξι μικρά καράβια επιπλέουν στο βυθό<br />Εφτά μικρές σταγόνες πηγαίνουν για τον πάτο<br />Τρία μικρά αγόρια<br />Οχτώ φορές θα χτυπηθούν, οχτώ θε να πεθάνουν<br />Οχτώ φορές θα ορκιστούν πως δεν το ξανακάνουν<br /><br />Δεκάξι είναι οι μοίρες σου που γράφουν τα σβησμένα, αυτά που ζεις, και<br />ξαναζείς, ξανά μουντζουρωμένα<br /><br />Μια για το καθένα τους η μήπως είναι<br />οχτώ?<br /><br />Ψάξε να βρεις τον αριθμό<br />που σου λάχε να ψάξεις<br /><br /><br />Κι όταν τον βρεις να θυμηθείς<br />κάτω να τον πετάξεις<br /><br />Γιατί μπορεί, εκεί που μες<br />στα χέρια σου τον ψαύεις<br />να γίνεις συ ο αριθμός<br />πριν να το καταλάβεις<br /><br />Και να που το κατάλαβες<br />δε μ άκουσες<br />και ψάχνεις<br />τώρα συντρόφους αριθμούς<br />σ' απόχες να αδράχνεις<br /><br />Να τους ταΐζεις ζάχαρη<br />να τους ταΐζεις μέλι<br />από την δώδεκα φορές<br />σπασμένη σου κυψέλη<br /><br />Να τους ποτίζεις το νερό<br />απ' τα μελλοντικά μωρά σου<br />να κλαις εσύ μέλλον μωρό<br />κόβεις τα μάγουλα σου<br /><br />Ήταν καλός, ήταν ψηλός, ίσιος σαν κυπαρίσσι<br />χίλιες κηδείες, χίλια μωρά<br />και σπάργανα σκισμένα<br />και κάθε μέλος της ταφής<br />ανήκει και σε σένα<br /><br /><br /><br />Σια+Μεζα(Μεζα)<br /><a href="http://tsigaramaseskaialcohol.blogspot.com/"><span style="font-size:78%;">http://tsigaramaseskaialcohol.blogspot.com/</span></a><br /><br /><span style="FONT-STYLE: italic;font-size:85%;" ><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">Η άποψη του Μίχου</span><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255)">Ένας γνωστός μου ποιητής έχει καταφέρει να κατοχυρώσει δημόσια την άποψη πως το ασυνείδητο του Νεοέλληνα είναι δομημένο ως δεκαπεντασύλλαβος. Θυμάμαι μια μελέτη κάποιου από τους Πολίτηδες, μαλλον ο Λίνος που έβαζε το τέρμα του εκεί στον Ερωτικό Λόγο του Σεφέρη. ( Όλα αυτά για σας πιθανόν είναι ακαταλαβίστικα, και με το δίκιο σας). Τέλος πάντων, το παίγνιο που σκαρώσατε, δείχνει πως ο δεκαπεντασύλλαβος ανέχεται και αυτή τη διάσταση . Μοιάζει να σας υπαγορεύει μετά από το πρώτο αδέξιο ψάξιμο εκείνος, ο δεκαπεντασύλλαβος, μιαν οργάνωση των εκφερομένων σας... Το τελικό σας απότέλεσμα δεν είναι δυνατόν να είναι τίποτε άλλο από μια αφορμή για να μιλήσουμε αν ο θεμελιώδης αυτός στίχος μπορεί να δώσει κάτι στην εποχή μας. Εγώ πάντως έχω σταματήσει σε κάποια δίστιχα του Παπαδίτσα... Για δοκιμάστε μετρώντας με τα δάχτυλα. Πρώτα οχτώ συλλαβές και μετά εφτά... Και φέρτε μας πάλι την έκπληξή σας από το αποτέλεσμα...</span></span><br /><em><span style="font-size:85%;color:#3333ff;"></span></em><br /><em><span style="font-size:85%;color:#660000;">H γνώμη του Πετεφρή.Η γενική εντύπωσή μου,στο δεύτερο πόνημά σας, παραμένει αγαθή.Δεν βλέπω πάντως να τριτώνει το καλό. Είναι ίσως καιρός να τολμήσετε.Ρυθμική και έννοιες-σας παραθέτω δύο εκτενή αποσπάσματα από τα πρώτα-πρώτα posts που έγραψα, τον Ιούνιο 2006, υπό τον σπαστό τίτλο "Οταν λαλεί το άδειο κλουβί":</span></em><br /><div align="justify"><span style="font-size:85%;color:#660000;">1<br />Επειδή γράφουμε (και δεν σκάβουμε, δεν πολιτευόμεθα και δεν αυτοκτονούμε) έχει σημασία να καταλάβεις ότι η λογοτεχνία σχετίζεται με το φύτεμα καταβολάδων στον ρηματικό λόγο. Την λογοτεχνία την συγκρατεί το άρθρο και ο σύνδεσμος, την αραιώνει το επίθετο και το επίρρημα, την βάφει το ουσιαστικό και την κάνει αναγνώσιμη το ρήμα.Μπορείς να παίζεις με αυτές τις νότες επ΄άπειρον.Λίγα άρθρα πολλά ουσιαστικά, μετρημένα ρήματα,οδηγούν στον νομπελικό λόγο.<em>Ερημοι λόφοι, λατρεία του καιρού /ένας τερμίτης κολυμπά στην σάλα</em>. Πολλά ρήματα μαζί παράγουν ένταση και φτώχεια μαζί.<em>Χαρήκαμε που πήγαμε, ξοδευτήκαμε,οφλαντίσαμε,γυρίσαμε κοιτάζοντας τους πελαργούς που έγνεθαν.</em>Τα θέματα πρέπει να αναγνωρίζονται μόνον έπειτα από λεπτομερή αυτοψία.Πρίν αρχίσουμε την ανάλυσή τους, κάνε μερικές ασκήσεις, τοποθετώντας θέματα στον ρυθμικό καμβά που σου αποκάλυψα.Λόγου χάριν, πάνω στο κλασικό <em>σ΄αγαπώ δεν μπορώ τιποτ΄άλλο να πώ</em>, βάλε άλλους φθόγγους, υγρόληκτους και χειλικούς, και το αγαπητικόν θέμα διατηρείται ακόμη κι άν δεν γίνεται καταληπτό: <em>λαλαρώ, σβλασφρομλά, σδρουλαμάνα εσύ!</em><br />2<br />Γιατί στιχουργούν τόσοι, μα τόσοι άνθρωποι; επειδή μέσα τους ο ρυθμός του βαδίσματος, ο χτύπος της καρδιάς,το φλάπα φλάπα της κωπηλασίας,αλλά και το φλάς του αυτοκινήτου, περνούν ,από απαιδευσία,στην διαδρομή από το αφτί προς το κέντρο της αντίληψής τους, όχι μέσα από κάποιους "καθαρούς" νευρώνες, αλλά μέσα από το κέντρο του λόγου,μέσα στον εγκέφαλο.Έτσι, θεωρούν ότι οι τροχαίοι, οι ίαμβοι, οι ανάπαιστοι, οι δεκαπεντασύλλαβοι, τα δίστιχα,είναι "φυσικά" χαρακτηριστικά τους.Ε, αφού διαθέτουν μέσα στην κεφαλή τους ολόκληρο συγκρότημα από τύμπανα που μάλιστα παίζουν και ρυθμικά, είναι θέμα χρόνου να προσθέσουν και λογάκια.Το σύστημα δουλεύει σαν ένα εσωτερικό καραόκε.<em>Τι έχουν τα μαύρα τα βουνά και του θανάτου πέφτουν; πως γέννησε η κόρινθος μωρό του χάλι γκάλι;σαράντα πέντε νούμερα κι οχτώ πυθαγορίσκοι.</em>Αυτός ο επείσακτος ρυθμικός βόμβος που βρίσκεται στον καθένα μας απρόσκλητος, θεωρείται συνήθως κάλεσμα της ποιητικής μούσας.Αποτέλεσμα, οι χιλιάδες στιχοπλόκοι που παιδεύονται να εκφράσουν "νέα" νοήματα πάνω σε ένα πανάρχαιο όχημα ρυθμών.Ο μόνος τρόπος γιά να καταλάβεις ότι η γραφή δεν έχει σχέση με κάτι σώνει και καλά ρυθμικό, είναι να διακόψεις τεχνητά την αυτόματη υιοθεσία των ρυθμικών εξωτερικών ήχων από τον εγκέφαλό σου.Πώς γίνεται αυτή η διακοπή; πάρε έναν τηλεφωνικό κατάλογο και διάβασέ τυχαία ονόματα από διάφορες σελίδες,καμιά δεκαριά.Στο μυαλό σου θα μείνει μία άηχη σούπα.Και τότε ,θα ακούσεις το παραμιλητό των σκέψεών σου,χωρίς ρυθμικό υπόβαθρο.Είναι το επόμενο στρώμα που πρέπει να αφαιρέσεις. Επειδή σε αυτήν την στιβάδα, βρίσκεται ενεργή όλη η αφόρητη πολυλογία ενός ραλαντί λόγου, που διατηρείται διότι δεν πάτησες το mute.Προς γενική απελπισία, αυτό το παραμιλητό, πάλι από απαιδευσία, θεωρείται από πολλούς ανθρώπους η βάση των σκέψεών τους, ο στοχασμός τους.Κι από εδώ και πέρα, λειτουργούν όχι πλέον οι στιχοπλόκοι, αλλά οι "στοχαστές". Είναι η ζώνη όπου παράγονται τα προσωπικά ημερολόγια, η θυμοσοφία, τα εύκολα συμπεράσματα, η περιγραφή συναισθημάτων και τα διάφορα "εγώ νοιώθω...".Αμφότερα, δεν έχουν καμία σχέση με την ποίηση ή την συγγραφή πεζού λόγου.Αμφότερα είναι φαινότυποι.Ακούς δηλαδή τους ήχους μιάς λινοτυπίας και νομίζεις ότι γράφεις βιβλίο.Πρέπει να εμπεδώσεις ότι άλλο ήχος, άλλο στίχος, άλλο φασαρία, άλλο λόγος, άλλο έννοιες, άλλο ιδέες.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-9098911831334992141?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>Mantalena Parianosnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-83912182794926381752007-04-10T08:30:00.000+03:002007-04-14T22:46:17.123+03:00Mπήκε βιαστικά μέσα της. Ο άντρας της θα επέστρεφε από στιγμή σε στιγμή. Τέλειωσε πριν το καταλάβει αφήνοντάς τη με ένα αίσθημα ανικανοποίητου και λίγο σάλιο να στάζει απ' το στόμα.<br /><br />Μπήκε βιαστικά στο γραφείο. Είχε αργήσει ήδη για το ραντεβού του. Πέταξε το σακάκι στην κρεμάστρα και ήπιε στα γρήγορα μια γουλιά καφέ πριν τρέξει στο meeting room. Τέλειωσε πριν το καταλάβει - το meeting, όχι ο καφές.<br /><br />Μπήκε βιαστικά στην κουζίνα.<br />-Υπάρχει τίπoτε να φάω, αγάπη; ρώτησε τη γυναίκα του. Είχε φτιάξει μουσακά. (Πάλι;) Τέλειωσε το πιάτο του πριν το καταλάβει.<br /><br />Μπήκε βιαστικά στη στροφή. Ευτυχώς, φορούσε ζώνη ασφαλείας. Προσπάθησε να κάνει το κόλπο που έκαναν πιτσιρικάδες με τα αμάξια των πατεράδων τους και να αφήσει το φρένο ενώ θα ισιώνει το τιμόνι. Τέλειωσε πριν το καταλάβει χτυπώντας το κεφάλι του στο κολωνάκι της πόρτας.<br /><br />Πίσω απ' το μαύρο πέπλο που έπεφτε σαν αυλαία στον αμφιβληστροειδή του πρόλαβε να δει μέσα σε εκτυφλωτικό φλας τις σιλουέτες δυο γυναικών.<br /><br /><a href="http://mantalena-parianos.blogspot.com/"><span style="font-size:78%;">http://mantalena-parianos.blogspot.com/</span></a><br /><br /><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Η γνώμη του Πετεφρή: καθώς το κείμενο της mantalena parianos έρχεται τυλιγμένο από μία πρωτοφανή (γιά τα δεδομένα του critical error) βροχή σχολίων, σπεύδω να σχολιάσω γρήγορα, γιά να αποφύγω την εσωτερική φωνή που τραγουδάει "roses on your grave"*.</span></em><br /><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Το κείμενό σας έχει μιά γερή βάση: είναι δομημένο ωσάν αποσυναρμολογημένο <strong>pantum,</strong> με τις επαναλήψεις να περιορίζονται στο "μπήκε βιαστικά" και στο "τέλειωσε πρίν το καταλάβει". Δεν είναι ποίημα, προφανώς, αλλά χρωστάει πολλά στην ανάγνωση και κατανάλωση ποιημάτων- <strong>βρήκα πολλές αναλογίες με τον "τρελό λαγό" του Σαχτούρη, ακόμη και θεματικά.</strong> Ανήκει στα κείμενα όπου η ποιητική ιδέα κυριαρχεί πάνω στην ποιητική άδεια.Η επαναληπτικότητα υπάρχει ακόμη και στην τετράκις αναφερόμενη ενέργεια μέρους της κεφαλής: λίγο σάλιο να στάζει,μιά γουλιά καφές,ο μουσακάς στο πιάτο, το κεφάλι στο κολονάκι.Παρομοίως, ένας άνδρας που έρχεται όπου νά΄ναι, η αργοπορεία στο ραντεβού,η ερώτηση στην αγάπη του,και η ευτυχία να φοράς ζώνη ασφαλείας. Ως ποιητικό όν θα είχατε παρευθύς ακυρωθεί, αλλά έχετε εφαρμόσει αυτούς τους συνειρμούς σε μιά dt πεζογραφική πινελιά, οπότε οι παραβάσεις υποτιθέμενων κανόνων σας ευεργετούν. Μερικές απορίες μου τις πρόλαβε ο fight back. Ξεχνώντας τώρα τις "πηγές",σπεύδω να σας πω ότι δεν με βρίσκει σύμφωνο ο έπαινος "τόσο μικρό, άρα καλό" που συνοδεύει τις πρώτες αναγνώσεις του. Γιά αυτό που θέλει να εκφράσει, είναι μάλλον πολύλογο.Όχι πάντως φλύαρο.Και καθώς οι φλασιές της ζωής ενός "ενόχου" ορθώς παραμένουν ανισομερείς, θα μπορούσατε να επιλέξετε μιά κρουαζιέρα είκοσι λέξεων πρίν πέσει το πέπλο.</span></em><br /><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Επαινώ κάθε πεζό κείμενο που ενσωματώνει την γνώση της ποιήσεως.Δεν εννοώ "γνώση" τον λυρισμό, ή κάτι σαν κι αυτόν ,που μονίμως καταλαμβάνει μεγάλο χώρο στην αντίληψη των ανθρώπων γιά την ποίηση. Στήσατε με κοφτές πεζολογικές αποστροφές ένα καλό παράδειγμα υφαντού με στημόνια και υφάδια άλλης disciplina.Καλώς, κατά τη γνώμη μου.</span></em><br /><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >Σε άλλο ζήτημα σκαλώνω: μεγάλη φασαρία, προετοιμασία, προλογίσματα και παρόμοια ρήματα, ενώ πήρατε την απόφαση μιάς έκθεσης.Έχω διαβάσει πολλές χιλιάδες λέξεών σας, επομένως δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι δεν τις εκτιμάτε ή δεν τις σέβεστε.Αρα, έστω άκριτα, θεωρώ την υποβολή σας, μιά αναστηλωτική η κατεδαφιστική ενέργεια ψυχολογικού χαρακτήρα.</span></em><br /><em><span style="color: rgb(102, 0, 0);font-size:85%;" >*το "roses on your grave",ερμηνεύστε το σαν ένα σχόλιο στο dead flowers των Stones.Αισθάνθηκα προς στιγμήν όπως ο Μιχαλάκης ανταμώνει την queen of the underground τριγυρισμένη στην πολτρόνα της από τους θαυμαστές της.<br /><br /><span style="color: rgb(51, 51, 255);">Η άποψη του Μίχου<br /><br />Γκαιμπελικά ομιλώντας θα πω πως όταν κάνεις κριτική αρνητική κάποιου φορέα δημοσιότητας μεγαλύτερου από σένα, του κάνεις απλώς διαφήμηση. Δεύτερον, τελικά ο φόβος της απόρριψης μεγαλώνει με τη δημοφιλία... Έτσι ο πλέον αρνητικός κριτής του κειμένου θα παραμείνει η ίδια η Μανταλένα. Η οποία στη συνείδησή μου παραμένει ένα σημείο σταθερό για τις συντεταγμένες του ήθους που κάποιες φορές μας καλεί να πάρουμε θέση στην ιστόσφαιρα. Με υπερκάλυψε ο Πετεφρής, αλλά θέλω να επιμείνω σε ένα θεματάκι. Πως κλείνεις μιαν αφήγηση όπου ο ήρωας πεθαίνει; Θυμήθηκα μια νουβέλα του Ζαν Τζιονό που θυμάμαι είχε ένα τέλος τέτοιου τύπου ευφυές. Ωστόσο το γεγονός παραμένει. Προσωπικά με πιάνω κάποιες φορές να προσομοιώνω μέσα σε μεγάλη αγωνία το ποιες θα είναι οι τελευταίες μου σκέψεις...καθώς το διοξείδιο του άνθρακα θα γαλαζώνει το εσωτερικό τοπίο...Ωραία η φωτογραφική άποψη του κειμένου, ένα φλας που εντέλει καίει τις σιλουέτες δυο γυναικών. Θα το ήθελα σε δέκα παραλλαγές , σαν το θάνατο σε ένα παιχνίδι υπολογιστών όπου πάντα υπάρχει η δυνατότητα να αναβιώσεις, σαν τελική θέση της κάμερας που φωτίζει και συνδέει τα ως τη στιγμή εκείνη πεπραγμένα... Ενώ τώρα δεν έχουμε παρά μια εξεικόνιση εκείνου του "έφυγε" των δημοσιογράφων. Πως το έλεγε ο Ρίλκε στις σημειώσεις του Μάλτε Λάουριτς Μπρίγκε, κανείς δεν έχει την πολυτέλεια για να προετοιμάσει έναν προσωπικό θάνατο. Υπό αυτούς του όρους ο δυτικός πολιτισμός είναι μια τεράστια βιομηχανία που παράγει μόνο λήθη του θανάτου. Γι αυτό και ο κατ εξοχήν τρομοκράτης της είναι ο θάνατος. Διπλά τρομακτικός στην ακαριαία στιγμή όπου ο άλλος πεθαίνει πάντα κι εγώ ζω...</span><br /></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-8391218279492638175?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-56924085767187877362007-03-19T08:34:00.000+02:002007-04-04T06:40:09.480+03:00από τα κάγκελα των λέξεων πιάνομαι<br />αιωρούμαι κρεμασμένος στο κενό<br />μόνο τότε μπορώ να δω<br />τη γαμήλια πομπή<br />των νυχτερίδων<br />τη γιορτή των μελισσών<br />κι όλα τα στοιχειά του δάσους<br />γύρω από τη μεγάλη φωτιά<br />στο ξέφωτο<br /><br />.......................<br /><br />Με χαμηλωμένα τα φώτα<br />για να μη φαίνονται<br />όσα φοβάται ο νους ν' αποκαλύψει<br />η των περασμένων χρόνων σκόνη<br />καλύπτει τις πατημασιές<br />τα ίχνη της τριμμένης πέτρας<br />μέσα στ' ατρύγητα αμπέλια<br />την παρέλαση των ηλιοφέγγαρων<br />και την κερασιά της λύπης<br />ζωντανού θανάτου τα περισσεύματα<br />με μαύρο κεφαλομάντηλο<br />ακολουθώ τον Επιτάφιο<br />της χτεσινής μέρας<br />με τις εικόνες και τα κεριά<br />και φλόγες δυνατές της καμίνου<br />με πνίγει η μυρουδιά<br />από τα κομμένα αγριολούλουδα<br />και τα καμένα χόρτα<br /><br />από τους λόφους κατεβαίνουν<br />με τα δρεπάνια<br />χωριάτες αγριεμένοι<br />με τον κεραυνό στα μάτια<br /><br />..........................<br /><br />Γέρνει απάνω μου ο νους<br />κι αποκοιμιέται<br />ως να φανώ, χάθηκα πάλι<br />στις ταραγμένες θάλασσες<br />με πήραν στο κατόπι<br />οι χάλκινες φωνές<br />και τα δοξαστικά των αγγέλων<br />όσα δεν βλέπει ο θεός<br />εγώ τα βλέπω<br />ανάγλυφα σαν κοράλλια<br />ντυμένα με φύκια κι ανεμώνες<br />κι άλλα γυμνά σαν όστρακα<br />με το μαργαριτάρι στο στόμα<br />ανοίγουν το χορό των ιππόκαμπων<br /><br />Δυο σμέρνες με τα ακόντια<br />κρατούν καλά τον έξω κόσμο<br />από την αιωνιότητα των νερών<br /><br /><a href="http://alektor.blogspot.com/"><span style="font-family:arial;font-size:78%;">http://alektor.blogspot.com</span></a><br /><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,255);font-size:85%;" ><span style="FONT-STYLE: italic">Η άποψη του Μίχου. Αγαπητέ μου Αλέκτορα δεν ήταν από αδιαφορία, αλλά από ανωτέρα βία η άργητα. Έπειτα το πράγμα δεν είναι μηχανικό. Δεν έχουμε πάντα τη διάθεση και προκειμένου να μην το κάνουμε χωρίς κέφι, καλύτερα μακριά... Η φύση που βλέπω στο γραφτό σου είναι σαν τις φρίζες με λουλούδια του ροκοκό. Θα κρατήσω την επιθυμία σου να φτιάχνεις κάτι που να έχει μια κατακλείδα. Και την επιθυμία να προσφέρεις στον αναγνώστη κάτι σαν περιδέραιο από ωραίες λέξεις. Αν θέλεις να κάμεις παράδεισο βλέπω πολύ την πρόθεση, ενώ θα έπρεπε να βλέπω ένα φυσικό φαινόμενο. Τι θα σου σύστηνα: Να κρατήσεις σαν δυσκολία την φόρμα με το σχήμα κατακλείδα που επιθυμείς. Αλλά έχεις πολύ δρόμο για να σου κατανεύσει η γλώσσα σ' αυτό που θέλεις. Δοκίμασε την περιπέτεια να καταστρέψεις με τη γραμματική και το λεξικό κάμποσα από όσα κείμενα σε γοητεύουν. Βρες μια ελληνική ποιητική ανθολογία και διάβασέ την ολόκληρη με το μολύβι στο χέρι σημειώνοντας τους στίχους και τα ποιήματα που σε εκφράζουν. Στην πορεία θα καταλάβεις τι δεν περιέχουν τα κείμενά σου για να έρθουν στο ύψος που τα φαντάζεσαι. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις. Και θυμήσου: Δεν υπάρχει ειδικός χώρος στη γλώσσα όπου κατοικούν οι ποιητικές λέξεις, και άρα η δουλειά σου θα ήταν να τις εντοπίσεις και να μας τις προσφέρεις. Όλες μα όλες οι λέξεις έχουν τη δυνατότητα να μπουν στο καμίνι που θα τους βγάλει τις σκουριές και θα τις κάνει να ξαναλάμψουν. Και κάτι ακόμα. Αν στην πορεία απογοητευτείς σκέψου το ωραίο ταξείδι που σ' έδωσε όλη αυτή η περιπέτεια. Χαμένος δεν θα είσαι...</span></span><br /><em><span style="font-size:85%;color:#3333ff;"></span></em><br /><em><span style="font-size:85%;color:#990000;">Η άποψη του Πετεφρή. Δεν ξέρω.Ανοιξα και ξανάνοιξα τα τρία στιχηρά και όντως είδα μιά συγκεκριμένη "αγαπητική" δομή: καταγράφετε κάτι, και στο τέλος ένα νέφος από αλλότρια και πιό σημαντικά ζητήματα αναιρεί την καταγραφή σας. Ο ποιητικός αυτός τρόπος δεν είναι μήτε άστοχος, μήτε ξεκούδουνος, αλλά τα μέσα που χρησιμοποιείτε μου φαίνονται ανάρπαστα.Σάμπως παλαιικά μου φαίνονται: δεν υπάρχει ουσιαστικό που να μη το ενισχύετε είτε με ένα επίθετο("μεγάλη"φωτιά) , είτε με διπλανό του δεκανίκι ("η γιορτή των μελισσών").Ξεπεράστε τα, σας παρακαλώ, αυτά.Μη αντιμετωπίζετε αμυντικά την υπόθεση στίχος.</span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4352156571005827362-5692408576718787736?l=dont-fear-the-critic.blogspot.com' alt='' /></div>rentonhttp://www.blogger.com/profile/08196747150461015454noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4352156571005827362.post-49853570536988085622007-03-15T09:43:00.000+02:002007-03-18T20:39:07.433+02:00<em>Το κείμενο αυτό δημοσιεύτηκε σε σχετικά γνωστό περιοδικό. Πρόκειται για συμμετοχή μου σε ένα αφιέρωμα για το γκρέμισμα του εργοστασίου της Κολούμπια της οποίας ήμουν υπάλληλος το διάστημα που αναφέρεται στον τίτλο.<br /></em><br /><br />Το έφεραν βράδυ. Oδηγούσε αργά, ο άλλος ακολουθούσε πίσω τους σε απόσταση, κρύωνε με το λεπτό πουκάμισο, το στομάχι του ήταν ακόμη ανακατωμένο από αυτά που είχε δει. Είχαν ανάψει τα φώτα στη βεράντα και οι επισκέπτες έστεκαν σιωπηλοί κι ανήσυχοι παράμερα και περίμεναν. Τη στιγμή που μετέφεραν το παιδί τυλιγμένο σε μια κουβέρτα κάποιος ρώτησε σιγανά: Το πόδι; Του το ‘κοψαν, αποκρίθηκε. Μετέφεραν το αγόρι στο δωμάτιο του. Στάθηκε στο κρεβάτι δίπλα του, τον ακούμπησε προσεκτικά και τον σκέπασε. Τι άλλο χρειάζεσαι, την άκουσε δίπλα του να λέει. Να περιμένουμε. Εκείνη του έσφιξε το χέρι. Ας ζήσει, Θεέ μου το παιδί, ψιθύρισε, και ανασηκώνοντας τους ώμους σωριάστηκε στη πολυθρόνα που υπήρχε δίπλα στο κρεβάτι. Εκείνη του άγγιξε το μάγουλο. Θα μείνω εγώ με το παιδί, είπε.<br /><br /><em>Έλα κοιμήσου εδώ, δίπλα μου</em><br />Ο θρύλος λέει ότι ο Λιστ λίγο πριν πεθάνει άφησε ένα χειρόγραφο περί της ύπαρξης μια νέας νότας που κατά λάθος είχε ανακαλύψει. Την άκουσε για πρώτη φορά, την ονόμασε ‘<em>Περαστική</em>’, ένα βράδυ καθώς έπαιζε στο salon της Φροϋλάιν Γκένσερ, ένας ήχος, του οποίου την πηγή δεν μπόρεσε να προσδιορίσει, «μπλέχτηκε» ανάμεσα στις νότες της σονάτας που έπαιζε, αυτό συνέβη φυσικά σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Η «<em>παρέμβαση</em>» αυτής της μυστήριας νότας παρήγαγε ένα ήχο πρωτόγνωρο για τον μεγάλο δημιουργό.<br />Το χειρόγραφο αυτό δεν βρέθηκε ποτέ, δεν υπάρχει δε, κανένας απολύτως λόγος να πιστέψουμε ότι η αδερφή του κατέστρεψε το χειρόγραφο μαζί με τα «λιγότερης αξίας» έργα του κατόπιν εντολής του μεγάλου μουσουργού. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν αδιαμφισβήτητες μαρτυρίες ότι το χειρόγραφο πράγματι υπήρξε με το συγκεκριμένο του περιεχόμενο. Για πρώτη φορά, μετά αυτή του την αποκάλυψη, ο Λιστ έγινε ιδιαίτερα επιφυλακτικός ως αναφορά την απόσταση μεταξύ του εαυτού του και των ακροατών. Επιθυμούσε η απόσταση αυτή να μην είναι μικρότερη ή περισσότερη από τους ακροατές του συγκεκριμένου κοντσέρτου στις Φροϋλάιν Γκένσερ. Ο Κλιμτ αναφέρει αυτή την «<em>περίεργη εμμονή</em>» του Λιστ στην αλληλογραφία με τον αδερφό του.<br /><br /><em>Ο πόνος</em><br />Η ανάσα του αγοριού ήταν βαριά, λαχανιασμένη. Το πρόσωπό του κόκκινο από πυρετό, το έστρεφε ανήσυχα δεξιά κι αριστερά˙ αφήνοντας που και που εύηχους αναστεναγμούς. Το πρησμένο τραύμα με τα τεντωμένα ράμματα δεν του άφηναν περιθώρια ανάπαυλας, το πύον σκόρπιζε την έντονη μυρωδιά του. Εκείνη δίπλα του σκούπιζε το μέτωπό του. Όλη η μοναξιά της μάνας και οι τύψεις στοιβάχτηκαν θαρρείς στο στήθος της και ξέσπασε σε λυγμούς.<br /><br /><em>Ο Καλλιτέχνης</em><br />Πριν το κοντσέρτο εκείνο το βράδυ στο salon της Φροϋλάιν Γκένσερ, καμία αλλαγή δεν καταγράφεται επίσημα στη συμπεριφορά του Λίστ. Η απελπισία του στη προσπάθεια αναζήτησης αυτής της νότας εικάζεται ότι τον οδήγησε στη καταστροφή αρκετών ακριβών πιάνων. Καταγράφεται δε η οργή του αυτή από επιτόπιους μάρτυρες σαν πρωτόγνωρα ξεσπάσματα εξωπραγματικής «διαβολικής οργής», αντίθετη προς το γνωστό πράο χαρακτήρα του μεγάλου συνθέτη. Από το θάνατό του και μετά πάντως, κανένα σοβαρό στοιχείο δεν έχει αποκαλυφθεί που να πιστοποιεί κάποιο αποτέλεσμα στην αναζήτησή του αυτή.<br />Πολλοί μουσικολόγοι και ειδικοί βιογράφοι σχετίζουν το γεγονός με την περίεργη συμπεριφορά του Κλωντ Ντεμπυσσύ. Ο καθηγητής του στην αρμονία Ντυράν, τον θεωρούσε αδύναμο και απροσάρμοστο αποκλείοντάς τον από κάποια σημαντικά κοντσέρτα στερώντας του τη δυνατότητα διεκδίκησης μιας φήμης αναγκαίας για την τροφοδοσία της ευφυούς ματαιοδοξίας του καλλιτέχνη. Τη διάκριση παρ’ όλα την απέσπασε ο Ντεμπυσσύ από τα μαθήματα της συνοδείας με πιάνο, και της «πρακτικής αρμονίας» (prima vista), όπου είχε την δυνατότητα να επιδείξει το ταλέντο του στον αυτοσχεδιασμό. Αυτό που οι ιστορικοί αποκρύπτουν, είναι ότι ο Ντεμπυσσύ σύχναζε στα διάφορα σαλόνια της αριστοκρατίας και <em>για έναν ακόμη λόγο</em>.<br /><br /><em>Ο Προυστ γνώριζε</em><br />Σε πολλά μέρη του έργου του «Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο» ο Προυστ αναφέρεται, πολλές φορές με ιδιαίτερη εμμονή, σε εκείνη την «μουσική φράση» που άκουσε ένα βράδυ στο σαλόν των Βερντυρέν από κάποιο νεαρό μουσικό. Η «<em>φράση</em>» αυτή του τριβέλιζε επίμονα την σκέψη. Ο νεαρός πιανίστας στο σαλόν των Βερντυρέν είχε απαραιτήτως στο ρεπερτόριό του, τον καλπασμό από τις Βαλκυρίες ή το πρελούδιο του Τριστάνου, έργα και τα δύο από τις αντίστοιχες όπερες του Βάγκνερ.<br />Είναι πια εξακριβωμένο ότι ο νεαρός μουσικός που αναφέρει ο Προυστ, είναι ο Ντεμπυσσύ, ο οποίος είχε γνώση της ανακάλυψης του Λιστ, την άγνωστη έως τότε <em>Περαστική</em> του νότα. Του ήταν επίσης γνωστή η σχέση του Λιστ με τον Βάγκνερ μέσω της κόρης του δεύτερου. Το πιο σπουδαίο επίσης, το οποίο αποσιωπούν οι ιστορικοί και το φέρνω στο φως αποκλειστικά για σας αγαπητοί μου αναγνώστες, είναι ότι, το χειρόγραφο του Λιστ το είχε στη κατοχή του ο Ντεμπυσσύ και αναφέρεται καθαρά στη διαθήκη που διαβάστηκε στους κληρονόμους του. Παρ’ όλα αυτά, όπως αναφέρω πρωτύτερα, το χειρόγραφο αυτό δεν βρέθηκε ποτέ.<br /><br /><em>Άτιτλο κενό</em><br />Το παιδί άνοιξε το στόμα του να φωνάξει, να πει κάτι. Δεν τα κατάφερε ν’ακουστεί. Έμεινε ήσυχο στη θέση του, αφουγκράστηκε τους ήχους του σπιτιού, άκουσε τις καρέκλες να τραβιούνται από το τραπέζι της τραπεζαρίας, άκουσε βήματα στη βεράντα και τέλος, τις ρόδες που έτριξαν πάνω στα χαλίκια καθώς το αυτοκίνητο έπαιρνε το δρόμο για την πόλη. Όλα ήταν τώρα ήσυχα.<br />Ξέρει ότι κάτι θέλει. Κοιτά λοξώς κάτω δεξιά από την καρέκλα, όταν βλέπει το λουλούδι που έχει φυτρώσει στη σόλα του παπουτσιού του. Με υπεράνθρωπες προσπάθειες γεμάτες πόνο φτάνει έως εκεί. Το ξεριζώνει. Με το λουλούδι στο χέρι κάθεται κάτω από το τραπέζι δίπλα του. Το διαλύει αφήνοντας σκόρπια τα πέταλά του στο πάτωμα, ξαναγυρίζει στο παπούτσι ψάχνοντας για ένα λουλούδι ακόμη. Μάταια, δεν υπάρχει άλλο.<br /><br />Το παιδί στεναχωρήθηκε πολύ με το γεγονός αυτό.<br /><br />----------------<br /><br /><strong>Επίλογος</strong><br />Μπήκα στη Κολούμπια το Φλεβάρη του 1973 όταν ο χώρος ήταν ζεστός, ανθρώπινος, γεμάτος πάθος και έφυγα από μια ψυχρή πολυεθνική εταιρεία δίσκων, όπου όλα μετρούσαν με νούμερα, μπάτζετ και οικονομικούς στόχους.<br /><br />Έβαλα μπρος τον σκαραβαίο μου ένα ηλιόλουστο μεσημέρι το Γενάρη του 1985 και δεν έριξα ποτέ βλέμμα πίσω.<br /><br /><a href="http://roides.wordpress.com/"><span style=";font-family:arial;font-size:78%;" >http://roides.wordpress.com</span></a><br /><br /><em><span style="color: rgb(153, 51, 0);font-size:85%;" >H γνώμη του Πετεφρή: καμιά φορά, η έκφραση μιάς γνώμης έχει τις δυσκολίες της, ακόμη και μεταξύ "ανωνύμων" που ωστόσο έχουν καταλήξει να εκτιμούν (ενίοτε αμοιβαία) την περσόνα που παρακολουθούν. Γιά να καταθέτει ο Ροϊδης, ένα κείμενο σε αυτό το blog, κάτι παραπάνω θα ξέρει, οπότε δεν το σχολιάζω άλλο.</span></em><br /><em><span style="color: rgb(153, 51, 0);font-size:85%;" >Επί του κειμένου και της "λάτρας" του. Είναι μία εκπληκτική κύρια διήγηση που χρησιμοποιεί επίτηδε�